Γιάννης Βαμβακάς: ΔΗΛΩΣΗ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ

Η υπαγωγή της χώρας στο ΔΝΤ και τα Μνημόνια το 2010 αποτέλεσε την αιτία της διάλυσης του ΠΑΣΟΚ με τις μαζικές αποχωρήσεις μελών, στελεχών και ψηφοφόρων του.

 

Για πολλούς από εμάς, η ένταξη στο ΣΥΡΙΖΑ ήταν αναγκαιότητα για την εναλλακτική λύση και τη προοδευτική έξοδο της χώρας από την Επιτροπεία και τη Κρίση.

Η βλάβη που επέφεραν στη χώρα και τη κοινωνία το ΔΝΤ και οι Βρυξέλλες με τη σύμπραξη των εγχώριων προθύμων είχε τα χαρακτηριστικά εμπόλεμης κατάστασης.

 

Με τις δύο αλλεπάλληλες εκλογικές νίκες του 2015, οι κυβερνήσεις του Α.Τσίπρα πέτυχαν την έξοδο από την Επιτροπεία αλλά όχι και από τη κρίση που τα Μνημόνια έφεραν στη χώρα.

 

Η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2019, κατέδειξε ότι η έξοδος από την Επιτροπεία δεν αρκούσε στο κόσμο, αφού είχαν καλλιεργηθεί μεγάλες πλην ανεκπλήρωτες προσδοκίες.

Η ήττα προσπεράστηκε αλλά δεν αναλύθηκε από το κόμμα.

Και αυτό το «προσπέρασμα» αποτέλεσε την απαρχή της ανοιχτής πολιτικής κρίσης στο ΣΥΡΙΖΑ.

Κρίσης, η οποία όμως σοβούσε επί διακυβέρνησης Α.Τσίπρα και αφορούσε στη πολιτική κατεύθυνση για έξοδο από τη Μνημονιακή διάλυση της παραγωγής, των επιχειρήσεων, με αποτέλεσμα στρατιές ανέργων και το Brain Drain. 

 

Η πολιτική που ακολουθήθηκε έδινε τη προτεραιότητα στα Δημοσιονομικά μεγέθη και όχι στη Πραγματική Οικονομία, θέτοντας έτσι «το κάρο μπροστά από το άλογο».

Ως επιστέγασμα, η ρητορική της υιοθέτησης της μνημονιακής ατζέντας ως κυβερνητικής, εξόργισε ακόμα περισσότερο τα μεσαία στρώματα που δέχονταν ήδη την επίθεση της δημιουργίας των «Πρωτογενών Πλεονασμάτων» που απαιτούσαν οι δανειστές.

Παράλληλα, η γραμμή «2ου κόμματος» στις επόμενες εκλογές από ορισμένα στελέχη, αποδυνάμωσε την εκλογική μάχη.

Όλα αυτά, ήταν που οδήγησαν στη πρωτοφανή μετά το 1981 διάρρηξη της συμμαχίας του κόσμου της Εργασίας με τα μεσαία στρώματα και την ήττα του 2019. 

 

Στη συνέχεια, ο ΣΥΡΙΖΑ - ΠΣ δοκιμάστηκε στη συγκρότηση της προοδευτικής κοινωνικής συμμαχίας και της διεύρυνσης και απέτυχε. Ο λόγος ήταν οι μηχανισμοί των τάσεων - που δεν λειτούργησαν ως ρεύματα ιδεών αλλά ως οχήματα ανέλιξης στην κομματική ιεραρχία - η αδυναμία πραγματικής διεύρυνσης στην κοινωνία καθώς και ανάδειξης νέων στελεχών που χαρακτηρίζονται από επιστημονική επάρκεια και εργασιακή εμπειρία.

Ως συνέπεια των παραπάνω, προέκυψε η βαριά εκλογική ήττα του 2023 και η πολιτική κρίση μετεξελίχθηκε και σε κρίση ηγεσίας. 

 

Η νέα ηγεσία είναι σύμπτωμα της πολιτικής κρίσης του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.

Το παραδέχτηκε και η ίδια.

