Παρένθετη μητρότητα: Βία κατά των γυναικών

Οι νόμοι παραβιάζονται, γίνονται εγκλήματα στο όνομα του δημογραφικού, της κοινωνικής πίεσης και της εσωτερικής ανάγκης των ανθρώπων να έχουν δικά τους παιδιά

Όσοι/όσες υποστηρίζουν την παρένθετη μητρότητα μας λένε ότι η παρένθετη μητέρα διαθέτει τη μήτρα της και κυοφορεί ένα έμβρυο για 9 μήνες πλήρως αποστασιοποιημένη από αυτό. Δεν έχει καμία συμμετοχή το φυσικό της σώμα, το ψυχολογικό και συναισθηματικό της σώμα, διαθέτει μόνο τη μήτρα της ως άλλη «θεραπαινίδα» ή «σκλάβα».

Η επιστήμη σήμερα αποδεικνύει ότι κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης γίνονται ανταλλαγές κυττάρων μεταξύ μητέρας και εμβρύου (εμβρυομητρικός μικροχιμαιρισμός). Η σχέση μητέρας και εμβρύου είναι βαθιά, με φυσική σύνδεση βαθύτερη από ό,τι μπορούσαμε να σκεφτούμε. Η φυσική γνώση μάς αποκαλύπτει, επίσης, ότι το βρέφος μόλις γεννηθεί αναζητά το στήθος της μητέρας και ανεβαίνει προς τα πάνω στο σώμα της για να το βρει.

Στις παρακάτω χώρες της Ευρώπης απαγορεύεται η παρένθετη μητρότητα: Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία, Αυστρία, Σουηδία, Νορβηγία, Φινλανδία, Βέλγιο, Λιθουανία, Σλοβακία, Λετονία, Ελβετία. Για ποιον λόγο; Γιατί η παρένθετη μητρότητα είναι αντίθετη με την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και γιατί έρχεται σε αντίθεση με δεκάδες διεθνείς συμβάσεις, όπως, για παράδειγμα, η Διεθνής Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, το Προαιρετικό Πρωτόκολλο της Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού για την πώληση παιδιών, παιδική πορνεία και παιδική πορνογραφία, η CEDAW για την εξάλειψη κάθε μορφής διάκρισης κατά των γυναικών και άλλες διεθνείς συμβάσεις.

Το Ευρωπαϊκό Λόμπι Γυναικών και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων καλούν την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Κοινοβούλιο να συμπεριλαμβάνουν το έγκλημα της αναπαραγωγικής εκμετάλλευσης των γυναικών σε όλες τις νομοθετικές πρωτοβουλίες τους ως βία κατά των γυναικών και ως διακίνηση και εμπορία ανθρώπων.

Επιπτώσεις στην υγεία της παρένθετης μητέρας

Στην παρένθετη μητρότητα δεν εμπλέκεται μόνο η μήτρα, η γυναίκα βάζει ολόκληρο το σώμα της και την ψυχή της και αναλαμβάνει εκ των προτέρων να παραδώσει το παιδί που θα γεννηθεί στο «τρίτο μέρος, στους μελλοντικούς γονείς;». Δηλαδή, εδώ πρόκειται για «προγραμματισμένη εγκατάλειψη» του παιδιού. Όλη αυτή η διεργασία, η εγκυμοσύνη των 9 μηνών, αφήνει τα ίχνη της στον ψυχισμό της μητέρας. Ακόμα και όταν υπάρχουν προβλήματα με την υγεία της, λαμβάνεται υπόψη το συμφέρον των «μελλοντικών γονέων» και όχι το δικό της. Πολλές φορές όταν υπάρχουν προβλήματα στην εγκυμοσύνη ή έχει κάποια αναπηρία το παιδί, βρίσκεται να αναλαμβάνει την ευθύνη μόνη της.

Όταν η παρένθετη μητέρα έχει δικά της παιδιά, που βλέπουν τη μητέρα τους σε κατάσταση εγκυμοσύνης για 9 μήνες και μετά να μην αποτελεί το νεογέννητο μέρος της οικογένειας, τι συναισθήματα δημιουργούνται στην ψυχή αυτών των παιδιών και τι μελλοντικά πρότυπα;

Η μητέρα δεν δικαιούται να αλλάξει γνώμη και να ζητήσει να κρατήσει το παιδί. Ο ισχυρότερος σχεδόν πάντα έχει τη δικαιοσύνη με το μέρος του και την ισχυρή πρώτη συμφωνία, το συμβόλαιο για την αγορά ενός παιδιού που θα φυτευτεί και θα γεννηθεί από μία άλλη γυναίκα και θα του παραδοθεί. Η παρένθετη θα είναι φτωχή, ευάλωτη, χωρίς κοινωνική και νομική υποστήριξη και αδύναμη να διεκδικήσει, αφού κατά το σκεπτικό του συμβολαίου διαθέτει τη «μήτρα» της και τίποτε άλλο, τη μήτρα της που έχει γίνει το εργαλείο για να κυοφορήσει και να παραδώσει ως εμπόρευμα το νεογέννητο βρέφος.

