Το μειδίαμα του «Ρήγα Φεραίου»

Ανάρτηση του Μιχάλη Σαμπατακάκη, την οποία αναδημοσιεύουμε καθώς θεωρούμε ότι αποτελεί ιστορικό ντοκουμέντο το οποίο θα πρέπει να διαφυλαχθεί από τις συνθήκες που επικρατούν στο Facebook και να διαβαστεί από πολύ περισσότερους από τους φίλους του Μιχάλη

Στον πρώτο χρόνο της δικτατορίας, το Δεκέμβρη του 1967, ιδρύεται ο Ρήγας Φεραίος. Στην Αθήνα και την Θεσσαλονίκη κυκλοφορεί η ιδρυτική του διακήρυξη.

«…Οκτώ μήνες το μαύρο πέπλο του φασισμού σκεπάζει τον ουρανό της πατρίδας μας …Δολοφόνησαν και δολοφονούν …βασάνιζαν και βασανίζουν … Απαγορεύεται να μιλάμε ελεύθερα. Απαγορεύεται να σκεφτόμαστε ελευθέρα. Απαγορεύεται να τραγουδάμε ελεύθερα…Ο ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΑΙΟΣ σας καλεί να ακολουθήσετε τη φωνή του χρέους και της τιμής, τη φωνή της συνείδησης…».

Τα πρώτα χρόνια δράσης του, πριν την ανάπτυξη μαζικού φοιτητικού κινήματος, ο Ρήγας με τον «Θούριο», την εφημερίδα που εκδίδετο ασταμάτητα, με προκηρύξεις, μαγνητόφωνα και αφίσες, με πανό που ξεδιπλώνονταν στις αίθουσες, με συνθήματα στους τοίχους, με συζητήσεις με τους φοιτητές και κυρίως με την επίδραση που είχαν στους νέους και τον λαό τα 1000 χρόνια καταδίκης σε φυλακή των μελών του, κράτησε με ηρωισμό και αυτοθυσία αναμμένη τη φλόγα της αντίστασης.

Η ΤΑΦΗ ΖΩΝΤΑΝΟΥ ΣΕ ΛΑΚΟ - Η ΠΡΩΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΡΗΓΑ

Απολογία του Νίκου Κιάου στο στρατοδικείο (‘68):
«Είμαι μέλος του Ρήγα Φεραίου …Εβασανίσθην εις την Γενική Ασφάλεια Αθηνών και εις τον Διόνυσο. Από την συνεχή φάλαγγα και το ξύλο εις τα γεννητικά όργανα και εις παν μέρος του σώματος με βούρδουλα, μέχρι τα ηλεκτρικά καλώδια, το κάψιμο των χεριών με τσιγάρα, τας σταγόνας εις το μέτωπον, την εικονικήν εκτέλεσιν, την ταφήν εις τάφρον – λάκκον θεοσκότεινον … Δεν μετανοώ δια τας αντιδικτατορικάς μου πράξεις. Πιστεύω εις την πάλη του λαού. Ο λαός θα συντρίψει τους τύραννους του». -21 χρόνια φυλακή.

Σ’ αυτή τη δίκη του Ρήγα Φεραίου στην Αθήνα το Νοέμβριο του ’68, δικάστηκαν οι:
Θανάσης Αθανασίου – 21 χρόνια
Νίκος Κιάος – 21 χρόνια
Παύλος Κλαυδιανός – 21 χρόνια
Νίκος Γιανναδάκης – 21 χρόνια
Κώστας Καρυωτάκης – 16 χρόνια
Κωστής Γιούργος – 16 χρόνια
Ανδρέας Σαββάκης – 14 χρόνια
Αντώνης Μαργαρίτης – 14 χρόνια
Γιωργός Μποτζάκης – 10 χρόνια
Αριστείδης Θεοδωρίδης – 10 χρόνια
Νικηφόρος Σταματάκης – 5 χρόνια
Φρίντα Λιάππα – 6 χρόνια με αναστολή
Νίκος Μαργαρίτης – 5 χρόνια με αναστολή
Βασίλης Σβαννάς – 3 χρόνια με αναστολή

Για τη δίκη αυτή κυκλοφόρησαν βιβλία στο εξωτερικό.

Απολογία του Θανάση Αθανασίου στην ίδια δίκη (‘68): «Κατηγορούμαι για συμμετοχή στην οργάνωση Ρήγας Φεραίος. Δηλώνω ότι η αντίθεση μου στη δικτατορία υπήρξε η βάση των πράξεων μου… Δηλώνω μεγαλόφωνα ότι είμαι κομμουνιστής… Αυτό που εσείς αποκαλείτε ‘’επανάσταση της 21ης Απριλίου 1967’’ ήταν ένα πραξικόπημα» – 21 χρόνια φυλακή.

Του Νίκου Γιανναδάκη (‘68): «Μ’ έβαλαν να ξαπλώσω σ’ ένα κρεβάτι, όπου μ’ έδεσαν, μου έβαλαν ένα φίμωτρο στο στόμα. Μερικοί από τους συντρόφους μου είχαν φιμωθεί με ένα παπούτσι. Τότε άρχισαν να με χτυπούν. Υπέφερα το μαρτύριο της φάλαγγας». – 21 χρόνια φυλακή.

Την ίδια περίοδο, Οκτώβριος του ‘68, καταδικάζονται οι φοιτητές του ΠΑΜ-ΡΦ:
Άρης Αλεξάκης – 5 χρόνια
Πόλυ Σαβινίδου – 4 χρόνια
Σελήνη Σαβινίδου – 4 χρόνια

ΠΡΟΤΑΣΗ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΓΙΑ ΔΥΟ ΚΑΤΑΔΙΚΕΣ ΣΕ ΘΑΝΑΤΟ-ΝΕΑ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΡΗΓΑ

Απολογία της Πόπης Τζεμπελίκου (’69): «Κατάγομαι από μια φτωχή αγροτική οικογένεια. Ήρθα στην Αθήνα να σπουδάσω με πολλές δυσκολίες και στερήσεις… Από την πρώτη στιγμή της δικτατορίας εναντιώθηκα στο στρατιωτικό καθεστώς και αγωνίστηκα για την ανατροπή του μέσα από τις γραμμές του Ρ.Φ. … Αγωνιζόμαστε σαν φοιτητές για την Ελευθερία και την Δημοκρατία, που την κατέλυσε το στρατιωτικό πραξικόπημα. Είμαστε περήφανοι γι’ αυτόν τον τόσο δύσκολο αγώνα μας. Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία κ.κ. στρατοδίκαι». – Πρόταση του εισαγγελέα για θάνατο. Καταδίκη 15 χρόνια φυλακή.

Σ΄ αυτή τη δίκη του Ρ.Φ. στην Αθήνα το Γενάρη του ‘69 δικάστηκαν οι:
Μίμης ΔαρειώτηςΠόπη ΤζεμπελίκουΤίτος Μυλωνόπουλος

Ο εισαγγελέας πρότεινε θάνατο για το Μ. Δαρειώτη και Π. Τζεμπελίκου.
Καταδικάστηκαν με 15 περίπου χρόνια φυλακή ο καθένας.

ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΓΙΑ 4 ΚΑΤΑΔΙΚΕΣ ΣΕ ΘΑΝΑΤΟ-ΣΤΙΣ ΙΔΙΕΣ ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΡΗΓΑ
Μαρτυρία του Μίμη Δαρειώτη (‘69): «Συλλαμβάνομαι στις 16-4-68. Οδηγούμαι στη Γενική Ασφάλεια (Μπουμπουλίνας) όπου και παραμένω εν απομονώσει ως τις 21-8-68. Σ’ αυτό το διάστημα βασανίστηκα επανειλημμένα με φάλαγγα (χτυπήματα επί ώρες με σιδηροσωλήνα και χοντρά ξύλα στα γυμνά πέλματα ή φορώντας παπούτσια). Υπάρχουν ακόμα οι ουλές και τα σπασμένα δάχτυλα. Με έσερναν στο πάτωμα από τα μαλλιά. Μου ξερίζωναν τα μαλλιά, χτυπήματα με γκλόπς. Γροθιές και κλοτσιές από ομάδα 7-8. Μου χτυπούσαν το κεφάλι στον τοίχο και στην γωνία μιας μεταλλικής ντουλάπας. Μου εξάρθρωναν τα χέρια, μου έδεναν με χειροπέδες τα χέρια πίσω και με άφηναν στο κελί για ημέρες. Με απειλούσαν με πιστόλια». – Νέα πρόταση του εισαγγελέα για θάνατο, όπως και για άλλους 3 ακόμη. Καταδίκη 16 χρόνια φυλακή.

Σ’ αυτή τη δίκη του ΡΦ και ΠΑΜ στην Αθήνα -και αυτή το Γενάρη του ’69, τις επόμενες ημέρες από την προηγούμενη- ο εισαγγελέας πρότεινε θάνατο για τους:
Μίμη Δαρειώτη (για 2η φορά)
Σωτήρη Αναστασιάδη
Χρίστο Ρεκλείτη
Γιάννη Πετρόπουλο
Καταδικάστηκαν με 16 χρόνια φυλακή ο καθένας.
Η Μαρία Καλλέργη καταδικάστηκε με 16 χρόνια φυλακή
Ο Νίκος Άρμάος με 5 χρόνια φυλακή.

Δικάστηκαν μαζί τους οι:
Κώστας Μανταίος,Μπούλη Θεοφυλακτοπούλου,Μάγδα Πίτακα,για τους οποίους ο εισαγγελέας είχε ζητήσει 15 χρόνια φυλακή.

Μαρτυρία του Σωτήρη Αναστασιάδη (‘69) «Πιάστηκα το βράδυ της 16-4-68. Βασανίστηκα στην Μπουμπουλίνας. Χρησιμοποίησαν την φάλαγγα, γροθιές πίσω από τ’ αυτιά, βγάλσιμο μαλλιών, χτυπήματα στα γεννητικά όργανα, απομόνωση επί 128 ημέρες σε κελί διαστάσεων 1.90 x 1,10». – Πρόταση του εισαγγελέα για θάνατο. Καταδίκη 16 χρόνια φυλακή.

ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ ΜΕ ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ ΡΕΥΜΑ-ΝΕΑ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΡΗΓΑ
Καταγγελία του παράνομου Κ.Σ. της ΕΦΕΕ με τίτλο «Σώστε τους μάρτυρες φοιτητές Λευτέρη Τσίλογλου, Πόπη Τζεμπελίκου, Μαργαρίτα Γιαραλή» (‘69):«Μετά τους 16 αγωνιστές φοιτητές μέλη του Ρήγα Φεραίου που πέρασαν απ΄ την κόλαση των βασανιστηρίων της Χούντας… ένα καινούργιο αποτρόπαιο έγκλημα… συντελείται αυτές τις μέρες… Τα βασανιστήρια στα οποία υποβάλλονται οι δύο φοιτήτριες στα υπόγεια της Ασφάλειας είναι ασύλληπτα. Ο Λευτέρης Τσίλογλου βασανίζεται βδομάδες τώρα στην κόλαση του Διονύσου, άλλοτε με ηλεκτρικό ρεύμα, άλλοτε με φάλαγγες, άλλοτε με κρέμασμα στα δέντρα…»

Η δίκη αυτή του Ρ.Φ. γίνεται στη Λάρισα το Μάιο του ’69 και καταδικάζονται οι
Λευτέρης Τσίλογλου -15 χρόνια
Μαργαρίτα Γιαράλη -10 χρόνια
Πόπη Τζεμπελίκου-10 χρόνια

Μαζί τους δικάζεται και ο Γιάννης Μπανιάς, που μετά πηγαίνει εξορία.

ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΘΑΝΑΤΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΕΣ ΣΕ ΙΣΟΒΙΑ-Η ΔΙΚΗ ΤΩΝ 39 ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Μαρτυρία του Μιχάλη Σπυριδάκη (‘69): «Δούλεψα για τη συγκρότηση του Ρήγα. Πιάστηκα στις 3-4-68. Οδηγήθηκα στο στρατόπεδο ΣΕΔΕΣ αμέσως, όπου υποβλήθηκα επί πολλές ώρες σε πολλά μαρτύρια επανειλημμένα. Όπως φάλαγγα, μαστίγωμα, κάψιμο με φωτιά, κάψιμο με τσιγάρο, γρονθοκόπημα, λακτίσματα, περίλουση με ψυχρό νερό.
Ύστερα από επανειλημμένες λιποθυμίες αφού εξαντλήθηκα περιέπεσα σε κωματώδη κατάσταση και κατόπιν με πετάξανε στο πόρτ-παγκάζ ενός αυτοκινήτου και με μεταφέρανε στην «Εθνική» Ασφάλεια… Συνέχισαν την επιχείρηση στην Ασφάλεια κρατώντας με συνεχώς άυπνο μερόνυχτα ερεθίζοντας με, γρονθοκοπώντας και λακτίζοντάς με περιοδικά. Κατόπιν με μεταφέρανε στο Γ’ σώμα στρατού, όπου με υποβάλλανε στο μαρτύριο του ηλεκτροσόκ, με ξαναμαστίγωσαν στο κεφάλι και στο πρόσωπο μέχρι αίματος, μου ξερίζωσαν τα μαλλιά με τινάγματα της κεφαλής, με κρατούσαν συνεχώς δεμένο πισθάγκωνα σε μια καρέκλα έχοντας μου μέρα-νύχτα στο πρόσωπο ένα προβολέα. Με κρατούσαν συνεχώς άυπνο, με υπόβαλλαν στο μαρτύριο της δίψας και επί 8 μέρες μου στέρησαν παντελώς την τροφή…». -16,5 χρόνια φυλακή.

Σ’ αυτή τη δίκη του ΡΦ και του ΠΑΜ στη Θεσσαλονίκη (Δίκη των 39) το Μάιο του ’69, ο εισαγγελέας πρότεινε θάνατο για τον Αργύρη Μπάρα. Καταδικάστηκαν σε ισόβια οι:
Αργύρης Μπάρας
Αλέξης Παπαλεξίου
Σωκράτης Στεφανίδης

σε 20 χρόνια περίπου οι:
Μιχάλης ΣπυριδάκηςΘόδωρος ΚαζέληςΓιάννης ΓρηγοριάδηςΛεωνίδας Χατζηπροδρομίδης

σε 10 χρόνια περίπου οι:
Πολύδωρος ΒοϊτσίδηςΣωτήρης ΤσιακμάκηςΔημήτρης Παπαλεξίου

σε 8 χρόνια περίπου οι:
Κώστας ΤόμτσηςΙσμήνη ΤσούτσιαΓιάννης ΓκιρκούδηςΓιώργος ΑναστασίουΜπάμπης Ζιώγας

σε 5-6 χρόνια περίπου οι:
Γιάννης ΠίτυρηςΠερικλής ΤερζήςΛάκης ΠρογκίδηςΘωμάς ΒασιλειάδηςΒλαδιμηρος Γραμματικόπουλος

και με αναστολή οι:
Γιώργος ΜπιβολάρηςΓαρ. ΔελιγκάςΓιώργος Δρανδάκης

Απολογία του Λάκη Προγκίδη (‘69): «Μετά το πραξηκόπημα της 21ης Απριλίου, διώξεις φοιτητών, συνδικαλιστών, αγωνιστών, ανθρώπων του δημοσίου βίου, καθηγητών κλπ. Φυλακίσεις, βασανιστήρια από μέρους της κυβέρνησης… Οργανώθηκα στο Ρήγα… Την μη ανάμιξη πια ή έστω και την εφησύχαση θεωρούσα προδοσία». – 6 χρόνια φυλακή

Διάλογος της Ισμήνης Τσούτσια με τον πρόεδρο του Στρατοδικείου (‘69): «Ήταν δυνατόν να μείνουμε αδιάφοροι; Όλα αυτά και η αξιοπρέπεια μου σαν ελεύθερου ανθρώπου και η συναίσθηση της ευθύνης απέναντι σ’ αυτούς που αύριο θα κάτσουν στα ίδια θρανία με μας και θα μας ρωτήσουν -Τι κάνατε όταν καταλύθηκε η Δημοκρατία;».

Και ο διάλογος της με τον πρόεδρο του Στρατοδικείου:

Πρ. «Πόσους φοιτητές έχει το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης; Πόσοι απ’ αυτούς είναι στο Ρήγα;»
Κατηγ.: «22.000. Στο Ρήγα ανήκει η συντριπτική πλειοψηφία των φοιτητών άσχετα αν σ’ αυτή την αίθουσα βρισκόμαστε μόνο 17».

Απολογία του Γιάννη Γκιρκούδη ‘69): «Έδωσα το παρόν στο σάλπισμα της φοιτητικής αντιδικτατορικής οργάνωσης Ρήγας για πάλη ενάντια στη δικτατορία, για ανατροπή της κυβέρνησης που πνίγει τα λαϊκά δικαιώματα, για επάνοδο στο δρόμο της δημοκρατικής ομαλότητας».

Απολογία του Κώστα Τόμτση (‘69): «Την 21.4.67 μια ομάς στρατιωτικών καταπατεί κάθε ίχνος ελευθερίας και αφαιρεί κάθε συνταγματικό δικαίωμα του λαού. Χιλιάδες άνθρωποι φυλακίζονται και εξορίζονται αποκλειστικά και μόνο δια τα δημοκρατικά τους φρονήματα … με οδήγησε να ενταχθώ στην αντιδικτατορική οργάνωση Ρήγας και μέσα από τις γραμμές της να παλέψω για την ανατροπή της δικτατορίας».

Του Γιώργου Αναστασίου (‘69): «Πάντα αντίθετος με τη δικτατορία, δεν ήταν δυνατόν να μείνω αδρανής μπροστά σ΄ αυτή τη δύσκολη στιγμή της χώρας μας. Έγινα μέλος του Ρήγα … Βασανίστηκα φρικτά με φάλαγγα»

ΤΟ ΣΤΙΛΙΑΡΙ ΤΗΣ ΦΑΛΑΓΓΑΣ ΕΣΠΑΣΕ – ΝΕΕΣ ΔΙΚΕΣ ΤΟΥ ΡΗΓΑ

Καταγγελία του Γιάννη Καούνη στο Διεθνή Ερυθρό Σταυρό το 1969: «Με συνέλαβαν επειδή είμαι κομμουνιστής και μέλος του Ρήγα. Στην ανάκριση με βασάνισαν και με κακομεταχειρίστηκαν με διάφορους τρόπους. Το ίδιο έγινε και γι΄ άλλους δύο που συνέλαβαν στην ίδια υπόθεση και συγκεκριμένα τον Μπάμπη Γεωργούλα και την Μαρία Αγγελάκη… Με κτύπησαν γροθιές στο κεφάλι τόσο δυνατά, ώστε να χάσω προσωρινά την αίσθηση της όρασης …Με υπέβαλαν στο βασανιστήριο της φάλαγγας…….. Με γρονθοκοπούσε, με έφτυνε στο πρόσωπο και πατούσε την κοιλιά μου … Μου κρατούσε τα μάτια ανοιχτά για να δείχνει πως δεν έχω λιποθυμήσει. Το στιλιάρι της φάλαγγας έσπασε. Φάλαγγα πέρασε και ο Μπάμπης Γεωργούλης, ενώ η Μαρία Αγγελάκη, μαζί με πολλά άλλα πέρασε και φάλαγγα των δακτύλων των χεριών» – 12 χρόνια φυλακή.

Αυτή η δίκη του Ρήγα Φεραίου γίνεται στην Αθήνα τον Ιούλιο του ΄70 και καταδικάστηκαν οι:
Γιάννης Καούνης 12 χρόνια, Μπάμπης Κοβάνης 5 χρόνια, Μπάμπης Γεωργούλας 4 χρόνια, Μαρία Αγγελάκη 4 χρόνια.