Η εκλογή της, δεν αποτελεί επίλυση αλλά εμβάθυνση και επικράτηση της κρίσης με το κόμμα να υφίσταται πλέον πολιτική μετάλλαξη. 

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ - ΠΣ υπό την νέα ηγεσία μεταμορφώνεται σε ένα αρχηγικό σχήμα, χωρίς πολιτική και ιδεολογική ταυτότητα. Οι τοποθετήσεις του νέου προέδρου περιλαμβάνουν απαξιωτικούς και προσβλητικούς όρους για τα κομματικά στελέχη, τις κομματικές διαδικασίες και την εν γένει κομματική λειτουργία. Μιλάει για "κομματίλα" και αδιαμεσολάβητη σχέση που θέλει με τους πολίτες, αποκαλύπτοντας έτσι την δεξιά και βαθιά συντηρητική άποψή του περί των κομμάτων και των ανθρώπων που συμμετέχουν στις κομματικές διεργασίες. Οι τοποθετήσεις του σε θέματα που αποτελούν βασικούς πυλώνες πολιτικής όπως η Ανώτατη Εκπαίδευση και η σχέση με το Κεφάλαιο, βρίσκονται σε αντίθεση με τις ιδεολογικές αρχές του κόμματος και τις διατυπωμένες πολιτικές του θέσεις, και τα οποία αποτελούν μείζονα ζητήματα σύγκρουσης με τη δεξιά και το νεοφιλελευθερισμό. 

 

Κατόπιν των παραπάνω, δηλώνω την αποχώρηση μου από το κόμμα.

Όσον με αφορά, θα συνεχίσω μαζί με άλλους συναγωνιστές τον αγώνα για τα δίκαια του κόσμου της εργασίας, για την κοινωνική δικαιοσύνη και την κοινωνική ευημερία, για την παραγωγική ανασυγκρότηση και τη δίκαιη διανομή του πλούτου, την Δημόσια Παιδεία και Υγεία και την αξιοπρέπεια όλων, μέσα από την προσπάθεια για την ανασυγκρότηση της χώρας και του προοδευτικού κινήματος και την επικράτηση των προοδευτικών δυνάμεων στις Ευρωεκλογές 

 

Γιάννης Βαμβακάς, Άγιος Νικόλαος, Λασίθι. 

 

facebook.com/yannis.m.vamvakas

Αποχωρώ από τον ΣΥΡΙΖΑ, Αποχαιρετώ την Aλεξάνδρεια

Οι αποχωρήσεις από τον Συριζα γίνονται ομαδικά και ατομικά. Άνθρωποι φεύγουν, με πόνο ψυχής, από κάτι που οι ίδιοι δημιούργησαν και αυτό το εκφράζουν δημόσια. Ένας απ’ αυτούς ο Κώστας Νικολάου.

Αποχωρώ από τον ΣΥΡΙΖΑ, Αποχαιρετώ την Aλεξάνδρεια

«Σύντροφοι και Συντρόφισσες μετά από σχεδόν μισό αιώνα στον πολιτικό μας χώρο, από το Ρήγα Φεραίο και το ΚΚΕ Εσωτερικού έως τον ΣυΡιζΑ, διαπιστώνω κάθε μέρα όλο και περισσότερο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δεν είναι πλέον μαζικό, δημοκρατικό, πλουραλιστικό, πολυτασικό κόμμα της σύγχρονης Ανανεωτικής και Ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Ήμουν μέλος του κόμματος και περήφανος για τις κατακτήσεις του, αναγνωρίζοντας παράλληλα τα λάθη και τις αστοχίες, για τις οποίες είμαστε συνυπεύθυνοι, αλλά δεν δέχομαι να το ακολουθήσω στην απαξίωση που οδηγεί το σημαντικότερο πολιτικό εγχείρημα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς η ηγετική του ομάδα, με αμοραλισμό, θράσος, υπέρμετρη αλαζονεία και λαϊκίστικη ρητορική , όλη την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, το κόμμα μας, τα ιστορικά του στελέχη, τα στελέχη και τα μέλη που για δεκαετίες δουλέψαμε για να φτάσει πρώτη φορά μετά τον εμφύλιο ένα κόμμα της Αριστεράς να γίνει κυβέρνηση στην Ελλάδα.