Το νομικό πλαίσιο στην Ελλάδα απαρτίζεται από τέσσερις νόμους, τους Ν. 3089/2002, Ν. 3305/2005, Ν. 4272/2014 και ΦΕΚ B΄ 5524/26.10.2022, που επιτρέπουν και καλύπτουν τις διαδικασίες της παρένθετης μητρότητας. Όπως είδαμε και με την περίπτωση στα Χανιά, οι νόμοι παραβιάζονται και γίνονται εγκλήματα στο όνομα του δημογραφικού, της κοινωνικής πίεσης και, με κάθε σεβασμό, της εσωτερικής ανάγκης των ανθρώπων να έχουν δικά τους παιδιά.

Σ’ αυτό το στάδιο που βρισκόμαστε θα πρέπει άμεσα να γίνει έλεγχος σε όλες τις κλινικές που παρέχουν αυτές τις υπηρεσίες και να ανοίξει ο δημόσιος διάλογος που καλύφτηκε κάτω από το θέμα του δημογραφικού και του «αλτρουισμού», τώρα που στην Ελλάδα έχουν γίνει κλάδος του τουρισμού ο «αναπαραγωγικός τουρισμός» και η εμπορευματοποίηση του σώματος των γυναικών και των βρεφών που γεννιούνται με τη συμφωνία να εγκαταλειφθούν.

Φωτεινή Σιάνου, μέλος της Κ.Ε. ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία

Ανθ’ ημών Γουλιμής! Καληνύχτα σας...

 

 

Στις 16 Απριλίου 1895 διεξάγονται βουλευτικές εκλογές στη χώρα κατά
τις οποίες το Εθνικόν Κόμμα του Θεόδωρου Δηλιγιάννη επικρατεί κατά
κράτος του Νεωτερικού Κόμματος του Χαρίλαου Τρικούπη, ο οποίος
αποτυγχάνει να εκλεγεί Βουλευτής Μεσολογγίου.

Το ευρύ εκσυγχρονιστικό πρόγραμμα του Τρικούπη, χάρη στο οποίο
δημιουργήθηκαν το οδικό και σιδηροδρομικό δίκτυο, ολοκληρώθηκαν μεγάλα
εγγειοβελτιωτικά έργα, εγκαινιάστηκε η διώρυγα της Κορίνθου, βελτιώθηκαν
οι λιμενικές εγκαταστάσεις των μεγαλύτερων παραθαλάσσιων πόλεων και
συστάθηκαν το τηλεγραφικό και ταχυδρομικό δίκτυο, οδήγησαν στην πτώχευση
της χώρας λόγω της οικονομικής εξάντλησης και της αδυναμίας
εξυπηρέτησης των δανείων που είχαν συναφθεί.

Στις εκλογές του Απριλίου, ο Τρικούπης αποτυγχάνει να εκλεγεί
Βουλευτής Μεσολογγίου για 5 ψήφους. Στη θέση του εκλέχθηκε ο άσημος
πολιτικός Μιλτιάδης Γουλιμής. Ο Χαρίλαος Τρικούπης αποσύρθηκε από την
ενεργό πολιτική εκφράζοντας τη στενοχώρια του με την φράση «Ανθ' ημών
Γουλιμής... Καληνύχτα σας!».

Ακολούθως, λίγες ημέρες αργότερα, αυτοεξορίστηκε στις Κάννες. Το
1896, δίχως να το γνωρίζει, οι πολιτικοί του φίλοι τον έθεσαν υποψήφιο
στις αναπληρωματικές εκλογές που διεξήχθησαν στην επαρχία Βάλτου της
Αιτωλοακαρνανίας, όπου ο Τρικούπης εκλέχθηκε σχεδόν παμψηφεί (η απουσία
του άλλωστε από τα πολιτικά πράγματα είχε καταστεί ιδιαίτερα έντονη)
στις 17 Μαρτίου 1896.