Από το ίδιο δικαστήριο τις ίδιες ημέρες καταδικάστηκε σε 20 χρόνια ο Μπάμπης Θεοδωρίδης, υπεύθυνος στο ΚΚΕ Εσωτερικού, για τις αντιδικτατορικές οργανώσεις νεολαίας στις οποίες περιλαμβανόταν και ο Ρήγας Φεραίος.

Μαζί του καταδικάστηκαν οι:
Νίκος ΓεωργακόπουλοςΔημήτρης ΜαστροδήμοςΜιχάλης ΠανταχόςΝίκος Πανώριος

ΝΕΑ ΔΙΚΗ ΚΑΙ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΔΙΚΙΟΥ: ΔΕΝ ΣΑΣ ΦΟΒΑΜΑΙ! ΕΣΕΙΣ ΜΕ ΦΟΒΑΣΤΕ!
Ο πασίγνωστος διάλογος του Προέδρου του Έκτακτου Στρατοδικείου Αθηνών με τη Μαργαρίτα Γιαραλή και την Πόπη Τζεμπελίκου στη δίκη του Ρήγα Φεραίου, στις 3 Νοεμβρίου 1969:
Γιαραλή: Είναι η τρίτη φορά που έρχομαι εις το στρατοδικείο και είμαι υπερήφανη που ανήκω στις προοδευτικές ….
Πρόεδρος: Αφήστε τα αυτά.
Γιαραλή: Παρακαλώ αφήστε με να απολογηθώ.
Πρόεδρος: Για την οργάνωση να μας πείτε.
Γιαραλή: Μάλιστα. Για το Ρήγα. Οι σκοποί της οργάνωσης βγαίνουν…
Πρόεδρος: Αφήστε τους σκοπούς.
Γιαραλή: Θέλω να απολογηθώ παρακαλώ.
Πρόεδρος: Καθίστε κάτω. Παρανομούσατε.
Γιαραλή: Όταν καταπατούνταν τα ανθρώπινα δικαιώματα….
Πρόεδρος: Κάτσε κάτω.
Γιαραλή: Μα να απολογηθώ.
Πρόεδρος: Τι κάνατε να μας πεις.
Γιαραλή: Αυτό θα σας πω. Από της εγκαθιδρύσεως της δικτατορίας στην Ελλάδα…..
Πρόεδρος: Κάτσε κάτω.
(….)
Βασιλικός Επίτροπος: Θέλετε να μας κάνετε πλύσιν εγκεφάλου;
Πρόεδρος: Πέρασες στιγμή χωρίς παράνομη δράση, χωρίς να μοιράζεις προκηρύξεις;
Γιαραλή: Ούτε στιγμή. Θεωρώ χρέος μου……
Πρόεδρος: Κάτσε κάτω.
Γιαραλή: Δεν μου επιτρέπετε να καταγγείλω τα βασανιστήρια που στην ασφάλεια….
Πρόεδρος: Θα σε αποβάλω της αιθούσης.
Βασιλικός Επίτροπος: Θέλετε να μεταβάλλεται την αίθουσα σε γιάφκα.
(…)
Τζεμπελίκου: Τρίτη φορά έρχομαι εδώ για την αντιδικτατορική μου δράση.
Πρόεδρος: Κάτσε κάτω.
Τζεμπελίκου: Για τρίτη φορά δεν θα με αφήσετε να απολογηθώ.
Πρόεδρος: Κάτσε κάτω.
Τζεμπελίκου: Καταγγέλλω τα βασανιστήρια. Με φέρνουν μετά ένα χρόνο στο δικαστήριο για να μην φανούν τα σημάδια.
Πρόεδρος: Κάτσε κάτω.
Τζεμπελίκου: Να γραφτεί στα πρακτικά ότι δεν με αφήσατε να απολογηθώ. Καταγγέλλω…
Πρόεδρος: Κάτσε κάτω.
Τζεμπελίκου: Δεν σας φοβάμαι! Εσείς με φοβάστε, ακόμα και τώρα που κάθομαι στο εδώλιο της κατηγορούμενης.
Σ΄ αυτή τη δίκη του Ρήγα Φεραίου στην Αθήνα το Νοέμβριο του ‘69, η Πόπη Τζεμπελίκου καταδικάζεται σε 17 χρόνια, που μαζί με τις δύο προηγούμενες καταδίκες γίνονται πάνω από 40 και κατά συγχώνευση 25 χρόνια.
Η Μαργαρίτα Γιαραλή καταδικάζεται σε 15 χρόνια, που μαζί με τη προηγούμενη καταδίκη της γίνονται 25 και κατά συγχώνευση 17.
Ο Νικόλας Βουλέλης καταδικάζεται σε 8 χρόνια.

Η ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΡΗΓΑ ΣΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΑΙΡΝΕΙ ΜΕΓΑΛΗ ΔΗΜΟΣΙΟΤΗΤΑ
Το 1971 μετά από ισχυρές διεθνείς πιέσεις οι δίκες με βάση τον εμφυλιακό νόμο 509 δικάζονται όχι στα έκτακτα στρατοδικεία αλλά στα εφετεία. Οι ανακρίσεις βέβαια είναι το ίδιο σκληρές. Οι ποινές, όμως, γίνονται πια αρκετά μικρότερες.
Τον Αύγουστο του ‘71 στο Εφετείο στην Αθήνα γίνεται η νέα δίκη του Ρ.Φ., που πήρε μεγάλη δημοσιότητα και προκάλεσε ισχυρές εντυπώσεις.Καταδικάζονται οι:Κώστας Κωσταράκος – 3 χρόνιαΦώτης Προβατάς – 2 χρόνιαΓιώργος Σπηλιώτης – 2 χρόνια

Μαζί τους δικάστηκαν οι
Γιάννης ΡέγκαςΔημήτρης ΜαρκάκηςΛυκούργος ΦλέσσαςΧρίστος ΗλιόπουλοςΑνδρέας ΧριστόπουλοςΓιάννης ΜπαλάφαςΕλένη ΓεωργίκουΔήμητρα ΓεωργίκουΝίκη ΝιανιάραΜίλτος Λειβαδίτης

ΤΟ ΜΑΖΙΚΟ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ, Ο ΡΗΓΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΣΥΛΛΗΨΕΙΣ
Με το τέλος του ’71 μπαίνουμε σε μια διαφορετική περίοδο του αντιδικτατορικού κινήματος. Αυτή του μαζικού φοιτητικού κινήματος και της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.

********

Δεν επιθυμώ να αναφερθώ σε μαρτυρίες (και προσωπικές) με λεπτομέρειες των ανακρίσεων και βασανιστηρίων της δικής μου «γενιάς» του Ρήγα. Άλλωστε είναι σχετικά γνωστές από τα αφιερώματα στο Πολυτεχνείο και αφορούν και τα μέλη του Ρήγα και τα μέλη των άλλων οργανώσεων. (Η Ε.Σ.Α. ήταν σφαγείο).
Η Ασφάλεια αυτή την περίοδο τα έχει λίγο χαμένα. Έχει να αντιμετωπίσει χιλιάδες ανθρώπους. Προβαίνει σε εκατοντάδες ολιγοήμερες συλλήψεις για ξύλο προς εκφοβισμό, χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Το φοιτητικό κίνημα της απαντάει με μεγάλες συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις και καταλήψεις.

Έτσι, την άνοιξη του ΄72, μετά τις προσφυγές στα Πρωτοδικεία για την υποχρέωση διεξαγωγής εκλογών από τους φοιτητικούς συλλόγους, την πρώτη δημόσια συγκέντρωση και διαδήλωση στην επέτειο της 21ης Απριλίου στα Προπύλαια, τη διαδήλωση στο Μουσείο, την απόπειρα συγκέντρωσης στην πλατεία Κοτζιά την Πρωτομαγιά και τη συναυλία στο Σπόρτιγκ με την διαδήλωση που ακολούθησε στις 15 Μάη, καθώς και τις αντίστοιχες συγκεντρώσεις και πορείες στις άλλες πόλεις (Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Γιάννενα), η Ασφάλεια κάνει πολλές εκατοντάδες συλλήψεις φοιτητών για λίγες μέρες. Βασανίζει και απειλεί χωρίς αποτέλεσμα.
Τρεις φοιτητές, οι Ρηγίτες Νίκητας Λιοναράκης και Μιχάλης Σαμπατακάκης και η αναρχική Αγγέλα Φωτεινού καθώς και ο Πρόεδρος της ΕΚΙΝ Παναγιώτης Κανελλάκης μετά από δίμηνη ανάκριση παραπέμπονται σε δίκη και πάνε στον Κορυδαλλό ως πρωτεργάτες.

Τα ίδια και το φθινόπωρο του ΄72. Είναι η περίοδος των γενικών συνελεύσεων στις σχολές για εκλογές, της εκλογής επιτροπών, των διαδηλώσεων και των εκλογών στους φοιτητικούς συλλόγους με όργιο νοθείας από την χούντα. Και πάλι πολλές ολιγοήμερες συλλήψεις με ξύλο. Στη Θεσσαλονίκη τέσσερις Ρηγίτες κρατούνται για ένα μήνα:
Πάνος Ερμείδης
Χρυσάφης Ιορδάνογλου
Χρίστος Ζαφείρης
και Πέτρος Οικονόμου.

ΟΙ ΣΤΡΑΤΕΥΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΝΟΜΙΚΗΣ
Στους πρώτους μήνες του ’73 έχουμε διαδηλώσεις, αποχή στις σχολές και κυρίως τις στρατεύσεις φοιτητών, τις μεγάλες συγκεντρώσεις που ακολουθούν και μαζικές ολιγοήμερες συλλήψεις με ξύλο. Η δίκη των 11, με τη φωτογραφία του Ρηγίτη Μάκη Μπαλαούρα με μαυρισμένα από το ξύλο μάτια σε εξώφυλλο γνωστού περιοδικού!

