Τ. Πετρόπουλος από την Αγ. Παρασκευή: Αφήνουμε πίσω τα μνημόνια, η πολιτική μας φέρνει αποτελέσματα

«Διαψεύστηκαν πανηγυρικά όσοι προεξοφλούσαν νέες περικοπές και
επένδυαν πολιτικά στην περαιτέρω απώλεια εισοδήματος των συνταξιούχων"
τόνισε ο Υφυπουργός Εργασίας Τάσος Πετρόπουλος από την εκδήλωση της ΟΜ
ΣΥΡΙΖΑ Αγ. Παρασκευής και της ΝΕΒΑ

«Αφήνουμε πίσω τα μνημόνια και τις δραματικές
συνέπειες που είχαν στην οικονομία και στην κοινωνία. Η πολιτική μας
φέρνει αποτελέσματα. Έχοντας  αποκαταστήσει  τη βιωσιμότητα του δημόσιου
συστήματος κοινωνικής ασφάλισης, συνεχίζουμε τις θετικές παρεμβάσεις» ,
τόνισε ο Υφυπουργός Εργασίας , Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής
Αλληλεγγύης Τάσος Πετρόπουλος, σε πολιτική συγκέντρωση με θέμα  ‘’Το
ασφαλιστικό σύστημα στη μεταμνημονιακή εποχή ’’ που πραγματοποιήθηκε
σήμερα Δευτέρα 10 Δεκέμβρη , από την ΟΜ Αγ. Παρασκευής  του ΣΥΡΙΖΑ και
την ΝΕΒΑ , με μεγάλη συμμετοχή πολιτών .



Ο Τ. Πετρόπουλος αναφέρθηκε στην κατάργηση του μέτρου της περικοπής
των προσωπικών διαφορών που είχε επιβάλει το ΔΝΤ ενώ η αντιπολίτευση
ήλπιζε  το αντίστροφο, λέγοντας χαρακτηριστικά:



 «Διαψεύστηκαν πανηγυρικά όσοι προεξοφλούσαν νέες περικοπές και
επένδυαν πολιτικά στην περαιτέρω απώλεια εισοδήματος των συνταξιούχων. Η
Κυβέρνηση έβγαλε οριστικά τη χώρα από τα Μνημόνια και έβαλε τέλος στις
αλλεπάλληλες μειώσεις  (63 δις ευρώ στις συντάξεις, έως σήμερα) που
επέβαλαν οι κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Κάνουμε  πράξη αυτό
που λέγαμε από το 2017έχοντας την εικόνα για την καλή πορεία των
οικονομικών του ΕΦΚΑ και της χώρας. Ότι, δηλαδή, δεν χρειάζονται και δεν
θα γίνουν νέες περικοπές. Αυτό «σφραγίζεται» με το πλέον επίσημο τρόπο
με τη διάταξη νόμου που ψηφίζεται στη Βουλή». Έτσι:

• Όλοι οι νυν συνταξιούχοι και όσοι έχουν υποβάλει αιτήσεις
  συνταξιοδότησης μέχρι 31-12-2018 δεν θα έχουν από 1-1-2019
  καμία περαιτέρω περικοπή ή μείωση στη σύνταξή τους. Ούτε στην κύρια ούτε
  στην επικουρική.


• Επιπλέον, 620.000  κύριες συντάξεις θα είναι από την
  1/1/2019 αυξημένες  μετά τον επανυπολογισμό,  με βάση το ν. 4387/16.
  Οι πρώτες αυξήσεις είναι ύψους 20 ευρώ κατά μέσο όρο το μήνα και
  θα αρχίσουν να καταβάλλονται από τις 21 Δεκεμβρίου, με τις συντάξεις του
  μηνός Ιανουαρίου.  Η μέση αύξηση θα φτάσει τα  99 ευρώ το μήνα  στη
  5ετία.


• Οσες συντάξεις εκδόθηκαν με βάση το ν.4387/16 και έχουν
  διαφορές, συγκλίνουν σταδιακά στο ίδιο ύψος με τις «παλιές» συντάξεις
  και οι «παλιές» συναντώνται σταδιακά με τις «νέες».  