«Ο λαϊκισμός είναι ένα πολιτικό ύφος που μπορεί να έρθει σε συγχρωτισμό με οποιαδήποτε ιδεολογία. Θεμελιώνεται στην αδιαμεσολάβητη προσωπική, πολεμικού τύπου, κλήση που ένας χαρισματικός ηγέτης απευθύνει στο λαό, στον υγιή λαό, κατά του «κατεστημένου», κατά των «διεφθαρμένων» ελίτ που συνωμοτούν εναντίον του λαού».

Αποχωρώ από το κόμμα το οποίο υπηρετήσαμε και ήταν κάποτε στη πρωτοπορία της κινηματικής και κυβερνώσας Αριστεράς.

Όλες και όλοι κρινόμαστε με αυτά που λέμε, με αυτά που κάνουμε, αλλά και με αυτά, που δεν κάνουμε.

Οι άνθρωποι μπορούν να διαφωνήσουν και πρέπει να διαφωνήσουν, άμα δεν διαφωνήσεις δεν ακούς κάτι που δεν το έχεις σκεφτεί και μέσα από την αντιπαράθεση διαφορετικών ιδεών προκύπτει σύνθεση. Άλλο η διαφωνία και άλλο το τοξικό κλίμα, αρνούμαι να μπω στο χορό των ύβρεων, της βαναυσότητας των λέξεων, της σύγκρουσης χωρίς αρχές….

Θέλω να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου στα μέλη του κόμματος, στους συντρόφους και τις συντρόφισσες που αγωνιστήκαμε μαζί στο ταξίδι μας μέχρι σήμερα.

Παραμένω στην Αριστερά που ως Ιθάκη μ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι, η Ιθάκη δεν με γέλασε.

Ελπίζω ότι στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε.

Κώστας Νικολάου

ΥΓ. 

Επειδή ήταν επώδυνο για μένα να γράψω τα παραπάνω, σας αποχαιρετώ με ένα ποίημα του Καβάφη.

 

Απολείπειν ο θεός Aντώνιον

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’, ακουσθεί

αόρατος θίασος να περνά

με μουσικές εξαίσιες, με φωνές—

την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου

που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου

που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις

Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,

αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που φεύγει.

Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν

ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·

μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.

Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,

σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,

πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,

κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχι

με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,

ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,

τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,

κι αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που χάνεις.

kamini.gr

Στέφανος Τζουμάκας: «Στο Πολυτεχνείο ήμασταν αποφασισμένοι για σύγκρουση χωρίς περιστροφές»

Με αφορμή τη συμπλήρωση 50 ετών από την Εξέγερση του Πολυτεχνείου ως πράξη αντίστασης στη Δικτατορία των Συνταγματαρχών, το OffLine Post συνεχίζει το αφιέρωμα, δίνοντας τον λόγο στους πρωταγωνιστές των γεγονότων.

Ο Στέφανος Τζουμάκας, ένας από τους πρωταγωνιστές της αντίστασης των φοιτητών έναντι της Χούντας, συμμετέχοντας τόσο στην Κατάληψη της Νομικής τον Φεβρουάριο του 1973 όσο και στην Eξέγερση του Πολυτεχνείου, μιλάει στο OffLine Post και τον Νικόλαο Ερμή για τα γεγονότα της εποχής.

Πιο συγκεκριμένα, αναφέρεται στις ενέργειες του φοιτητικού κινήματος για την πτώση του απριλιανού καθεστώτος, στην προσωπική του περιπέτεια λόγω της ανάμειξής του στον αντιδικτατορικό αγώνα και στη σημασία του Πολυτεχνείου σήμερα.

• Φέτος συμπληρώνονται 50 χρόνια από την Εξέγερση του Πολυτεχνείου. Σχετικά με την κατάληψη, θεωρείτε ότι υπήρξε το αποτέλεσμα του προγενέστερου φοιτητικού κινήματος ή ένα «τυχαίο» γεγονός, σε συνέχεια των φοιτητικών συνελεύσεων; Με ποιον τρόπο αναμειχθήκατε στην κατάληψη;

Αυτές οι εξελίξεις δεν είναι αποτέλεσμα κεραυνού εν αιθρία. Ασφαλώς, η αφορμή ήταν αυτό που είπατε, ότι δηλαδή είχαμε συνελεύσεις στις σχολές και επειδή έγινε μια σύγκρουση στην Πατησίων στο Πολυτεχνείο μεταξύ φοιτητών και Αστυνομίας, αυτό δημιούργησε μια ένταση και την αφορμή.