Ωστόσο, η αθηναϊκή πρωτεύουσα που αναμένει την επιστροφή του
πληροφορείται ότι ο πρώην Πρωθυπουργός της χώρας ασθενεί βαρέως. Στις 30
Μαρτίου 1896 ο Χαρίλαος Τρικούπης αφήνει την τελευταία του πνοή. Η
σωρός του έφθασε στο λιμάνι του Πειραιά στις 9 Απριλίου 1896 και τέθηκε
σε λαϊκό προσκύνημα στον ιερό ναό της Ζωοδόχου Πηγής.

(Πηγές: Εγκυκλοπαίδεια Δομή, Wikipedia)

Μόνικα Ερτλ: Η επαναστάτρια που σκότωσε τον δολοφόνο του Τσε Γκεβάρα

 

Λίγοι είναι εκείνη που ξέρουν
την ιστορία ή ακόμα και το όνομα της Μόνικα Ερτλ. Κανείς δεν θα περίμενε
από ένα κορίτσι που γεννήθηκε μέσα στον ναζισμό τον Άυγουστο του 1937,
να μετατραπεί μετά από κάποια χρόνια στην επαναστάτρια που θα έπαιρνε
«εκδίκηση» για την δολοφονία του Τσε Γκεβάρα.

Γεννήθηκε λοιπόν στο Μόναχο και ο πατέρας της Χανς ήταν
κινηματογραφιστής των ναζί. Βοηθός της γνωστής προσωπικής φωτογράφου του
Αδόλφου Χίτλερ, Έλενα Μπέρτα Αμάλιε «Λένι» Ρίφενσταλ. Ανάμεσα σε όλους
τους ανθρώπους του καθεστώτος που επισκέπτονταν το σπίτι της ήταν και ο
μετέπειτα «χασάπη της Λυών, Κλάους Μπάρμπι. Η μικρή Μόνικα μάλιστα τον
αποκαλούσε «θείο».

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο πατέρας της, όπως πολλοί άλλοι ναζί,
ακολούθησε το «μονοπάτι» για την Νότια Αμερική. Βρέθηκε λοιπόν στην
Βολιβία. Το 1954 τον ακολούθησε και η 17χρονη πια, Μόνικα. Ο [πατέρας
της τής έμαθε να φωτογραφίζει αλλά και να χρησιμοποιεί όπλα.

Παντρεύτηκε έναν Γερμανοβολιβιανό μεγαλοαστό, αλλά όταν ήρθε σε επαφή
με τα επαναστατικά κινήματα της Βολιβίας, δεν ήθελε πια να είναι
σύζυγός, αλλά επαναστάτρια. Πέρασε στην παρανομία και έγινε μέλος των
επαναστατικών κινημάτων. Νωρίτερα το 1967, ο Τσε Γκεβάρα δολοφονήθηκε
στην χώρα. Το γεγονός αυτό ήταν η αφορμή για την Μόνικα Ερτλ να πάρει
την απόφαση να αλλάξει ζωή. Έγινε ζευγάρι με τον συνεχιστή του Τσε, Ιντι
Περέδο.

Ο «άνθρωπος με το μουστάκι, Ρομπέρο Κιντανίγια, που είχε ποζάρει
περήφανα δίπλα από του πτώμα του Τσε Γκεβάρα και έδωσε διαταγή να κοπούν
τα χέρια του, ήταν επίσης υπεύθυνος για την δολοφονία του αγαπημένου
της. Η Μόνικα είχε πάρει πλέον την απόφασή της για εκδίκηση.

 Συγκλονισμένη από τον θάνατο του Τσε
Γκεβάρα, έκανε σκοπό της ζωής της να εντοπίσει τον δολοφόνο του και να
εκδικηθεί. Όταν, μάλιστα συλλαμβάνεται και δολοφονείται από τον ίδιο
άνθρωπο και ο διάδοχός του «κομαντάντε»,  Ίντι Παρέδο,
με τον οποίο είναι ζευγάρι, δεν μπορεί να σκεφτεί τίποτα άλλο. Η
εκδίκηση μετατρέπεται σε εμμονή και η Μόνικα απλά περιμένει τον
εντοπισμό του και την κατάλληλη ευκαιρία.

Η εκτέλεση

Όταν πληροφορείται πως ο Ρομπέρτο
Κιντανίγια, ο άνθρωπος με το μουστάκι που καμαρώνει αυτάρεσκα δίπλα στη
σορό του Τσε, βρίσκεται στο Αμβούργο ως πρόξενος, ξέρει πολύ καλά τι
πρέπει να κάνει. Εφοδιάζεται με ένα πιστόλι τύπου colt cobra 38 special, το
οποίο της δίνει ο ακτιβιστής Τζιάκομο Φελτρινέλι στη Ζυρίχη κι
εμφανίζεται στο προξενείο με την δικαιολογία πως έχει κάποιο πρόβλημα με
τη βίζα της.