Τέλος ο Τ. Πετρόπουλος παρουσίασε σειρά θετικών παρεμβάσεων που, ήδη,
έχουν γίνει - και συνεχίζονται - στο Ασφαλιστικό συμβάλλοντας στην
οικονομική ανάπτυξη και στην κοινωνική συνοχή.  Σε αντιδιαστολή με το
σχέδιο  της  ΝΔ να αποκόψει τη νέα γενιά από την κοινωνική ασφάλιση, να
φέρει  το κεφαλαιοποιητικό σύστημα και τις ιδιωτικές συντάξεις. «Θα ήταν
μια ολέθρια εξέλιξη. Θα δημιουργούσε δυσθεώρητα ελλείμματα και θα
οδηγούσε στην καταβαράθρωση όλων των συντάξεων», κατέληξε.



Μετά την ομιλία του Υφυπουργού ακολούθησε πλήθος ερωτήσεων ,
ουσιαστικός διάλογος και δόθηκαν δεκάδες πολιτικές αλλά και χρηστικές
απαντήσεις .

Οι «φρέσκιες ιδέες» του Κ. Μητσοτάκη για το ασφαλιστικό (avgi.gr)

Είναι πραγματικά ελκυστικός ο τρόπος με τον οποίον ο Κ. Μητσοτάκης
παρουσιάζει την πρότασή του για το ασφαλιστικό. Η λέξη “πυλώνας” δείχνει
σταθερότητα, η λέξη “κουμπαράς” δείχνει νοικοκυροσύνη και συνέπεια.
Μείωση εισφορών. Ποιος δεν τη θέλει; Και “όποιος δουλεύει περισσότερο θα
παίρνει περισσότερα”. Σφύζει από δικαιοσύνη.



Ο Κ. Μητσοτάκης υπόσχεται λοιπόν ένα δίκαιο, σταθερό, έντιμο και
παράλληλα φθηνό ασφαλιστικό σύστημα. Σωστά; Όχι. Αυτό που υπόσχεται
είναι να δώσει σε ιδιώτες ένα φιλέτο της κοινωνικής ασφάλισης. Και σε
αυτό προκαλεί πραγματικά εντύπωση η δογματική εμπιστοσύνη του Κ.
Μητσοτάκη στην αξιοπιστία του ιδιωτικού χρηματοοικονομικού τομέα. Δεν
έχει δει ασφαλιστικούς κολοσσούς να βαράνε κανόνια ούτε golden boys να
κλέβουν τα λεφτά των ασφαλισμένων και να εξαφανίζονται ούτε εισφορές
τέτοιων “πυλώνων” να καταλήγουν σε φορολογικούς παραδείσους. Και αν έχει
δει, δεν τον απασχολεί. Αυτά τα λύνουν η ζωή και η ελεύθερη οικονομία.
Αυτό που τον ενδιαφέρει τώρα να πει είναι “θα σας μειώσω τις εισφορές”.



Σε αντίθεση με την κυβέρνηση, ο Κ. Μητσοτάκης δεν συναρτά τη μείωση
των εισφορών με τη βιωσιμότητα του συστήματος. Αντίθετα βλέπει τη μείωση
των εισφορών ως μοχλό για την απορρύθμιση της δημόσιας ασφάλισης.
Οριζόντια μείωση των εισφορών σημαίνει μικρότερες συντάξεις, σημαίνει
συρρίκνωση των ταμείων και νέους γύρους περικοπών. Σε κάθε γύρο
συρρίκνωσης οι ιδιώτες θα καταλαμβάνουν ολοένα και περισσότερο χώρο. Και
όποιος βγάζει λεφτά ας ασφαλίζεται ιδιωτικά. Όποιος δεν βγάζει ας
πρόσεχε.



Ο Κ. Μητσοτάκης προτείνει ως φρέσκο αυτό που οι ευρωπαϊκές κοινωνίες
προσπαθούν εδώ και 30 χρόνια να αποτρέψουν. Είναι όμως καλό για τις
ασφαλιστικές εταιρείες.

Ανακοίνωση της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ για την ασφαλιστική μεταρρύθμιση

15 Ιανουαρίου 2016 by Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ

Η κυβέρνηση στην νέα της πρόταση για το ασφαλιστικό, οφείλει να λάβει μέριμνα για τους νέους εργαζόμενους και ανέργους. Την στιγμή που η ανεργία των νέων αγγίζει το 60% και η πλειοψηφία των νέων εργαζομένων βρίσκεται κάτω από καθεστώς μαύρης και ανασφάλιστης εργασίας, βιώσιμο μπορεί να είναι μόνο εκείνο το ασφαλιστικό που θα δίνει την δυνατότητα εργασίας στους νέους κάτω από συνθήκες πλήρης και σταθερής απασχόλησης. Θα πρέπει οι εισφορές να είναι κοινωνικά δίκαιες, πάντα σε συνάρτηση με το εισόδημα του κάθε εργαζομένου.