Το φοιτητικό κίνημα αυτής της περιόδου οργανώνεται γύρω από τη λειτουργία των Φοιτητικών Επιτροπών Αγώνα, με τη ιδιαίτερη συμβολή του Ρήγα σε αυτές. Οι ΦΕΑ αποτελούν τον κύριο στόχο των αναγκαστικών στρατεύσεων με βάση τον χουντικό νόμο 1347/73. Πολλά μέλη και φίλοι του Ρήγα στρατεύονται.

Μετά τις στρατεύσεις, οι φοιτητές απαντούν με την κατάληψη της Νομικής και την πολύ μεγάλη διαδήλωση που παραλύει το κέντρο της Αθήνας. Ιδιαίτερα σημαντικός ο ρόλος του Ρήγα. Η κατάληψη της Νομικής ήταν ένα πολιτικό γεγονός όλης της Αθήνας.

ΣΤΟ ΑΝΑΜΟΡΦΩΤΗΡΙΟ!
Την ίδια περίοδο γίνεται η σύλληψη και η παραπομπή οργάνωσης του Ρ.Φ. με νέους και νέες 18 χρονών:
Πάκυ Κυριοπούλου
Σπύρος Παπασπύρου
Νικήτας Δεϊμέζης
Σπύρος Κιούσης
Ελένη Καλαφάτη
Τέλης Χατζηαργυρός
Παναγιώτης Καραγιώργης
Σπύρος Λιάγγης
Λιάνα Κυριοπούλου
Κάποιοι από αυτούς, λόγω ηλικίας, πάνε στο Αναμορφωτήριο!

Η «ΝΥΧΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ»
Στις 8 Μαΐου του ’73 η Ασφάλεια σηκώνει τα χέρια στην αντιμετώπιση του φοιτητικού κινήματος και έρχεται η ώρα του ΕΑΤ-ΕΣΑ. Είναι η λεγόμενη «νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου» για το χτύπημα των οργανώσεων της νεολαίας.

Οι Ρηγίτες
Μάκης Παρασκευόπουλος
Χρίστος Λάζος
Μιχάλης Σαμπατακάκης
Μίμης Κωσταράκος
Νικήτας Λιοναράκης
Γιάννης Βούλγαρης
Σταύρος Τσακιράκης
και η φίλη του Ρήγα Αγγέλα Τσατάλα ανακρίνονται στην ΕΣΑ για τον Ρήγα παραπάνω από 100 ημέρες και παραπέμπονται με τον εμφυλιακό νόμο 509. Με την αμνηστία στις 22 Αυγούστου αποστέλλονται στο στρατό.

Παρόμοιες συλλήψεις και ανακρίσεις γίνονται στη Θεσσαλονίκη, από τον Ιούλιο ως την αμνηστία, των Ρηγιτών
Θωμά Βασιλειάδη
Λάκη Προγκίδη
Λευτέρη Χαλβατζή

Τον Αύγουστο, γίνεται δίκη φοιτητών στην Πάτρα, στους οποίους περιλαμβάνονται οι Ρηγίτες
Άκης Ταγκαλάκης
Νίκος Ηλιόπουλος
Αντώνης Τσουρινάκης
Κώστας Βογιατζής
Δημήτρης Δημητριάδης.

Η επέμβαση της ΕΣΑ στο αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα δεν είχε, βέβαια, κανένα αποτέλεσμα. Με το άνοιγμα των σχολών, μεγάλες συγκεντρώσεις, το μνημόσυνο Παπανδρέου και οι συλλήψεις, διαδηλώσεις.

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ
Έτσι φτάνουμε στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Δεν είναι του παρόντος η ανάλυση του, που άλλωστε έχει γίνει αρκετά και έγκυρα. Το φοιτητικό αντιδικτατορικό κίνημα, με την Εξέγερση του Πολυτεχνείου, αποτέλεσε τον κύριο πολιτικό αντίπαλο του δικτατορικού καθεστώτος. Στόχος της εξέγερσης η ανατροπή της δικτατορίας. Η εγκαθίδρυση δημοκρατίας και εθνικής ανεξαρτησίας. Η χούντα μας αντιμετώπισε με τα τανκς.Θα σημειώσω τη μεγάλη παρουσία Ρηγιτών στη Συντονιστική του Πολυτεχνείου: Χρίστος Λάζος, Χρύσανθος Λαζαρίδης, Δημήτρης Χατζησωκράτης, Γιώργος Τσεμπελής, Στέλιος Παππάς, Γιώργος Παπαβασιλόπουλος, Γιάννης Καλογήρου, Γιάννης Αναστασάκος, Δημήτρης Ψαρράς

Χιλιάδες συλληφθέντες και παράνομοι μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Εκατοντάδες μέλη και φίλοι του Ρήγα.
Στην ΕΣΑ για μήνες μέλη του Ρήγα, μεταξύ των οποίων οι:
Μάκης Μπαλαούρας
Ανδρέας Νεφελούδης
Στέλιος Παππάς
Αντώνης Λιοναράκης
Οι Ανδρέας Νεφελούδης και Στέλιος Παππάς στη συνέχεια εξορίζονται.

Μαζικές συλλήψεις και στις άλλες πόλεις. Στη Θεσσαλονίκη, μερικοί από τους Ρηγίτες συλληφθέντες είναι οι
Θωμάς Βασιλειάδης
Χρυσάφης Ιορδάνογλου
Λάκης Προγκίδης
Ρία Καλφακάκου

Ο ΡΗΓΑΣ, ΟΙ ΦΕΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΖΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
Πέρα από τις συλλήψεις, τα βασανιστήρια και τις φυλακίσεις, η κύρια συμβολή του Ρήγα ήταν η αντίληψη για την ανάπτυξη και η ίδια η ανάπτυξη του μαζικού φοιτητικού κινήματος. Η αντίληψη υπάρχει από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας του Ρήγα. Όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν, γίνεται πραγματικότητα.

Ο Ρήγας συνέβαλε σημαντικά στη δημιουργία και λειτουργία της Ελληνοευρωπαϊκής Κίνησης Νέων (ΕΚΙΝ), του πρώτου συλλογικού μορφώματος με δημόσια δράση, που αντιπαρατίθεται ιδεολογικά με τη δικτατορία. Από το ’70 μέχρι το ’72, που τη διέλυσε η Χούντα, γίνεται κέντρο της φοιτητικής ζωής. Γίνονται εκδηλώσεις κάθε εβδομάδα με συμμετοχή εκατοντάδων, που σπάζουν το φράγμα της τρομοκρατίας. Τα στελέχη της ΕΚΙΝ υφίστανται αλλεπάλληλες ολιγοήμερες συλλήψεις. Ανάμεσά τους, τα μέλη του Ρήγα:
Νίκος Αλιβιζάτος
Φώντας Γιαταγάνας
Νίκος Μεγγρέλης
Τέλης Σαμαντάς
Μάνος Σωτηριάδης
Μάκης Παρασκευόπουλος
Χρίστος Λάζος
Κλαίρη Μητσοτάκη
Νικήτας Λιοναράκης
Γιώργος Λάτσης
Κλειώ Κόντου
Ηλίας Τριανταφυλλόπουλος
Τάκης Παναγιωτόπουλος
Χρύσανθος Λαζαρίδης
Ιωάννα Καπίκη

Η κύρια συμβολή του Ρήγα είναι η συγκρότηση των Φοιτητικών Επιτροπών Αγώνα (ΦΕΑ). Οι ΦΕΑ είναι ο ιστός της ανάπτυξης του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος. Με την επιβολή της δικτατορίας το ’67, μέλη της νεολαίας Λαμπράκη και άλλων προδικτατορικών οργανώσεων συμμετέχουν στο Ρήγα και τις άλλες αντιδικτατορικές οργανώσεις και συμβάλλουν αποφασιστικά στη διαμόρφωση συνειδήσεων για αντίσταση και αγώνα για τη δημοκρατία.

Μια καινούργια γενιά φοιτητών από το ’67 και πέρα, χωρίς το στοιχείο της συμμετοχής σε πολιτικές οργανώσεις πριν τη δικτατορία (λόγω ηλικίας), ψάχνει τους τρόπους συλλογικών αναζητήσεων και δράσεων. Έτσι δημιουργούνται παρέες φοιτητών ανά σχολή που συμμετέχουν σε ομαδικές συζητήσεις.

Στα τέλη του ’71, οι παρέες αυτές των φοιτητών, με την αποφασιστική συμβολή του Ρήγα, μετατρέπονται σε οργανωμένες πλατειές συλλογικότητες ανά σχολή, τις ΦΕΑ. Έχουν παράνομο οργανωτικό σχήμα (επιτροπή σχολής ή έτους), αλλά δημόσια μαζική δράση στη σχολή μπροστά σε όλους τους φοιτητές. Διεκδικούν αγωνιστικά τη «νομιμοποίηση» της δράσης τους, της δυνατότητας, δηλαδή, δημόσιας συγκέντρωσης και συζήτησης, ενώ προφυλάσσουν τον παράνομο οργανωτικό τους ιστό. Στις αρχές του ’72, συγκροτείται το Διασχολικό των ΦΕΑ, που συντονίζει όλες τις σχολές για όλη τη διάρκεια του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος. Η παρουσία του Ρήγα είναι καθοριστική. Στο Διασχολικό από τον Ρήγα συμμετείχαν:
Μάνος Σωτηριάδης
Μιχάλης Σαμπατακάκης
Κλειώ Κόντου
Αντώνης Σκουλούδης
Χρίστος Λάζος
Άλκης Κούρκουλας

Όλο αυτό το σχήμα αποδεικνύεται εκπληκτικά αποδοτικό.
Η συμβολή του Ρήγα στη δημιουργία, ανάπτυξη, ενωτικό χαρακτήρα και μαζική δράση των ΦΕΑ είναι αποφασιστική. Και οι ΦΕΑ είναι ο βασικός ιστός ανάπτυξης του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος.ΜΑΘΑΜΕ, ΣΧΕΔΟΝ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑΜΕ, ΝΑ ΤΑΥΤΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣΤα νεανικά μας χρόνια και η σχέση μας με την πολιτική και τον πολιτισμό τον καιρό της δικτατορίας και της μεταπολίτευσης, καθορίστηκαν βαθιά από την εμφάνιση στην Ελλάδα και την Ευρώπη του ρεύματος της Ανανεωτικής Αριστεράς.