 Η ομορφιά και το εντυπωσιακό παρουσιαστικό
της πείθουν τον δολοφόνο πως αυτή η γυναίκα δεν αποτελεί κίνδυνο. Ίσως
στο μυαλό του να υπάρχει η ιδέα πως μια μικρή εξυπηρέτηση μπορεί να του
δώσει την ευκαιρία να την… γνωρίσει καλύτερα. Όποιες κι αν ήταν οι
σκέψεις του, διακόπηκαν τη στιγμή που οι σφαίρες από το πιστόλι της
Μόνικα κόβουν μια για πάντα το νήμα της ζωής του.

 

Μετά την εκτέλεση η Μόνικα θα καταφέρει να φτάσει μέχρι την Κούβα και στη συνέχεια πληροφορείται από τον Ρεζίς Ντεμπρέ,
πολύ στενό φίλο και συνεργάτη του Τσε, ότι στην Βολιβία βρίσκεται ακόμη
ένας καταζητούμενος. Είναι ο «θείος Κλάους», ο οποίος πλέον «πουλάει»
την τεχνογνωσία του σε βασανισμούς και εκτελέσεις στο στρατιωτικό
καθεστώς της χώρας. Είναι η δική της ευκαιρία να τελειώσει μια για πάντα
με τα ναζιστικά κατάλοιπα του παρελθόντος.

Στόχος της είναι να τον απαγάγει και να τον οδηγήσει ενώπιον της δικαιοσύνης ώστε να τιμωρηθεί για τα φρικτά εγκλήματά του. Τελικά, κάποιος την προδίδει.
Ο «θείος» στέλνει στρατιώτες να της στήσουν ενέδρα, όπου εκτελείται με
συνοπτικές διαδικασίες και πεθαίνει σε ηλικία μόλις 36 ετών. Τουλάχιστον
πρόλαβε να εκδικηθεί για τον φόνο του Τσε. Όσο για τον «χασάπη της
Λυών», συνάντησε τη δική του Νέμεση χρόνια αργότερα, όταν το 1983
εκδόθηκε τελικά στη Γαλλία όπου καταδικάστηκε για τις θηριωδίες του και
πέθανε έγκλειστος στις φυλακές της πόλης την οποία ο ίδιος είχε
αιματοκυλήσει.

Το γενετικό υλικό των ανθρώπων, εμπορεύσιμο είδος

Η Αριστερά χρειάζεται να συγκρουστεί με αυτή την κατάσταση και να ξαναφέρει τον άνθρωπο στο επίκεντρο της ζωής

Τα δημοσιεύματα που έφεραν στο φως τα αποτελέσματα ελέγχου στην ιδιωτική κλινική των Χανίων, όπου διεξάγονταν ιατρικές πράξεις για την ιατρικώς υποβοηθούμενη αναπαραγωγή και την παρένθετη μητέρα, δυστυχώς επιβεβαίωσαν τις ανησυχίες και την αντίθεση του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. σε τροποποιήσεις άρθρων του σχετικού νόμου για την αύξηση του ορίου ηλικίας της γυναίκας που προσπαθεί να τεκνοποιήσει, όπως και για αμοιβή σε παρένθετη και δεν θυμάμαι τι άλλο. Τροποποιήσεις που αφήνουν μεγαλύτερα περιθώρια για «αξιοποίηση» του γενετικού υλικού των ανθρώπων και μεγαλύτερη «αξιοποίηση» του γυναικείου σώματος ως εμπορεύσιμου είδους.

Ακόμα μία προσπάθεια της alt right ιδεολογίας μετά την απόπειρα για το συνέδριο γονιμότητας στα Ιωάννινα, μετά την ψήφιση νέου νόμου για το Οικογενειακό Δίκαιο/υποχρεωτική συνεπιμέλεια και τώρα με τον παρόντα νόμο για πλήρη έλεγχο στο σώμα των γυναικών, με στόχο τον αδικαιολόγητο πλουτισμό. Και είναι αξιοπερίεργο ότι, ενώ περιέχονταν τροποποιήσεις σε άρθρα του Αστικού Κώδικα, δεν υπήρξε στο υπουργείο Δικαιοσύνης νομοπαρασκευαστική επιτροπή που θα επεξεργαστεί τις προτάσεις του υπουργείου και θα καταλήξει σε πόρισμα.

Οι επιδιώξεις μιας ομάδας της ιατρικής κοινότητας παίρνουν μορφή νόμου του υπουργείου Υγείας, καλυπτόμενος ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης κ. Τσιάρας πίσω από αυτό.