Σε αντίθεση έρχεται το νέο σχέδιο νόμου, όπου, το ποσοστό των εισφορών για τους αυτοαπασχολούμενους και ελευθέρους επαγγελματίες, δεν προσφέρει καμία ελάφρυνση ενώ αυξάνει τα ποσά που καλούνται να πληρώσουν. Στις παραπάνω κατηγορίες ανήκει πληθώρα νέων επαγγελματιών και επιστημόνων που κάθε χρόνο οδηγούνται στο κλείσιμο των βιβλίων και την εγκατάλειψη των επαγγελματικών τους φορέων, λόγω των ήδη υπέρογκων εισφορών που καλούνται να καταβάλουν έως σήμερα.

Απαιτούμε, η κυβέρνηση, όπως δεσμεύτηκε, να επανεξετάσει το θέμα και να μην προσθέσει και άλλους στον ήδη μεγάλο αριθμό των νέων που έχουν εγκαταλείψει τη χώρα. Ο στόχος θα πρέπει να είναι η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας βασισμένη στους νέους και τις νέες, με πολιτικές που θα φέρουν πίσω τους νέους επιστήμονες και δεν θα δημιουργήσουν νέους μετανάστες.

Το γραφείο τύπου

14/1/2015

ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ -ομιλητής ο σ. Ανδρέας Νεφελούδης, Γ.Γ. Υπουργείου Εργασίας.

ΑΣΦΑ-ΛΗΣΤΙ-ΚΟ

Κείμενο του Χρήστο Βαλλιάνου για παρατηρήσεις, σχόλια και συμπληρώσεις με σκοπό να σταλεί στον Τοπικό Τύπο της Αγίας Παρασκευής και τις εφημερίδες της Αριστεράς μέχρι τις 3/4/2008.

Παρακαλούμε για σχόλια on-line. Για τους εντελώς αδαείς, θα ακολουθήσει συνάντηση για τη διαμόρφωσή του

Η συνάντηση έχει οριστεί να γίνει την Τρίτη 1/4/2008 στις 7:30 το απόγευμα στα γραφεία του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ, και θα ακολουθήσει και προγραμματισμός της δράσης και της παρουσίας μας για το επόμενο διάστημα (Ασφαλιστικό, Ξεπούλημα ΔΕΚΟ και εκδήλωση του Δήμου, Πολιτισμός). Ελατε με τις ιδέες σας!!!

 

7 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Το απεχθές πρόσωπο της «μεταρρύθμισης»
(συγγραφή προτασης: Χρήστος Βαλλιάνος)

Αν υπάρχει κάτι στο οποίο έχει δίκιο ο πρωθυπουργός σε σχέση με το ασφαλιστικό νομοσχέδιο που από την Πέμπτη είναι πια νόμος του κράτους, αυτό είναι ότι ο νόμος αυτός συνιστά πράγματι μια βαθιά τομή σε σχέση με το παρελθόν, μια τομή που του επιτρέπει να διεκδικεί τον τίτλο της μεταρρύθμισης. Η διαφορά βέβαια είναι ότι η μεταρρύθμιση αυτή αποτελεί στην ουσία της μια σοβαρή οπισθοχώρηση, μια αναίρεση κάποιων από τις βασικές αρχές στις οποίες στηρίχθηκε επί δεκαετίες το σύστημα της κοινωνικής ασφάλισης. Στην ασφαλιστική μεταρρύθμιση της ΝΔ βλέπουμε να θριαμβεύει μια άλλη «φιλοσοφία», που σε πολύ μικρότερο βαθμό, μπορούσαμε να ανιχνεύσουμε στις αντίστοιχες μεταρρυθμίσεις των Ρέππα, Γιαννίτση και Σιούφα.
Από τις εκατοντάδες άρθρα και παραγράφους του δαιδαλώδους αυτού νόμου θα απομονώσουμε δύο διατάξεις του που πιστεύουμε ότι είναι αποκαλυπτικές αυτής της αλλαγής «φιλοσοφίας».