Ζώντας τότε αρκετοί από εμάς την πιο ακραία μορφή του καπιταλισμού και του ατλαντισμού, τη δικτατορία και αγωνιζόμενοι εναντίον της, μάθαμε ταυτόχρονα να αγωνιζόμαστε κατά του σταλινισμού και του δογματισμού. Οργανωθήκαμε στο ΡΗΓΑ ΦΕΡΑΙΟ. Αγαπάμε την πολιτική μας ιστορία.

Μάθαμε να διαβάζουμε Έλληνες ποιητές. Μάθαμε, σχεδόν ανακαλύψαμε, να ταυτίζουμε την έννοια του σοσιαλισμού με την έννοια της δημοκρατίας, να σεβόμαστε τα ανθρώπινα δικαιώματα, να είμαστε Ευρωπαίοι, ενώ ήμασταν ταυτόχρονα αριστεροί. Ζήσαμε μια μικρή – όχι τη μόνη – πολιτιστική νησίδα στη χώρα μας, μια μικρή – όχι τη μόνη – αντίσταση στη βαρβαρότητα. Και νομίζουμε πως αφήσαμε ίχνη…
Ιδεολογίας, θεωρίας και πολιτικής που μας τοποθετούσε, όχι ανάμεσα στη σοσιαλδημοκρατία και το σταλινισμό, αλλά πιο πέρα και ψηλότερα (έτι επέκεινα).

Θα τελειώσω με το ποίημα του Σπύρου Σαρρή :

ΤΟ ΜΕΙΔΙΑΜΑ ΤΟΥ ΡΗΓΑ ΦΕΡΑΙΟΥ

Η εμφάνιση του Ρήγα από 13ης τρέχοντος στους κεντρικούς δρόμους των Αθηνών
οι επίμονοι ψίθυροι γύρω απ’ το όνομά του στις λέσχες των σπουδαστών
ο Ρήγας Φερραίος μ’ ένα πακέτο Παπαστράτος στα μαρμαρωμένα δάχτυλα
ο Ρήγας Φερραίος στο νεόδμητο κτίριο της Φυσικομαθηματικής σχολής
στην παλάμη του σφίγγει (το) φιαλίδιον κενόν ή πλήρες ούζου του Τυρνάβου
καβαλλάει ξυπόλυτος μια μοτοσυκλέτα – τρέχει με 100 χιλιόμετρα
καπνίζει τον ίλιγγο
λέει στον Εγγονόπουλο: σου παραδίδω (αυτό) το δαχτυλίδι
Ο Ρήγας Φερραίος διάτρητος από διασταυρούμενες πληροφορίες
τον παρακολουθούν οι σταυρωτήδες αλλά τους διαφεύγει πάντα
γιατί ο Ρήγας δεν είναι παρά
ένας επάργυρος καθρέφτης – ο Αργύρης – όπου μέσα του
βλέπω την έγχρωμη λιθογραφία του και μερικά απ’ τα τριάκοντα
δολλάρια της προδοσίας
γιατί δεν είναι παρά μια ακροστιχίς που σχηματίζουν
παρανόμως εκδοθέντα έντυπα
γιατί δεν είναι παρά ένας σφραγισμένος φάκελλος
στα παραρτήματα της Ασφαλείας
γιατί είναι ένας και κανένας και 613
αν και για τη σιωπηλή πλειοψηφία είναι απλά
η αφετηρία των αυτοκινήτων Κυνοσάργους
ή το πολύ μια διαφήμιση επαναστατικού απορρυπαντικού
Τον εντοπίζουν στον υπόγειο σιδηρόδρομο τι να ζητάει άραγε στις σήραγγες;
Οι κινήσεις του γίνονται ακαθόριστες
τον διακρίνει εν τούτοις ένα σταθερό μειδίαμα
το σταθερό μειδίαμα της Εταιρείας
γιατί κρατάει χαρτοφύλακα που περιέχει εμπιστευτικά χειρόγραφα
γιατί είναι ένοικος σε μονοκατοικία της οδού Σκουφά
γιατί κρύβεται κάτω απ’ το όνομα Ξάνθος Τσακάλωφ και Σκουφάς
γιατί σαν τυπογράφος έμπειρος κατάγεται από τις Φερρές
γιατί πάνω απ’ όλα επικαλείται το πεντάγραμμο
του προσεχούς μαθήματος κλειδοκυμβάλου.

Για όλα αυτά λοιπόν είχαμε και έχουμε αυτό το αίσθημα υπεροχής: 

Αυτό ΤΟ ΜΕΙΔΙΑΜΑ ΤΟΥ ΡΗΓΑ ΦΕΡΑΙΟΥ!

ΜΙΧΑΛΗΣ ΣΑΜΠΑΤΑΚΑΚΗΣ

kamini.gr

Φωτιά και τσεκούρι στους προσυνημένους

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ Π.Ε.
«Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ»

ΖΗΤΩ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821

Ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. «Γ. Σεφέρης», τιμά την επανάσταση
του 1821. Είμαστε εκπαιδευτικοί και διδάσκουμε ιστορία. Θέλουμε λοιπόν να
θέσουμε μερικά ζητήματα που χάνονται συχνά μέσα στις τυπικότητες και τις
επετειακές ιαχές. Θέματα με αφορμή την ιστορική αυτή επέτειο :

1. Ο «ρεαλισμός» ποτέ δε «γράφει» ιστορία. Ποτέ δεν αλλάζει την
κατάσταση. Ο Ρήγας Φεραίος που ονειρεύτηκε την επανάσταση κι ο Παπαφλέσσας που
την «εκβίασε», δεν είχαν «ίχνος» ρεαλισμού. Είχαν όμως δίκιο κι απόλυτη
εμπιστοσύνη στο λαό. Kι η ιστορία δε «θυμάται» ποτέ τους «ρεαλιστές». Το ίδιοι
κι οι λαοί. Αλλά «θυμάται» και τιμά τους «τρελούς». Δηλαδή τους επαναστάτες.

2. Η ιστορία δε γράφεται με «διαπραγματεύσεις» και «διαλόγους».
Η ιστορία όλων των λαών του κόσμου και πάνω απ΄ όλα των Ελλήνων, αυτό δείχνει.
Ο Κολοκοτρώνης δεν πήγε σε «διάλογο» στα Δερβανάκια. Κι ο Διάκος δεν πήγε για
«διαπραγματεύσεις» στην Αλαμάνα.

3. Η ιστορία δε γράφεται μέσα στα πλαίσια της όποιας
«νομιμότητας» της εκάστοτε εξουσίας. Τότε «νόμος» ήταν ότι έλεγε ο Σουλτάνος κι
ο Μέτερνιχ. Όλοι οι αγωνιστές του 1821 ήταν λοιπόν τότε ... «παράνομοι». Ποτέ η
ιστορία δεν προχώρησε μέσα στα πλαίσια της νομιμότητας της παλιάς τάξης, αλλά
προχώρησε «σκίζοντας» τους νόμους και τις συμφωνίες των μεγάλων και των ισχυρών
και βάζοντας «νέο δίκαιο», σύμφωνο με τα συμφέροντα των ανθρώπων, με τις
ανάγκες της κοινωνίας και με τα βήματα της ιστορίας. Κι αυτή η αέναη διαδικασία
δε θα σταματήσει ποτέ.

4. Η ιστορία «δε νοιάζεται» για τη διάρκεια της ζωής του κάθε
ανθρώπου. Δεκάδες γενιές ανθρώπων έζησαν με τουρκοκρατία και πόνεσαν,
επαναστάτησαν και μάτωσαν, χωρίς να δουν τη λευτεριά τους. Όμως αυτοί την
έφεραν τη λευτεριά. Χωρίς αυτούς δε θα είχε έρθει ποτέ η «κρίσιμη ώρα» της
επανάστασης. Ο αγώνας συχνά είναι μακροχρόνιος. Κι απαιτεί υπομονή κι επιμονή.
Κι η αποτελεσματικότητα ενός τέτοιου αγώνα δε φαίνεται πάντα εύκολα. Ο
ιστορικός χρόνος είναι πολύ μεγαλύτερος απ΄ τη ζωή του καθενός μας.

5. Όλοι οι κατακτητές και καταπιεστές όπου γης, μιλούσαν πάντα
«ενάντια στη βία». Κι εννοούσαν ενάντια στη λαϊκή βία. Ενάντια στην
επαναστατική βία. Φυσικό ήταν. Και φυσικό είναι και σήμερα αυτοί που φέρνουν τη
δυστυχία στο λαό να ζητούν «ηρεμία», «καλό κλίμα» και «μη βία». Αυτοί που
καταδικάζουν τα παιδιά του λαού στις πρόσκαιρες καταρτίσεις και τις εφήμερες
δεξιότητες και τους στερούν την ομορφιά της γνώσης και της μόρφωσης, είναι
φυσικό να φοβούνται την αντίδρασή τους. Αυτοί που είναι υπεύθυνοι για την
ανεργία να φτιάχνουν θεωρίες για το ότι η ανεργία είναι «ψυχολογικό φαινόμενο».
Αυτοί που φτιάχνουν το κατάμαυρο «νέο σχολείο» είναι φυσικό να το φαντάζονται
αυτό το σχολείο σιδερόφρακτο, γεμάτο κάμερες και με εκπαιδευτικούς παιδονόμους.