Από το πρώτο άρθρο, ακόμα, γίνεται αναφορά στο δημογραφικό πρόβλημα για την ανεξέλεγκτη εκμετάλλευση του γυναικείου σώματος είτε με την παραγωγή ωαρίων είτε με την παρένθετη μητέρα.

Το δημογραφικό πρόβλημα για την αντιμετώπισή του χρειάζεται πολιτικές σε όφελος των πολλών, ικανοποιητικούς μισθούς, χτύπημα της ακρίβειας για να μπορούν οι νέοι άνθρωποι να δημιουργήσουν οικογένεια, και όχι στην τρίτη ηλικία να δίνεται η δυνατότητα τεκνοποίησης με απουσία μέριμνας για τα παιδιά που θα γεννηθούν όσον αφορά την αποκατάστασή τους όταν σε κρίσιμη ηλικία δύναται να χάσουν τους γονείς τους.

Η δυσκολία τεκνοποίησης συνδέεται και με την κλιματική κρίση και τις επιπτώσεις στον ανθρώπινο οργανισμό, το στρες και ακόμα μια σειρά παραμέτρους που έχουν αναδειχθεί από κατά καιρούς μελέτες.

Με κάθε σεβασμό στην εσωτερική ανάγκη και επιθυμία για την απόκτηση παιδιού, η νοοτροπία και η κοινωνική πίεση που δημιουργούν κόμπλεξ στην απουσία μητρότητας με τα δεδομένα της πατριαρχίας και του συντηρητισμού δεν μπορούν να διαιωνίζονται.

Οι άνθρωποι δεν υπάρχουμε μόνο για την αναπαραγωγή του είδους. Εξάλλου, εκατοντάδες παιδιά σε ιδρύματα περιμένουν για υιοθεσία ή αναδοχή. Και προς εκεί πρέπει να ενδυναμωθεί η προσπάθεια. Προσπάθεια που αναδείχθηκε από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αλλά έμεινε ατελέσφορη.

Η ανωνυμία ή μη των δοτών/δοτριών είναι σοβαρό ζήτημα, που άπτεται των δικαιωμάτων του παιδιού καθώς και των δικαιωμάτων των δοτών/δοτριών. Τεράστιο είναι το πρόβλημα που δημιουργείται από πιθανές αιμομιξίες και πρόκληση σοβαρών ασθενειών. Χρειάζονται μελέτες και έρευνα, και η παρέμβαση της βιοηθικής επιστήμης είναι η πλέον απαραίτητη να κρίνει.

Το πρόβλημα είναι ότι από το 2005 δεν έχουν δημιουργηθεί μητρώο ούτε επιτροπές ελέγχου για την τήρηση των όρων λειτουργίας των κέντρων ιατρικώς υποβοηθούμενης αναπαραγωγής. Δεν είδαν το φως της δημοσιότητας μέχρι σήμερα πιθανές έρευνες και μελέτες για τις συνέπειες από τον ορμονικό βομβαρδισμό του γυναικείου οργανισμού για την παραγωγή ωαρίων. Χωρίς αυτά τα στοιχεία δεν δύνανται ανεξέλεγκτα να αυξάνουν τα όρια ηλικίας των γυναικών και να χρησιμοποιείται η ιατρικώς υποβοηθούμενη αναπαραγωγή ανθρώπων για αδικαιολόγητο πλουτισμό. Ούτε μπορούμε να δεχθούμε τη διάταξη που προβλέπει μια μικρή οικονομική εισφορά για τη δότρια, αφού εκεί υποκρύπτεται η όλη οικονομική εκμετάλλευση για γυναίκες σε δυσχερή οικονομική θέση.

Μας είναι γνωστή από δημοσιεύματα και καταγγελίες γυναικών η εκμετάλλευση του σώματος γυναικών από τον χώρο του trafficking και η εκμετάλλευση του θεσμού της παρένθετης μητέρας για εμπόριο βρεφών.

Χρειάζονται σοβαρές ασφαλιστικές δικλίδες για την αξιοποίηση της επιστήμης σε ζητήματα ανθρώπινης αναπαραγωγής και διασφάλισης της υγείας των γυναικών και των παιδιών που θα δουν το φως του κόσμου.