Σύμφωνα με την πρώτη διάταξη, προκειμένου να δικαιούται ένας εργαζόμενος βιβλιάριο ιατρικής και φαρμακευτικής περίθαλψης θα πρέπει να συγκεντρώνει όχι πενήντα, αλλά εκατό ένσημα το χρόνο. Η μεταρρύθμιση αυτή εισάγεται επειδή οι εμπνευστές της θεωρούν ότι με την αύξηση των αναγκαίων ενσήμων από πενήντα σε εκατό θα κτυπηθεί η εισφοροδιαφυγή που γίνεται με συναίνεση των ασφαλισμένων. Είναι έτσι όμως; Με βάση τα διαθέσιμα στοιχεία, το φαινόμενο αυτό είναι περιθωριακό. Πραγματικό κτύπημα της εισφοροδιαφυγής χωρίς ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών του ΙΚΑ, και χωρίς την καλλιέργεια μιας σωστής ασφαλιστικής συνείδησης από τους εργαζόμενους δεν μπορεί να υπάρξει. Αλλά γι’ αυτά δεν θα βρείτε πολλά πράγματα στο νέο ασφαλιστικό νόμο. Οι 4000 κενές οργανικές θέσεις του ΙΚΑ μένουν ως έχουν. Ωστόσο, η αύξηση του ορίου των 50 ενσήμων σε 100 δεν είναι χωρίς συνέπειες: στο κάτω-κάτω, ο προηγούμενος νομοθέτης δεν ήταν τόσο αφελής. Σε μια εποχή έντονης εργασιακής ανασφάλειας και υψηλών ποσοστών ανεργίας (ιδίως της νεολαίας, των γυναικών, κλπ) η συγκέντρωση των 100 ενσήμων το χρόνο δεν είναι αυτονόητη. Ένα μέρος – όχι ασήμαντο – του οικονομικά ενεργού εργατικού πληθυσμού (!) θα βρεθεί αποκλεισμένο από τη δημόσια φαρμακευτική και ιατρική περίθαλψη. Οι υπηρεσίες αυτές απομακρύνονται οριστικά από το καθεστώς ενός αυτονόητα εγγυημένου δικαιώματος όλων των πολιτών. Σε τελική ανάλυση, το δικαίωμα στη ζωή συνδέεται πλέον με ένα ελάχιστο και διόλου ευκαταφρόνητο αριθμό ενσήμων. Το αμερικάνικο μοντέλο δημόσιας υγείας με τα 47 εκατομμύρια των αποκλεισμένων από την ιατρική περίθαλψη και το όνειδος των ανθρώπων που πεθαίνουν στο δρόμο είναι πλέον επί θύραις.