6. Πάει λοιπόν λίγος καιρός που σ΄ όλα τα σχολεία γέμισαν οι
τοίχοι και τα μυαλά των μικρών μαθητών , των γονιών και των εκπαιδευτικών, με
αφίσες και «μηνύματα» για το «Bulling», «ενάντια στη βία», με φράσεις όπως
«μίλα» ... «πέστα όλα και κανείς δε θα μάθει το παραμικρό» κλπ. Τώρα που
γιορτάζουμε την επανάσταση του 1821 τι θα λένε οι «παιδαγωγοί της αντιβίας» για
τη «βία» των ηρώων του 1821; Η ανατίναξη του Κουγκίου απ΄ το Σαμουήλ ήταν
«τρομοκρατική πράξη» ; Αν όχι, τότε πώς χαρακτηρίζεται με βάση το δικό τους
σκεπτικό ; Η κατάληψη της Τρίπολης απο τον Κολοκοτρώνη ήταν «διαλλακτικότητα»
και «εποικοδομητικός διάλογος» ή κάτι άλλο ; Και τι άλλο ήταν ;

7. Η φράση «μίλα» «πέστα όλα», στην ιστορία και στη συνείδηση
των Ελλήνων, είχε πάντα σχέση με χαφιέδες, με κουκουλοφόρους και με ομολογίες
αγωνιστών που βασανίστηκαν. Σήμερα επιχειρούν να το κάνουν «οικειοθελή
συνεισφορά» ή συμπεριφορά. Να μας κάνουν χαφιέδες του διπλανού μας, με τη
θέλησή μας. Από το δημοτικό μέχρι τον εργασιακό χώρο. Τα καταπιεστικά καθεστώτα
πάντα είχαν αυτή την ανάγκη.

8. Η βία δεν είναι ούτε καλή, ούτε κακή, εξ ορισμού. Είναι άλλες
φορές προοδευτική κι άλλες αντιδραστική. Η Γαλλική κι η Αμερικάνικη Επανάσταση,
ήταν «προοδευτική βία» μέσα στην ιστορία, γιατί την έσπρωξε προς τα εμπρός. Η
βία των ΜΑΤ και της Χρυσής Αυγής σήμερα, ή η βία των τάνκς στο Πολυτεχνείο, ή η
βία των αμερικανόδουλων δικτατορικών καθεστώτων, ήταν και είναι αντιδραστική,
γιατί επιχειρεί να επιβάλλει εξουσίες και πολιτικές αντιλαϊκές. Επιχειρεί να
καθυστερήσει την ιστορία. Η βία των λαών που απαιτούν καλύτερη ζωή και
δικαιώματα, που ζητούν να καρπώνονται οι ίδιοι τον πλούτο που παράγουν κι όχι
κάποια παράσιτα, αυτή η βία είναι νόμιμη και δικαιολογημένη. Η βία των
κυβερνήσεων που θέλουν να επιβάλλουν το δίκιο των παράσιτων (πλουτοκράτες,
δανειστές, τράπεζες, κλπ) είναι παράνομη και αδικαιολόγητη. Η βία που
στηρίζεται στο δίκιο του λαού, είναι και νόμιμη και αναπόφευκτη ! Αυτή μάλιστα
η βία είναι «ο μοναδικός συγγραφέας της ιστορίας» !

9. Στην επανάσταση του 1821 δεν πήραν μέρος μόνο ορθόδοξοι
Χριστιανοί και ΄Ελληνες το «γένος». Πήραν μέρος κι οι λεγόμενοι Φιλέλληνες.
Αλλά πήραν μέρος στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες και Βλάχοι, Μολδαβοί, Βούλγαροι,
Αλβανοί, Σέρβοι, Τσιγγάνοι, Ούγγροι, Πολωνοί και άλλοι. Τι γλώσσα άραγε
μιλούσαν οι ναύτες του Μιαούλη ; Μήπως ζητούσαν οι Έλληνες επαναστάτες
«ταυτότητα» ή «εξέταση αίματος» για να πάρει κανείς μέρος στην επανάσταση και
να γίνει «Κλέφτης» ; Ποιος στρατηγός της επανάστασης ήταν επικεφαλής της εξόδου
του Μεσολογγίου και τι εθνικότητας ήταν αυτός ; Ο Ρήγας Φεραίος ζωγράφιζε το
χάρτη της Ελλάδας, ή τη «Χάρτα» των Βαλκανίων ; Ο ίδιος ο Ρήγας μιλούσε για
«ελεύθερη Ελλάδα» ή μήπως καλούσε Χριστιανούς και Τούρκους κατοίκους όλων των
Βαλκανίων σε κοινό αγώνα για το γκρέμισμα της οθωμανικής κυριαρχίας και στη
δημιουργία μιας «Βαλκανικής Ομοσπονδίας» ; Η επανάσταση του 1821 δε βοηθά
κανένα σοβαρό άνθρωπο να βγάζει «ρατσιστικά» ή «εθνικιστικά» συμπεράσματα.
Άλλωστε ο «εθνικισμός» (που συνήθως πάει χέρι χέρι και με την υποτέλεια) όσες
φορές έγινε «επίσημη πολιτική» του κράτους, οδήγησε τη χώρα και το λαό σε
εθνικές ήττες, καταστροφές, διχασμούς (πόλεμος 1897, Μικρασία, Εμφύλιος,
Χούντα, Κύπρος, κλπ). Αντίθετα όσες φορές πήρε το λόγο ο λαός χωρίς να κοιτά
«πιστοποιητικά καταγωγής ή αίματος», ο λαός αυτός μεγαλούργησε (1821, Εθνική
Αντίσταση 1940-45 κ.λ.π.). «Αντάρτης κλέφτης παλληκάρι πάντα είναι ο ίδιος ο
λαός».

10. Καμιά φορά η ζωή δείχνει σα να χάθηκε μια μάχη. Ή και ο
πόλεμος. Ακόμα κι όταν αυτό είναι αλήθεια, δε σημαίνει κατ΄ ανάγκην «ιστορική
ήττα». Ο Σπάρτακος έχασε την τελευταία μάχη και τον πόλεμο. Αλλά είχε ήδη
κερδίσει την ιστορία. Ο Διάκος θυσιάστηκε. Αλλά νίκησε ηθικά. Ο Ρήγας πέθανε
για τις ιδέες του. Τίποτε όμως δεν τέλειωσε με το θάνατό του. Αντίθετα μ΄ αυτόν
«άρχισε» και νίκησε η επανάσταση.

11. Ποτέ οι Έλληνες δεν ήταν «όλοι μαζί». Και τότε στο 1821
υπήρχαν οι «προσκυνημένοι», οι «ρεαλιστές» που δεν ήθελαν την επανάσταση, οι
«συμβιβαστικοί» που ήθελαν να τα βρούμε με τους Τούρκους. Τις φράσεις : «Πού
πολεμοφόδια; Πού όπλα; Πού χρήματα πολυάριθμα ; Πού στρατός πεπαιδευμένος;» δεν
τις είπε Τούρκος, αλλά κάποιος «΄Ελληνας» ... ρεαλιστής για να αρνηθεί την επανάσταση.
Τη φράση «Κάλλιο οι Τούρκοι κι ο ραγιάς υπόδουλος, παρά λεύτερο έθνος με το λαό
να 'χει δικαιώματα» δεν την είπε ούτε Άγγλος, ούτε Ρώσος, αλλά κάποιος
«Έλληνας» κοτσαμπάσης, που ήθελε «τάξη και ασφάλεια» απ΄ τον «εχθρό λαό». Αυτός
που είπε στον Παπαφλέσσα «Είσαι απατεώνας, άρπαγας, εξωλέστατος!» δεν ήταν
Τούρκος, αλλά «Έλληνας». Γι΄ αυτούς όλους τους «Έλληνες» ο Κολοκοτρώνης έλεγε
«Φωτιά και τσεκούρι στους προσυνημένους». Σ΄ αυτούς όλους απάντησε ο
Παπαφλέσσας ότι : «Η επανάσταση είτε θέτε είτε όχι θα γίνει ! Πάρτε το απόφαση.
Αν εσείς γυρεύετε να την εμποδίσετε, εγώ πήρα προσταγή από την Αρχή να ξεσηκώσω
το λαό και να την κάνω. Και τότες όποιον βρουν ξαρμάτωτο οι Τούρκοι, ας τον
κόψουν...». 

Γι αυτούς όλους κι εμείς λέμε σήμερα το ίδιο. Για όλους όσους υπηρετούν την
πολιτική της Τρόϊκας, των Μνημονίων, της Ε.Ε., για όσους απολογούνται για
λογαριαμό της δικομματικής κυβέρνησης, για όσους φέρνουν το «νέο σχολείο» κι
επιχειρούν να αλλάξουν τα αυτονόητα των εκπαιδευτικών και των γονιών.

Για απελευθέρωση του έθνους δεν μπορούν να μιλούν όσοι συμμετέχουν στο μακελειό
για την υποδούλωση λαών και πρώτα πρώτα του δικού μας. 

Για ελευθερία δεν μπορούν να μιλάνε όσοι υπηρετούν την υποδούλωση στη νέα τάξη της
Τρόϊκας, της Ε.Ε., της πλουτοκρατίας. Καλύτερα να πάνε να κρυφτούν αυτοί, όσο
γιορτάζουμε την 25η Μαρτίου. Γιατί σκεφτόμαστε όλοι: Tι θα πει σήμερα
απελευθέρωση; Από ποιον ;

Συνεχίζουμε λοιπόν να γιορτάζουμε την 25η Μαρτίου κι όλα τα
περήφανα ΟΧΙ του Ελληνικού Λαού. Γιορτάζουμε λέγοντας σήμερα τα δικά μας ΟΧΙ.
«Όταν η αδικία γίνεται νόμος, τότε η επανάσταση είναι καθήκον μας». 

Συνεχίζουμε να αντιγράφουμε τα μηνύματα της λαϊκής επανάστασης του 1821.
Γράφοντας τις δικές μας παρακαταθήκες για την αυριανή επανάσταση του λαού μας
ενάντια σ΄ όσους τον καταπιέζουν σήμερα.

Συνεχίζουμε να πολεμάμε ενάντια στους σύγχρονους καταπιεστές, στους σύγχρονους
κατακτητές, αλλά και ενάντια στους διάφορους «φίλους» και τις «ιερές τους
συμμαχίες» τους, τύπου Ε.Ε. ή «Ιερής Συμμαχίας» του Μέτερνιχ. Με τους εχθρούς
μας δε διαπραγματευόμαστε.