Χρειάζεται συνέργεια πολλών ειδικοτήτων της ιατρικής, βιοηθικής, νομικής επιστήμης, συλλογικοτήτων γυναικών, ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας κ.λπ. Χωρίς αυτές τις προϋποθέσεις δεν είναι αποδεκτή η επέκταση εμπορευματοποίησης του ανθρώπινου οργανισμού και υπάρχει η αντίθεση με τις σχετικές διατάξεις του νόμου. Και για έναν πρόσθετο, σημαντικό κατ’ εμέ, λόγο, ότι στην εποχή μας το ανθρώπινο είδος χρησιμοποιείται στην αγοραία αγορά όχι μόνο για την αναπαραγωγική διαδικασία, αλλά για την εμπορία οργάνων σώματος για μεταμοσχεύσεις (άλλη πηγή αδικαιολόγητου πλουτισμού σε βάρος της ανθρώπινης ζωής), για πορνεία, παιδεραστία, ακόμα και με την προσφυγιά και τη μετανάστευση και μια σειρά άλλες δραστηριότητες με κυκλώματα με πολλαπλά πλοκάμια.

Η Αριστερά χρειάζεται να συγκρουστεί με αυτή την κατάσταση και να ξαναφέρει τον άνθρωπο στο επίκεντρο της ζωής. Να μην επιτρέψει ο άνθρωπος από πηγή παραγωγής αγαθών και πολιτισμού να μετατραπεί σε εμπορεύσιμο είδος, όπου αξιοποιείται για κέρδος από παράγοντες που δεν επιτρέπεται να φέρουν την ιδιότητα του ανθρώπου.

Η Ιλεάνα Σακκά, φεμινίστρια και μέλος της Ο.Μ. ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Αγ. Παρασκευής

Jerome David Salinger Ο φύλακας στη σίκαλη Μετάφραση: Τζένη Μαστοράκη Εκδόσεις: ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ Αθήνα

Jerome David Salinger
Ο φύλακας στη σίκαλη
Μετάφραση: Τζένη Μαστοράκη
Εκδόσεις: ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ Αθήνα

 

 Κεφάλαιο 1  (απόσπασμα)