Τα αίτια, όμως, είναι πιο ουσιώδη, δηλαδή η Χούντα ήταν πια σε μια άλλη φάση. Έκανε και ένα καλό στη χώρα με το που ξεκίνησε η διαδικασία αποβολής του θεσμού της Βασιλείας και του Γκλύξμπουργκ. Είχαμε μια πολιτική εξέλιξη με την κυβέρνηση του Μαρκεζίνη και αυτό ήταν πολύ θετικό, γιατί υπήρχε δυνατότητα περισσότερος κόσμος να εκδηλωθεί, καθότι η Χούντα δεν έφτιαξε λαϊκή βάση στην Ελλάδα, αλλά είχε την ανοχή του κόσμου και η κυβέρνηση Μαρκεζίνη «ξεχάραξε» πολύ κόσμο. Το σημαντικότερο, βέβαια, ήταν η εμπειρία που είχαμε, τα βιώματα από την κατάληψη της Νομικής, γιατί αυτό ήταν το σημαντικό ζήτημα για τη Χούντα. Οι καταλήψεις των κτιρίων.

Ο Στέφανος Τζουμάκας το 1973
πριν την κατάληψη του Πολυτεχνείο

 

 

Από το ’67: εξορία, στρατοδικεία, βόμβες, βασανιστήρια ήταν πράξεις μικρών ομάδων ή ατομικών μεγάλων αγωνιστικών επιτευγμάτων. Η κατάληξη της Νομικής, όμως, σήμαινε μια μαζική αναμέτρηση καθώς είχε καταληφθεί ένα κεντρικό κτίριο της χώρας. Αυτό άλλαξε τα δεδομένα, διότι είδαν ότι ο κόσμος παίρνει μέρος μαζικά, ότι πήγαινε σε μια ευθεία αναμέτρηση και όχι απλά σε αντιπολίτευση κατά της Χούντας. Υπήρχε μια διαχρονική αντιπολίτευση κατά της Χούντας, δηλώσεις και αντιδηλώσεις, αλλά με δηλώσεις και αντιδηλώσεις δεν γίνονται κινήματα, ούτε ανατροπές.

Η κατάληψη της Νομικής είχε προσχεδιαστεί, σε αντίθεση με το Πολυτεχνείο που είχε πάρα πολύ έντονο το αυθόρμητο στοιχείο. Είχαμε απλώς αποφασίσει να καταλάβουμε το κτίριο και πώς θα το οργανώσουμε –από τη συνάντηση στα σκαλιά μέχρι τον τηλεβόα, πώς θα πάμε σε αναμέτρηση και πώς θα καταλήξουμε. Αυτό δεν ήταν βέβαιο, αλλά συνέβη λόγω των συνθηκών. Άρα στο Πολυτεχνείο υπήρχε το βίωμα, υπήρχε η διαδρομή και τα «έξι χρόνια ήταν αρκετά, δεν θα γίνουν εφτά», αυτό μας οδήγησε στην κατάληψη. Ήμασταν πολύ αποφασισμένοι και πολύ πιο ξεθαρρεμένοι, με αποτέλεσμα να συμμετάσχουν κι άλλοι φοιτητές, πολύ περισσότεροι από την προηγούμενη κατάληψη. Αυτά ήταν πολύ σημαντικά και έπαιξαν ρόλο. Βέβαια, μέσα στον χώρο του προαυλίου που έγιναν οι μεγάλες συναντήσεις και μετά στις αίθουσες υπήρχαν διαφωνίες, αναφορικά με το αν θα πρέπει να καταλάβουμε το κτίριο ή όχι. Τελικά, επικρατήσαμε όσοι είχαμε πιο ριζοσπαστικές και ανατρεπτικές αντιλήψεις και βιώματα, δηλαδή ότι πρέπει να συγκρουστούμε με τη Χούντα.