Συνεχίζουμε να πιστεύουμε ακράδαντα στις δυνάμεις και στα δίκια του λαού μας
και να λέμε Η ΜΟΝΗ ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΛΑΟΙ. Τίποτα δεν είναι αδύνατο για το
λαό και την ιστορία. Ο λαός πάντα στο τέλος επιβάλλει το δίκιο του.

Με Βία (από την Κυριακάτικη Αυγή)

Poverty is the worst form of violence.

Mahatma Gandhi

Με βία

·        
Καναβούρης Κώστας

·        
|

·        
26.10.2013

·         

Μάλιστα: 28 Οκτωβρίου του 1940. Ολόκληρα
73 χρόνια πριν. Το καθολικό πριν ενός λαού που επιστράτευσε και την τελευταία
ικμάδα του καθημαγμένου ήθους του για να προβιβαστεί στο ύψος των καθηκόντων
του. Για να ανελκύσει τη συλλογική περηφάνια από τα τάρταρα του δικτατορικού
(και όλων των προηγούμενων) τρόμου, να τη βαπτίσει στο αρμονικό χάος όλων των
συμπερασμάτων της έμφρονης ελευθερίας και να της δώσει το όνομα του εμπόλεμου
αίματος, δηλαδή του βίαιου συμπεράσματος απέναντι στον επελαύνοντα φασισμό.
Οπωσδήποτε ήταν μια βίαιη αντίδραση απέναντι στη βία του εισβολέα.

·        
 

·        
Τι κάνουμε τώρα που η
βία αποκτάει το πραγματικό της νόημα, εκείνο της σολωμικής όψης που μετράει τη
γη; Εγώ λέω να πάμε με τον Σολωμό. Να πάμε μ' αυτόν που ανεβαίνει αντίθετα τον
ποταμό, μαζί και τον ουρανό. Εγώ λέω να βιαστούμε απ' όπου κι αν προερχόμαστε.
Και να συντάξουμε ένα καινούργιο 28ο Σύνταγμα της ελληνικής πατρίδας

Συνεπώς εμείς σήμερα, αν πράγματι
θέλουμε να τιμήσουμε την επέτειο, θα πρέπει (τουλάχιστον σύμφωνα με τον υπουργό
της Ν.Δ., Μιχελάκη) να κρατήσουμε ίσες αποστάσεις και να καταδικάσουμε τη βία
απ' όπου κι αν προέρχεται. Με ένα ναι ή ένα όχι. Μα θα μου πεις ότι το
"όχι" το είπε ο Μεταξάς, ιδεολογικός προπάτορας της σημερινής Ν.Δ.
Δεν έχει σημασία. Άλλωστε την τιμή της χώρας, για την ακρίβεια την τιμή της
ελευθερίας, δεν την έσωσαν τα μεταξικά υποκείμενα μέσα στον στρατό και μέσα
στην περιώνυμη -με τη σύγχρονη πολιτική ονοματοδοσία της ορθότητας-
"κεντρική πολιτική σκηνή" εκείνης της εποχής. Εκείνα τα υποκείμενα
(τα ιστορικά υποκείμενα εννοείται) ήθελαν απλώς να ρίξουν μερικούς
πυροβολισμούς (και εν συνεννοήσει με τον εισβολέα) "διά την τιμή των
όπλων" (ποιος ξέρει και πόσο είχε αγοραστεί τότε το κάθε "όπλον"
για να είναι τόσο ανίκανο ώστε να υπερασπιστεί την πατρίδα) και πέραν τούτου
ουδέν.

Πλην όμως ο ελληνικός λαός, κύριε
Μιχελάκη, ήταν βίαιος. Και πιο βίαιο απ' όλα ήταν το απίστευτο 28ο Σύνταγμα,
που το έστειλαν στην πρώτη γραμμή τα γαλακτομπούρεκα της εθνικοφροσύνης για να
γίνει κρέας. Επί τούτου. Για να ξεβρομίσει ο -εθνικός- τόπος των ήδη
προσκυνημένων. Ένα Σύνταγμα φτιαγμένο από κομμουνιστές, κατάδικους, εξόριστους,
γύφτους (κι ας αφήσουμε κατά μέρος τις ρεβεράντζες της πολιτικής ορθότητας) και
άλλα "κατακάθια".

Πλην όμως αυτά τα "κατακάθια"
έγραψαν μια από τις πιο λαμπρές σελίδες της ελληνικής στρατιωτικής ιστορίας
επίσης. Θα προκαλούσα εδώ τον Δένδια, τον υπουργό που με προστατεύει από τη
βία, να συγκρίνει την ιστορία της "αγαθής" του οικογένειας (πολλαπλώς
ευεργετημένης από δικτατορικά και άλλα χειρότερα καθεστώτα) με τη βίαιη ιστορία
αυτού του παρακατιανού 28ου Συντάγματος και να μας πει: Καταδικάζει τη δειλία
απ' όπου κι αν προέρχεται; Καταδικάζει την υποταγή απ' όπου κι αν προέρχεται;
Καταδικάζει τον Γοργοπόταμο απ' όπου κι αν προέρχεται; Καταδικάζει τους
λουφαγμένους και τους μαυραγορίτες απ' όπου κι αν προέρχονται; Καταδικάζει τη
βία της Ηλέκτρας Αποστόλου, του Διογένη Κομνηνού, του Παύλου Φύσσα απ' όπου κι
αν προέρχεται;

Αλλά δεν βαριέσαι. Τι να καταδικάσουν τα
κόπρανα. Τι να καταδικάσουν οι Μπαλτάκοι και οι Μουρούτηδες και οι Λαζαρίδηδες
και οι Κρανιδιώτηδες... Τι να καταδικάσουν τα προσκοπάκια σ' αυτή την ταινία
τρόμου που πληρώνουμε όχι για να τη δούμε, αλλά για να τη ζήσουμε, και που
λέγονται Βενιζέλος κι άλλος Βενιζέλος κι άλλος Βενιζέλος και άλλος Βενιζέλος,
ανάλογα με τη στιγμή, σε μια προσπάθεια αισχρή να υπάρχει μόνο στιγμή, μόνο
κέρμα και καθόλου χρόνος.

Αυτό λέγεται προδοσία, αλλά είναι άλλης
φιλοσοφικής κατηγορίας, δεν έχει επετείους, έχει μονάχα Βενιζέλους. Και
Σαμαράδες. Και ανθρώπους που ποτέ, μα ποτέ, από γενιά σε γενιά δεν σήκωσαν
κεφάλια. Υποταγμένα οντάρια, ανδράρια και γύναια. Ήσυχοι άνθρωποι. Μια θηριώδης
λεγεώνα ήσυχων ανθρώπων που καταδικάζει τη βία απ' όπου κι αν προέρχεται. Που
είναι έτοιμη να αποθεώσει τον Ρήγα Φεραίο του "Θούριου" και
ταυτοχρόνως να καταδικάσει τον Ρήγα της "Χάρτας", που λέει ότι είναι
δικαίωμα του ανθρώπου να εξεγείρεται όταν "θλίπτεται αφορήτως".
Δηλαδή, όταν πιέζεται έως ασφυξίας.

Και τι κάνει τότε αυτός ο άνθρωπος;
Καταφεύγει στη βία. Στη βιασύνη. Δηλαδή τρέχει με λόγο και πράξη ώστε να
μετρήσει πιο γρήγορα από τον αντίπαλό του (που κι αυτός βιάζεται, χρησιμοποιεί
βία) το έδαφος και την ύλη της ύπαρξής του.

"Ο καθείς και τα όπλα του"
λέει ο Ελύτης. Μάλλον κρατάει ίσες αποστάσεις από τη βία "απ' όπου κι αν
προέρχεται". Και τότε σου έρχεται κατάμουτρα ο Σολωμός με την "κόψη
του σπαθιού την τρομερή". Τώρα; Τι κάνουμε που κραυγάζουν οι ναζί στις
πυρφόρες τελετές τους και λίγο πριν ο πάνδημος λαός στις γαμικές λαοσυνάξεις
του ποδοσφαίρου και του ντοπαρισμένου δισκοβόλου του Μύρωνα.

Τι κάνουμε τώρα που η βία αποκτάει το
πραγματικό της νόημα, εκείνο της σολωμικής όψης που μετράει τη γη; Εγώ λέω να
πάμε με τον Σολωμό. Να πάμε μ' αυτόν που ανεβαίνει αντίθετα τον ποταμό, μαζί
και τον ουρανό.

Εγώ λέω να βιαστούμε απ' όπου κι αν
προερχόμαστε. Και να συντάξουμε ένα καινούργιο 28ο Σύνταγμα της ελληνικής
πατρίδας. Δηλαδή να γνωριστούμε με την "όψη που με βία μετράει τη
γη". Να μην φοβηθούμε. Πράγμα που σημαίνει να πούμε. Με το στόμα ανοιχτό
από την έκπληξη. Με το χέρι σαν όπλο από την προθυμία. Με την ψυχή να μαζεύει
τα αποκαΐδια κάθε προηγούμενης πυρκαγιάς. Και με το μυαλό ωραία κουρασμένο
ανάμεσα στον Ηράκλειτο και τον Νίτσε. Με βία. Μόνο με βία.

Ανακοίνωση της ΑΚΟΑ για το θάνατο του Γιάννη Μπανιά

Η ΑΚΟΑ με οδύνη αποχαιρετά σήμερα τον Γιάννη Μπανιά ως ένα φίλο, σύντροφο και συνάμα μακροχρόνιο επίμονο εμψυχωτή της συλλογικότητάς μας στο στόχο της για την ανασύνθεση και επανίδρυση της Αριστεράς και την οργάνωση της δικής της συμβολής ως πολιτικής κίνησης της ανανεωτικής κομμουνιστικής αριστεράς. Συμβολή στην ιστορικά αναγκαία προσπάθεια η ελληνική Αριστερά να υπερβεί βαθμιαία τον κερματισμό της και να αποκτήσει πιο σύγχρονα, ανανεωτικά και ριζοσπαστικά φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά, να γίνει αξιόπιστη και αξιόμαχη χάριν του αγώνα των εργαζομένων, των νέων, των γυναικών, της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού.