Η δεύτερη διάταξη στην οποία αποτυπώνεται αρκετά εύγλωττα η αλλαγή «φιλοσοφίας» για την οποία μιλήσαμε προηγουμένως αφορά τις προϋποθέσεις συνταξιοδότησης που θεσπίζονται με το νέο νόμο. Πράγματι, σύμφωνα με τα μέχρι σήμερα ισχύοντα, και τα οποία κατά βάση είχαν σεβαστεί οι προηγούμενες μεταρρυθμίσεις, βασική προϋπόθεση συνταξιοδότησης ήταν η συγκέντρωση ενός ορισμένου αριθμού ενσήμων που αντιστοιχούσαν σε 30, 35, ή 37 χρόνων εργασίας (για τις μητέρες ανηλίκων αυτά μπορούσαν να είναι 20 ή 25). Οι σχετικές με την ηλικία προϋποθέσεις εμφανίζονταν σε περιορισμένες περιπτώσεις, κι αυτό γιατί σύμφωνα με τη βασική λογική που πρυτάνευε, ο εργαζόμενος έχει δικαίωμα στην ανάπαυση που του προσφέρει η έξοδος από την ενεργό υπηρεσία μετά από ένα επαρκή χρόνο εργασίας – κοινωνικής προσφοράς, ανεξάρτητα από το εάν από φυσική άποψη συνεχίζει να έχει τη δυνατότητα να εργάζεται. Η ιδέα αυτή αποτυπώνεται ιδανικά στην πρόβλεψη της συνταξιοδότησης μετά από 37 χρόνια ανεξάρτητα από ηλικία. Σύμφωνα με το νέο ασφαλιστικό νόμο, στις προϋποθέσεις συνταξιοδότησης εμφανίζεται πάντα και η ηλικία του εργαζόμενου και μάλιστα αυτή παίζει πλέον τον βαρύνοντα ρόλο. Δεν έχει πλέον σημασία πόσα χρόνια δουλεύεις, αλλά πόσων χρονών είσαι. Έτσι λοιπόν, αυτοί που είχαν την «ατυχία» να ξεκόψουν από το σχολείο και να βρεθούν στον θαυμαστό κόσμο της αγοράς εργασίας από τα δεκαπέντε τους (παιδιά ενός κατώτερου θεού) θα υφίστανται την ευεργετική της διαπαιδαγώγηση μέχρι τα 58 τους. Η απλή αριθμητική πείθει τον καθένα ότι γι’ αυτά τα παιδιά ενός κατώτερου θεού, δικαίωμα σε σύνταξη, δικαίωμα στην απόλαυση των κόπων μιας ζωής δεν κατοχυρώνεται ούτε με τα 37, ούτε με τα 40 χρόνια δουλειάς. Απαιτούνται ακριβώς 43! Κατά την αλογοσκούφεια λογική, δεν υπάρχει λόγος να συνταξιοδοτηθεί κανείς πριν τα 58. Σε μια τέτοια ηλικία η ικανότητα εργασίας θεωρείται προφανής και δεδομένη. Για να είμαστε ακόμα πιο σαφείς, δικαίωμα σύνταξης για τους μαθητευόμενους μάγους του νεοφιλελευθερισμού δεν θα έχουν πλέον αυτοί που προσέφεραν την εργασία τους επί ένα εύλογο χρονικό διάστημα, αλλά πολύ απλά, αυτοί που δεν είναι πλέον σε θέση να εργαστούν άλλο. Σήμερα στα 58. Αύριο, στα 60, ή και περισσότερο….
Το ότι με αυτή τη αύξηση των ορίων ηλικίας ένας όχι ευκαταφρόνητος αριθμός εργαζομένων δεν θα έχει την τύχη (αφού στον μάταιο τούτο κόσμο, τίποτα δεν είναι εγγυημένο…) να ζήσει το όνειρο της εξόδου από τα δεσμά μιας μισθωτής εργασίας - που σε πολλές περιπτώσεις έχει όλα τα στοιχεία που την κάνουν να μοιάζει με μισθωτή σκλαβιά - είναι κάτι που ασφαλώς καταγράφεται στις παράπλευρες απώλειες μιας αναγκαίας μεταρρύθμισης. Αλλά, ποτέ δεν μπορεί να είναι κανείς σίγουρος. Μια τέτοια εξέλιξη, για τους εισηγητές του νόμου, ίσως να αποτελεί παράπλευρο …κέρδος!

Όπως και να έχει το πράγμα, το γεγονός είναι ότι παρά το πρωτοφανές κύμα αντιδράσεων, κινητοποιήσεων και απεργιακής διαμαρτυρίας, η πολιτικά απομονωμένη Κυβέρνηση της ΝΔ επέλεξε τελικά το δρόμο της εσπευσμένης ψήφισης του νόμου, ελπίζοντας στην πειθώ των τετελεσμένων. Ωστόσο, η μέχρι τέλους εμμονή σε μια πολιτικά αλλά και ηθικά διάτρητη επιλογή δεν συνιστά πάντα ένδειξη πολιτικής ηγεμονίας. Το διάστημα από εδώ και εμπρός θα δείξει εάν η νίκη αυτή αποδειχθεί για την ΝΔ «πύρρειος», αν δηλαδή οι απώλειές της προδιαγράφουν και την τελική της υποχώρηση από τη θέση του χειριστή των κυβερνητικών ευθυνών.

ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Αγίας Παρασκευής

20 Μαρτίου 2008 στις 10:00 μ.μ.

Ανώνυμος είπε...

Έχει θέση στην παράγραφο που εξηγεί την αναποτελεσματικότητα της "προσπάθειας πάταξης της εισοροδιαφυγής", αν έχει κάποιος υπ'όψιν να πούμε ποιά ποσά χαρίστηκαν με "ρυθμίσεις" τα τελευταία 10 (ας πούμε) χρόνια, και ποιο είναι το τελικό υπολογιζόμενο κόστος με το τζογάρισμα στα "Δομημένα Ομόλογα". Θα κάνω ένα ψάξιμο, δεν νομίζω, όμως ότι θα βρω κάτι. ..