ΑΝ θέλετε λοιπόν στ' αλήθεια να τ' ακούσετε, τότε πρώτο και κύριο μπορεί να περιμένετε πως θα σας πω πού γεννήθηκα, και τι φρίκη που ήτανε τα παιδικά μου χρόνια, και τι φτιάχνανε οι δικοί μου και τα ρέστα πριν με κάνουνε, κι ένα σωρό αηδίες και ξεράσματα καταπώς στο Δαβίδ Κόπερφηλντ, όμως δεν έχω όρεξη να πιάνω τέτοιες ιστορίες. Πριν απ' όλα, αυτά τα πράματα τα βαριέμαι όσο δεν παίρνει, κι έπειτα είναι κι οι γονείς μου, που θα κατεβάζανε από δυο αιμορραγίες ο καθένας αν έλεγα τίποτα πολύ προσωπικό για λόγου τους. Τσαντίζονται πολύ με κάτι τέτοια, ιδίως ο πατέρας μου. Δε λέω,είναι εντάξει να πούμε, αλλά μυγιάγγιχτοι του κερατά. Κι έπειτα, διάολε, δεν είπαμε να σας αραδιάσω ολόκληρη αυτοβιογραφία ή ξέρω γω τι. Θα σας μιλήσω μονάχα για κείνα τα τρελά που μου συμβήκανε γύρω στα περσινά Χριστούγεννα, και μετά με πήρε η κάτω βόλτα και με φέρανε δω πέρα να καλμάρω. Θέλω να πω, τα ίδια είπα και στο D.B., κι αυτός στο κάτω κάτω είναι αδερφός μου να πούμε. Μένει στο Χόλυγουντ. Δεν είναι και πολύ μακριά από τούτο το βρωμότοπο, και πετάγεται κάθε σαββατοκύριακο και με βλέπει. Θα με πάει σπίτι με τ' αμάξι του άμα γυρίσω σπίτι, μπορεί τον άλλο μήνα. Τώρα έχει τζάγκουαρ. Ένα από κείνα τα εγγλέζικα μαραφέτια που το πατάνε διακόσα μίλια την ώρα. Την πλήρωσε ένα διάολο λεφτά, κάπου τέσσερις χιλιάδες δολάρια. Όμως τώρα έχει παρά με ουρά. Όχι όπως άλλοτε. Τότε ήτανε μονάχα ένας κανονικός συγγραφέας, όταν έμενε ακόμα σπίτι. Είχε γράψει κι ένα τρομερό βιβλίο με διηγήματα, Το Μυστικό Χρυσόψαρο, αν δεν το 'χετε ακουστά. Το καλύτερο εκεί μέσα ήτανε «Το Μυστικό Χρυσόψαρο». Έλεγε για ένα πιτσιρίκι που δεν άφηνε κανένανε να κοιτάξει το χρυσόψαρό του, γιατί το 'χε αγοράσει με δικά του λεφτά. Με πέθανε.Τώρα είναι στο Χόλυγουντ, ο D.B., και κάνει την πουτάνα. Αν υπάρχει κάτι που σιχαίνομαι είναι ο σινεμάς. Ούτε να τον ακούω δε θέλω.
Λέω λοιπόν ν' αρχινίσω από κείνη τη μέρα που 'φυγα απ' το Πένσυ. Το Πένσυ είναι κείνο το σχολείο στο Έιτζερσταουν της Πενσυλβάνια. Μπορεί και να το ξέρετε. Τέλος πάντων, μπορεί να 'χει πάρει το
μάτι σας καμιά διαφήμιση. Το ρεκλαμάρουνε σε κάπου χίλια περιοδικά, και δείχνουνε πάντα ένα τύπο από κείνους τους φιγουρατζήδες πάνω στ' άλογο, που πηδάει ένα φράχτη. Λες και το μόνο που κάνεις στο Πένσυ είναι να παίζεις πόλο όλη την ώρα. Εγώ πάντως δεν είδα ούτε μισή φορά άλογο,έστω και κάπου εκεί κοντά. Και κάτω απ' τη φωτογραφία του τύπου με το άλογο λέει πάντα: «Από το- 1888 διαπλάθουμε τα αγόρια σε υπέροχους νέους άνδρες με καθαρή σκέψη». Αμάν, το μάτι μου!
Διάολε, απ' όσο ξέρω στο Πένσυ δε γίνεται καμιά διάπλαση παραπάνω από τ' άλλα σχολεία. Κι ούτε που γνώρισα εκεί πέρα κανέναν υπέροχο με καθαρή σκέψη. Μπορεί να 'χε κανά δυο παιδιά. Κι αυτά πολλά είναι. Όμως σίγουρα έτσι ήρθανε στο Πένσυ.
Τέλος πάντων, ήτανε το Σάββατο που είχαμε τον ποδοσφαιρικό αγώνα με το Σάξον Χωλ. Το ματς με το
Σάξον Χωλ το πιστεύανε για μεγάλη δουλειά σ' ολόκληρο το Πένσυ. Ήτανε το τελευταίο ματς της χρονιάς, κι αν το παλιο-Πένσυ δεν κέρδιζε, υποτίθεται πως έπρεπε ν' αυτοκτονήσεις ή κάτι τέτοιο.
Θυμάμαι λοιπόν, που γύρω στις τρεις εκείνο το απόγεμα στεκόμουνα στου διαόλου τη μάνα, στην κορφή του Τόμσεν Χιλ, δίπλα σε κείνο το ηλίθιο κανόνι, που το 'χανε από την Επανάσταση και τα ρέστα. Από κει έβλεπες όλο το γήπεδο και τις δυο ομάδες που χτυπιόντουσαν από δω κι από κει. Την εξέδρα δεν την ξεχώριζες καλά, όμως τους άκουγες που ουρλιάζανε όλοι τους, βαθιά και τρομερά, για το Πένσυ —κι ήτανε κει πέρα μαζεμένο όλο το σχολείο, εξόν από μένα— κι αδύνατα και μύξικα για το Σάξον Χωλ, γιατί οι ξένες ομάδες δεν το 'χανε συνήθειο να κουβαλάνε πολύ κόσμο μαζί τους.
Κορίτσια πολλά δεν ερχόντουσαν ποτέ στα ματς. Κορίτσι επιτρεπότανε να φέρνουν μόνο οι μεγάλοι.Απ' όπου κι αν το πιάσεις, ήτανε φρίκη σχολείο. Έμενα μ' αρέσει να 'μαι κάπου, που να μπορείς τουλάχιστο να βλέπεις και κανά κορίτσι εκεί γύρω καμιά φορά, μακάρι κι ας ξύνει τα μπράτσα του ήας φυσάει τη μύτη του, ή κι ας χαχανίζει μόνο ή ξέρω γω τι. Η παλιόφιλη η Σέλμα Θάρμερ — ήτανε η κόρη του διευθυντή— ερχότανε πολύ συχνά στα ματς, αλλά δεν ήτανε ακριβώς ο τύπος που σου τη δίνει μέχρι τρέλας, που λένε. Πάντως ήτανε πολύ εντάξει κορίτσι. Μια φορά είχα κάτσει δίπλα της στο λεωφορείο απ' το Έιτζερσταουν και πιάσαμε λιγάκι την κουβέντα. Μ' άρεσε. Είχε μια μυτάρα να και νύχια φαγωμένα ως κάτω και μπλαβιασμένα, και φόραγε από κείνα τα ψεύτικα βυζιά που ξεπετάγονται από δω κι από κει, ήτανε λίγο για λύπηση. Αυτό που της εκτίμησα περισσότερο, ήτανε πως δε σου γάνωνε το κεφάλι τι σπουδαίος που ήτανε ο πατέρας της. Μάλλον πρέπει να 'ξερε κι αυτή τι κάλπης και γουρούνι που ήτανε.