Ο Γιάννης Μπανιάς είχε πολύ μακρά και αδιάπτωτη διαδρομή ενεργού συμμετοχής στους αγώνες, ιδιαίτερα της ελληνικής νεολαίας αλλά και γενικότερα της ελληνικής Αριστεράς, από μαθητής ακόμα στη δεκαετία του ’50. Με πολλούς από εμάς, όπου και αν ανήκουμε σήμερα, τη διαδρομή αυτή τη διανύσαμε μαζί και γνωρίζουμε από πρώτο χέρι τις δυσκολίες και την τραχύτητά της, τις κάθε είδους δυσκολίες που παρενέβαλε η εξουσία, αλλά και αυτές που φέρνουν οι έριδες στο εσωτερικό της αριστεράς.

Αυτή την ώρα του αποχαιρετισμού διαλέγουμε να πούμε για τον σύντροφό μας ότι επέδειξε απαράμιλλη αντοχή, αφοσίωση και επιμονή, να βρίσκει κάθε φορά το νήμα της συνέχειας, εν τέλει του καθήκοντος. Ο ενεργός αριστερός σπουδαστής του Γκρατς “εξόριστος” στη χώρα του βρήκε αμέσως τη Νεολαία της ΕΔΑ και τους Λαμπράκηδες, ο φακελωμένος στρατιώτης Λαμπράκης, εν μέσω δικτατορίας, όταν απολύθηκε από το στρατό βρήκε αμέσως επαφή με την παράνομη οργάνωση του ΚΚΕ Εσωτερικού και του Ρήγα Φεραίου, ο απολυμένος εξόριστος από το Παρθένι βρήκε αμέσως επαφή και μετείχε ενεργά μαζί με άλλους αριστερούς και αριστερές στις προσπάθειες της περιόδου εκείνης για την ανασύνθεση της κομμουνιστικής και ευρύτερης αριστεράς. Το ώριμο στέλεχος της αριστεράς μετέχει στο ΚΚΕ Εσωτερικού και εκλέγεται γραμματέας του σηματοδοτώντας μια τομή ομαλής διαδοχής στο κίνημα. Ακόμα κι όταν αυτή η διαδοχή θεωρήθηκε, εκ των υστέρων “απειλή” για τις μη προωθητικές ηγετικές ισορροπίες που τότε ενδημούσαν στο κόμμα, και η προσωπική πολιτική εξουδετέρωσή του κρίθηκε απαραίτητη, το αντιμετώπισε και συνέβαλε αποφασιστικά στην οργάνωση της συνέχειας με το ΚΚΕ Εσωτερικού - Ανανεωτική Αριστερά και μετά με την Ανανεωτική Κομμουνιστική Οικολογική Αριστερά (ΑΚΟΑ).

Και όταν όλα έδειχναν ότι το ιστορικό εγχείρημα της ανανέωσης, με όποια μορφή επιβίωνε, διέτρεχε ορατό κίνδυνο, εγείροντας ιστορικές ευθύνες και σ’ εμάς, παραμέριζε θαρραλέα πικρίες και τύπους για να συμβάλει καθοριστικά στην ευόδωσή του. Όπως το 2000, με τη συνεργασία Συνασπισμού, ΑΚΟΑ, Ενεργών Πολιτών, Ριζοσπαστών Οικολόγων και άλλων ανένταχτων στελεχών της αριστεράς συνέβαλε όχι μόνο στην επιτυχή εκλογική διάσωση του χώρου, αλλά και στη θεμελίωση της δυνατότητας να υπάρξει μετά η Πρωτοβουλία για την Κοινή δράση και την Ενότητα της Αριστεράς και μετά ο ΣΥΡΙΖΑ.

Η οδύνη του αποχαιρετισμού πάντοτε είναι συναίσθημα απόλυτου πόνου. Όμως, ο σύντροφός μας, που υπήρξε ως συντονιστής του ΣΥΡΙΖΑ σε μια από τις πιο λεπτές φάσεις της διαδρομής του, της επανεκκίνησης του μετά την κρίση, φεύγει μια στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ έχει υψηλό και συνεχώς αυξανόμενο κύρος στη συνείδηση της εξουθενωμένης από τα βάρβαρα μέτρα της κυβέρνησης και της τρόικας κοινωνία. Ακραία άτυχος μεν, αλλά τυχερός που έβλεπε τους κόπους του να αποδίδουν.

Τώρα, σε πλήρη μάχη, ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ, με αισιοδοξία προχωρά προς τις εκλογές και εργαζόμαστε για να επαληθευθεί η προσδοκία μας, να ηττηθεί το μνημονιακό μέτωπο και από ισχυρότερες θέσεις να συνεχίσουμε αμέσως μετά. Δείχνοντας κι εμείς την ίδια επιμονή όπως ο σύντροφός μας..

Είναι ένα ακόμα σκληρό παιχνίδι της τύχης ότι η Συνδιάσκεψη της ΑΚΟΑ, που πρόλαβε να έχει και του συντρόφου μας τη συμβολή στα κείμενα που θα συζητήσει, να πραγματοποιείται μέσα στο πένθος της απουσίας του. Θα ολοκληρώσουμε τις εργασίες της όπως μαζί σχεδιάζαμε, έτσι που οι ιδέες της κομμουνιστικής ανανέωσης, που διένυσαν μακρά και κάποτε υπόγεια διαδρομή, να συμβάλουν στη διαμόρφωση της αριστεράς του 21^ου αιώνα, και στη χώρα μας.

Αθήνα 29-3 – 2012

Αντί για στεφάνι οι προσφορές στη μνήμη του Γιάννη Μπανιά μπορούν να δοθούν για την ενίσχυση του Ανοιχτού Σχολείου Μεταναστών Πειραιά (Αγροτική Τράπεζα 0530400309382) και του Χαμόγελο του Παιδιού.

Η πολιτική κηδεία το Σάββατο 31 Μαρτίου και ώρα 12.00 στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών, δημοσία δαπάνη.

                     Βιογραφικό Γιάννη Μπανιά

Γεννήθηκε στους Μελισσουργούς Άρτας στις 27-9-1939.

Πτυχιούχος της Σχολής Πολιτικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου.

Στη δεκαετία του ’50 δραστηριοποιείται στους μαθητικούς αγώνες για το Κυπριακό.

Φοιτητής στο Γκρατς Αυστρίας από το 1957 αναπτύσσει έντονη συνδικαλιστική δράση. Εκλέγεται στο ΔΣ του Συλλόγου Ελλήνων Φοιτητών Γκρατς. Την ίδια περίοδο γίνεται μέλος του παράνομου ΚΚΕ και του ΚΚ Αυστρίας. Για τη δράση του αυτή του αφαιρείται από τις ελληνικές αρχές το διαβατήριο και απελαύνεται στην Ελλάδα, όπου συνεχίζει τις σπουδές του στο ΕΜΠ.

Παίρνει ενεργό μέρος στους φοιτητικούς και δημοκρατικούς αγώνες για το 1 1 4 και το 15%. Εκλέγεται Γραμματέας της Σπουδάζουσας της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη και στο Προεδρείο του Κεντρικού Συμβουλίου της.

Η δικτατορία του 1967 τον βρίσκει στο στρατό, όπου υφίσταται ταλαιπωρίες για τα φρονήματά του. Μετά την απόλυσή του, αναπτύσσει έντονη αντιστασιακή δράση από τις γραμμές του «Ρήγα Φεραίου» και του «Πανελλήνιου Αντιδικτατορικού Μετώπου» (ΠΑΜ). Συλλαμβάνεται και εξορίζεται στο Παρθένι της Λέρου. Μετά την πτώση της δικτατορίας δραστηριοποιείται πολιτικά στην προσπάθεια για την ενότητα της Αριστεράς που ονομάστηκε «Κίνηση των 77» και στη συνέχεια στο ΚΚΕ Εσωτερικού.

Παίρνει ενεργό μέρος στο συνδικαλιστικό κίνημα των μηχανικών και του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος (ΤΕΕ). Το 1974 εκλέγεται για 3 χρόνια Πρόεδρος της Αντιπροσωπίας του ΤΕΕ.

Μέλος της Κ.Ε και στη συνέχεια του Ε.Γ. του ΚΚΕ Εσωτερικού από το 1976 έως το 1981. Το 1982 εκλέγεται Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ Εσωτερικού. Μετά τη διάσπασή του το 1987, συνεχίζει τους κοινωνικούς και πολιτικούς του αγώνες από τις γραμμές του ΚΚΕ Εσωτερικού – Ανανεωτική Αριστερά και στη συνέχεια, μέχρι σήμερα, της Ανανεωτικής Κομμουνιστικής Οικολογικής Αριστεράς (ΑΚΟΑ).

Από τα ιδρυτικά στελέχη και μέλος της Γραμματείας του «Χώρου Διαλόγου και Κοινής Δράσης της Αριστεράς», που υπήρξε προπομπός του ΣΥΡΙΖΑ.

Ενεργό μέλος στο κίνημα κατά της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης από τις γραμμές του «Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ».

Μέλος της Γραμματείας της «Πρωτοβουλίας για τη Συσπείρωση της Αριστεράς».

Υποψήφιος βουλευτής στην Α΄ Αθηνών στις εκλογές της 7/3/2004 με το συνδυασμό «Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς- Ενωτικό Ψηφοδέλτιο (ΣΥΡΙΖΑ).

Στις εκλογές του 2007 εκλέγεται βουλευτής ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ. Κατά τη θητεία του ασχολήθηκε με θέματα Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων και πήρε μέρος σε αποστολές του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στην Αίγυπτο, τη Γάζα, τη Μολδαβία.

Μέχρι πρόσφατα μετείχε στη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ ως συντονιστής της.