20 Μαρτίου 2008 στις 11:48 μ.μ.

Ανώνυμος είπε...

Κάτι βρήκα στο site της ΚΟΕ (http://www.koel.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=260&Itemid=30). Η ρύθμιση Τσιτουρίδη, για παράδειγμα, υπολογίζεται ότι κόστισε στο ΙΚΑ (υπέρ των 130 μεγαλοκαρχαριών υπεξαιρετών των εισφορών των εργαζόμενων) 5,6 ΔΙΣ €!!!

20 Μαρτίου 2008 στις 11:54 μ.μ.

Ανώνυμος είπε...

Η υποχώρηση του Αλογοσκούφη στο 12 παρά 5 στο όριο ηλικίας των 37 ετών δεν αλλάαζει βέβαια τη γενική φιλοσοφία του νόμου, μας αναγκάζει όμως να ξαναγράψουμε τη σχετική παράγραφο του άρθρου.Μαζί με κάποια προσθήκη για την «ενεργό γήρανση» θα την αναρτήσω μέχρι αύριο
XB

21 Μαρτίου 2008 στις 11:13 π.μ.

χρήστος Βαλλιάνος είπε...

Το απεχθές πρόσωπο της ασφα-ληστικής «μεταρρύθμισης»
(ενσωμάτωση σχολίων από Πέτρο και Χρήστο)

Αν υπάρχει κάτι στο οποίο έχει δίκιο ο πρωθυπουργός σε σχέση με το ασφαλιστικό νομοσχέδιο που από την Τετάρτη είναι πια νόμος του κράτους, αυτό είναι ότι ο νόμος αυτός συνιστά πράγματι μια βαθιά τομή σε σχέση με το παρελθόν, μια τομή που του επιτρέπει να διεκδικεί τον τίτλο της μεταρρύθμισης. Η διαφορά βέβαια είναι ότι η μεταρρύθμιση αυτή αποτελεί στην ουσία της μια σοβαρή οπισθοχώρηση, μια αναίρεση κάποιων από τις βασικές αρχές στις οποίες στηρίχθηκε επί δεκαετίες το σύστημα της κοινωνικής ασφάλισης. Στην ασφαλιστική μεταρρύθμιση της ΝΔ βλέπουμε να θριαμβεύει μια άλλη «φιλοσοφία», που σε πολύ μικρότερο βαθμό, μπορούσαμε να ανιχνεύσουμε και στις αντίστοιχες μεταρρυθμίσεις των Ρέππα, Γιαννίτση και Σιούφα.
Από τις εκατοντάδες άρθρα και παραγράφους του δαιδαλώδους αυτού νόμου θα απομονώσουμε δύο διατάξεις του που πιστεύουμε ότι είναι αποκαλυπτικές αυτής της αλλαγής «φιλοσοφίας».