Απόσπασμα από το μυθιστόρημα «Στο Δρόμο» του Τζακ Κέρουακ.

 

Aς πιούμε στην υγειά των τρελών, των απροσάρμοστων, των επαναστατών, των ταραχοποιών. Σε
αυτούς που βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά, που δεν τιμούν τους
κανόνες, που δεν σέβονται την τάξη. Μπορεί να τους επαινέσεις, να
διαφωνήσεις, να δυσπιστήσεις, να τους δοξάσεις ή να τους κακολογήσεις.
Αλλά δεν μπορείς να τους αγνοήσεις. Γιατί αλλάζουν πράγματα. Βρίσκουν,
φαντάζονται, βοηθάνε, ερευνούν, φτιάχνουν, εμπνέουν. Σπρώχνουν μπροστά
τα πάντα. Ίσως, πρέπει να είναι τρελοί. Πώς αλλιώς θα κοιτάξουν ένα άδειο καμβά και θα δουν έργο τέχνης; Ή
θα καθίσουν στη σιωπή και θ’ ακούσουν τραγούδι που δεν έχει γραφτεί;
Εκεί που κάποιοι βλέπουν τρελούς, εμείς βλέπουμε μεγαλοφυΐες. Γιατί οι
άνθρωποι που είναι αρκετά τρελοί για να πιστεύουν ότι μπορούν ν’
αλλάξουν τον κόσμο, είναι αυτοί που στο τέλος το κάνουν. Οι μόνοι που
αξίζουν για μένα είναι οι τρελοί, αυτοί που τρελαίνονται να ζήσουν, να
μιλήσουν, να σωθούν, που ποθούν τα πάντα την ίδια στιγμή, αυτοί που ποτέ
δεν χασμουριούνται ή δεν λένε κοινότοπα πράγματα, αλλά πού καίγονται,
καίγονται, καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά.

 

Ποίημα στους φίλους -Χόρχε Λουίς Μπόρχες

 

-Χόρχε Λουίς Μπόρχες- Ποίημα στους φίλους

Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις

για όλα τα προβλήματα της ζωής σου,

ούτε έχω απαντήσεις

για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου ˙

όμως μπορώ να σ’ ακούσω

και να τα μοιραστώ μαζί σου.

Δεν μπορώ ν’ αλλάξω

το παρελθόν ή το μέλλον σου.

Όμως όταν με χρειάζεσαι

θα είμαι εκεί μαζί σου.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου.

Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου

να κρατηθείς και να μη πέσεις.

Οι χαρές σου, οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες σου

δεν είναι δικές μου.

Όμως ειλικρινά απολαμβάνω να σε βλέπω ευτυχισμένο.

Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια

αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις,

όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώρο

που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου

όταν κάποιες θλίψεις

σου σκίζουν την καρδιά,

όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου

και να μαζέψω τα κομμάτια της

για να την φτιάξουμε ξανά πιο δυνατή.

Δεν μπορώ να σου πω ποιος είσαι

ούτε ποιος πρέπει να γίνεις.

Μόνο μπορώ

να σ’ αγαπώ όπως είσαι

και να είμαι φίλος σου.

Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν

τους φίλους μου και τις φίλες μου,

δεν ήσουν πάνω

ή κάτω ή στη μέση.

Δεν ήσουν πρώτος

ούτε τελευταίος στη λίστα.

Δεν ήσουν το νούμερο ένα ούτε το τελευταίο.

Να κοιμάσαι ευτυχισμένος.

Να εκπέμπεις αγάπη.

Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί.

Ας βελτιώσουμε τις σχέσεις με τους άλλους.

Να αρπάζουμε τις ευκαιρίες.

Να ακούμε την καρδιά μας.

Να εκτιμούμε τη ζωή.

Πάντως δεν έχω την αξίωση να είμαι

ο πρώτος, ο δεύτερος ή ο τρίτος

στη λίστα σου.

Μου αρκεί που με θέλεις για φίλο.

Ευχαριστώ που είμαι.