Σύμφωνα με την πρώτη διάταξη, προκειμένου να δικαιούται ένας εργαζόμενος βιβλιάριο ιατρικής και φαρμακευτικής περίθαλψης θα πρέπει να συγκεντρώνει όχι πενήντα, αλλά εκατό ένσημα το χρόνο. Η μεταρρύθμιση αυτή εισάγεται επειδή οι εμπνευστές της θεωρούν ότι με την αύξηση των αναγκαίων ενσήμων από πενήντα σε εκατό θα κτυπηθεί η εισφοροδιαφυγή που γίνεται με συναίνεση των ασφαλισμένων. Είναι έτσι όμως; Με βάση τα διαθέσιμα στοιχεία, το φαινόμενο αυτό είναι περιθωριακό. Πραγματικό κτύπημα της εισφοροδιαφυγής χωρίς ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών του ΙΚΑ, και χωρίς την καλλιέργεια μιας σωστής ασφαλιστικής συνείδησης από τους εργαζόμενους δεν μπορεί να υπάρξει. Αλλά γι’ αυτά δεν θα βρείτε πολλά πράγματα στο νέο ασφαλιστικό νόμο. Οι 4000 κενές οργανικές θέσεις του ΙΚΑ μένουν ως έχουν. Η πρακτική της κατά διαστήματα δυνατότητας χαριστικής ρύθμισης των χρεών των επιχειρήσεων προς το ΙΚΑ είναι …διαχρονικής αξίας! Ωστόσο, η αύξηση του ορίου των 50 ενσήμων σε 100 (τα οποία μάλιστα θα πρέπει να καταβάλονται στην αρχή του χρόνου!) δεν είναι χωρίς συνέπειες: στο κάτω-κάτω, ο προηγούμενος νομοθέτης δεν ήταν τόσο αφελής. Σε μια εποχή έντονης εργασιακής ανασφάλειας και υψηλών ποσοστών ανεργίας (ιδίως της νεολαίας, των γυναικών, κλπ) η συγκέντρωση των 100 ενσήμων το χρόνο δεν είναι αυτονόητη. Ένα μέρος – όχι ασήμαντο – του οικονομικά ενεργού εργατικού πληθυσμού (!) θα βρεθεί αποκλεισμένο από τη δημόσια φαρμακευτική και ιατρική περίθαλψη. Οι υπηρεσίες αυτές απομακρύνονται οριστικά από το καθεστώς ενός αυτονόητα εγγυημένου δικαιώματος όλων των πολιτών. Σε τελική ανάλυση, το δικαίωμα στη ζωή συνδέεται πλέον με ένα ελάχιστο και διόλου ευκαταφρόνητο αριθμό ενσήμων. Το αμερικάνικο μοντέλο δημόσιας υγείας με τα 47 εκατομμύρια των αποκλεισμένων από την ιατρική περίθαλψη και το όνειδος των ανθρώπων που πεθαίνουν στο δρόμο είναι πλέον επί θύραις.

Η δεύτερη διάταξη στην οποία αποτυπώνεται αρκετά εύγλωττα η αλλαγή «φιλοσοφίας» για την οποία μιλήσαμε προηγουμένως αφορά τις προϋποθέσεις συνταξιοδότησης που θεσπίζονται με το νέο νόμο. Πράγματι, σύμφωνα με τα μέχρι σήμερα ισχύοντα, και τα οποία κατά βάση είχαν σεβαστεί οι προηγούμενες μεταρρυθμίσεις, βασική προϋπόθεση συνταξιοδότησης ήταν η συγκέντρωση ενός ορισμένου αριθμού ενσήμων που αντιστοιχούσαν σε 30, 35, ή 37 χρόνων εργασίας (για τις μητέρες ανηλίκων αυτά μπορούσαν να είναι 20 ή 25). Οι σχετικές με την ηλικία προϋποθέσεις εμφανίζονταν σε περιορισμένες περιπτώσεις, κι αυτό γιατί σύμφωνα με τη βασική λογική που πρυτάνευε, ο εργαζόμενος έχει δικαίωμα στην ανάπαυση που του προσφέρει η έξοδος από την ενεργό υπηρεσία μετά από ένα επαρκή χρόνο εργασίας – κοινωνικής προσφοράς, ανεξάρτητα από το εάν από φυσική άποψη συνεχίζει να έχει τη δυνατότητα να εργάζεται. Η ιδέα αυτή αποτυπώνεται ιδανικά στην πρόβλεψη της συνταξιοδότησης μετά από 37 χρόνια ανεξάρτητα από ηλικία. Σύμφωνα με το νέο ασφαλιστικό νόμο, στις προϋποθέσεις συνταξιοδότησης εμφανίζεται πάντα και η ηλικία του εργαζόμενου και μάλιστα αυτή παίζει πλέον τον βαρύνοντα ρόλο. Δεν έχει πλέον σημασία πόσα χρόνια δουλεύεις, αλλά πόσων χρονών είσαι. Η περίφημη 35ετία αποτελεί πλέον ιστορικό παρελθόν, αφού η μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων, ιδίως αυτοί που είχαν την ατυχία να ξεκόψουν νωρίς από το σχολείο και να ενταχθούν στην αγορά εργασίας από μικρές ηλικίες (τα παιδιά των νυχτερινών σχολείων, παιδιά ενός κατώτερου θεού) θα πρέπει να μείνουν εκεί επί πολύ περισσότερα χρόνια. Το γεγονός ότι την ύστατη στιγμή ο Υπουργός Οικονομίας δια στόματος Πετραλιά συναίνεσε στη διατήρηση της 37ετίας χωρίς όριο ηλικίας δεν αλλάζει τη γενική λογική που διατρέχει τον ασφαλιστικό Νόμο. Η αύξηση των ορίων ηλικίας και η καθιέρωση τέτοιων εκεί όπου αυτά δεν υπάρχουν αποτελεί το γενικό κανόνα. Και πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά; Η αύξηση της μέσης πραγματικής ηλικίας αποχώρησης από την εργασία (η «ενεργός γήρανση» κατά την ορολογία των Βρυξελλών) κατά 5 έτη στο διάστημα 2003-2010 αποτελεί διακηρυγμένο στόχο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για όλες τις χώρες μέλη της, αποτυπωμένη στις αποφάσεις της Συνόδου της Βαρκελώνης (2002). Κατά την αλογοσκούφεια λογική αλλά και κατά την κυρίαρχη σήμερα λογική στα διευθυντήρια της ΕΕ, δεν υπάρχει λόγος να συνταξιοδοτηθεί κανείς πριν τα 58. Σε μια τέτοια ηλικία η ικανότητα εργασίας θεωρείται προφανής και δεδομένη. Για να είμαστε ακόμα πιο σαφείς, δικαίωμα σύνταξης για τους μαθητευόμενους μάγους του νεοφιλελευθερισμού δεν θα έχουν πλέον αυτοί που προσέφεραν την εργασία τους επί ένα εύλογο χρονικό διάστημα, αλλά πολύ απλά, αυτοί που δεν είναι πλέον σε θέση να εργαστούν άλλο. Σήμερα στα 58. Αύριο, στα 60, ή και περισσότερο….
Το ότι με αυτή τη αύξηση των ορίων ηλικίας ένας όχι ευκαταφρόνητος αριθμός εργαζομένων δεν θα έχει την τύχη (αφού στον μάταιο τούτο κόσμο, τίποτα δεν είναι εγγυημένο…) να ζήσει το όνειρο της εξόδου από τα δεσμά μιας μισθωτής εργασίας - που σε πολλές περιπτώσεις έχει όλα τα στοιχεία που την κάνουν να μοιάζει με μισθωτή σκλαβιά - είναι κάτι που ασφαλώς καταγράφεται στις παράπλευρες απώλειες μιας αναγκαίας μεταρρύθμισης. Αλλά, ποτέ δεν μπορεί να είναι κανείς σίγουρος. Μια τέτοια εξέλιξη, για τους εισηγητές του νόμου, ίσως να αποτελεί παράπλευρο …κέρδος!

Όπως και να έχει το πράγμα, το γεγονός είναι ότι παρά το πρωτοφανές κύμα αντιδράσεων, κινητοποιήσεων και απεργιακής διαμαρτυρίας, η πολιτικά απομονωμένη Κυβέρνηση της ΝΔ επέλεξε τελικά το δρόμο της εσπευσμένης ψήφισης του νόμου, ελπίζοντας στην πειθώ των τετελεσμένων. Ωστόσο, η μέχρι τέλους εμμονή σε μια πολιτικά αλλά και ηθικά διάτρητη επιλογή δεν συνιστά πάντα ένδειξη πολιτικής ηγεμονίας. Το διάστημα από εδώ και εμπρός θα δείξει εάν η νίκη αυτή αποδειχθεί για την ΝΔ «πύρρειος», αν δηλαδή οι απώλειές της προδιαγράφουν και την τελική της υποχώρηση από τη θέση του χειριστή των κυβερνητικών ευθυνών.

Σημ. Δεν αναφέρω τίποτα σχετικά με το δημοψήφισμα και τη συλλογή υπογραφών, γιατί δεν ξέρω πώς θα έχει εξελιχθεί το πράγμα μετά από μια βδομάδα...

22 Μαρτίου 2008 στις 11:20 π.μ.

Ανώνυμος είπε...

ΕΝΤΑΞΕΙ ΕΙΝΑΙ ΧΡΗΣΤΟ!
Π.Σ.

22 Μαρτίου 2008 στις 7:36 μ.μ.

Ανώνυμος είπε...

Είμαι κι εγώ σύμφωνος με το κείμενο και νομίζω ότι πρέπει ΑΜΕΣΑ να το στείλουμε στον τύπο, μαζί με την παραπομπή στην πρόταση για το ασφαλιστικό όπως την δίνουν σήμερα στη δημοσιότητα.

26 Μαρτίου 2008 στις 3:23 μ.μ. 

 

 

santasyriza