• Ως γνωστόν, έπειτα απ’ την κατάληψη της Νομικής τον Φεβρουάριο του 1973 συλληφθήκατε από τη Χούντα. Με ποια κατηγορία σας συνέλαβαν και πότε σας «απέλυσαν»;

Η κατηγορία ήταν σύσταση και συμμορία προς διάπραξη πλειόνων πλημμελημάτων και κακουργημάτων κατά συρροήν. Το λεξιλόγιο της εποχής ήταν έτσι (σσ: γέλια). Η ποινή ήταν δέκα χρόνια κάθειρξη. Άλλαξα σχεδόν όλα τα στρατόπεδα του Λεκανοπεδίου της Αττικής, με πολλαπλά βασανιστήρια κατά στρατόπεδο, γιατί τήρησαν μια συγκεκριμένη στάση. Μετά, όμως, έγινε το Κίνημα του Ναυτικού όσο ήμασταν κρατούμενοι. Αυτό ήταν πολύ σημαντικό. Άλλαξε τα δεδομένα.

Πρέπει να σας πω ότι αν μια φορά εμείς υπέστημεν βασανιστήρια, αυτή η ομάδα των Αξιωματικών του Ναυτικού, των Υπαξιωματικών και των υπόλοιπων αγωνιστών του στόλου υπέστησαν άγρια βασανιστήρια, γιατί διεξαγόταν «εμφύλιος» ανάμεσά τους. Σκληρός «εμφύλιος», μακελειό! Τους σακάτεψαν τους ανθρώπους! Το παράδειγμα είναι ο Μουστακλής, που τον άφησαν ανάπηρο και ο άνθρωπος «έφυγε», ένας μεγάλος ήρωας. Πρέπει να σας πω ότι εκείνη την περίοδο, όσοι ήμασταν αριστεροί μάς μετέφεραν στη Γενική Ασφάλεια. Αυτό γινόταν γιατί υπήρχε ένα ρεύμα: ποιοι είναι εναντίον της Δικτατορίας και ποιοι είναι αριστεροί. Η Δικτατορία είναι ένα σύμπτωμα του συστήματος και εμείς (οι αριστεροί) ήμασταν εναντίον όλου του συστήματος, όχι μόνο στο «σύμπτωμα του συστήματος». Τότε, λοιπόν, που έγινε το Κίνημα του Ναυτικού και συνδέθηκε μετά με το ζήτημα του Γκλύξμπουργκ, «πετούσαν» οι Αστυνομικοί το σήμα από τα πηλήκιά τους έξω από τα κελιά μας. Ήταν κάτι πολύ συμβολικό να «πετούν» οι Αστυνομικοί το σήμα από τα πηλήκια.

Έτσι, παραπεμφθήκαμε στο Έκτακτο Στρατοδικείο, αλλά λόγω αυτής της σύγκρουσης που έγινε εντός του συστήματος με τις ένοπλες δυνάμεις πήραμε αμνηστία, γιατί στη συνέχεια προέκυψαν άλλα γεγονότα. Αυτή ήταν η δεύτερη φορά παραπομπής σε Στρατοδικείο και τότε μου είχαν πει ότι την επόμενη φορά θα βρεθώ σε χαντάκι.

Βρέθηκα, λοιπόν, ελεύθερος λίγες μέρες πριν την Εξέγερση και μάλιστα πριν εισβάλει το τανκ ήμουν στην ομάδα των διαπραγματεύσεων.

• Τα ξημερώματα της 17ης Νοεμβρίου, όπως μόλις μας αναφέρατε, βρεθήκατε να διαπραγματεύεστε με εκπροσώπους της Χούντας. Ποιοι εκ των φοιτητών διαπραγματευτήκατε και ποιες ήταν οι προτάσεις που σας τέθηκαν; Υπήρξαν στιγμές που νιώσατε να σηκώνετε στην πλάτη σας το «βάρος» της τύχης του φοιτητικού κινήματος και της Αντίστασης κατά της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών;

Είχαμε υποστεί τόση δοκιμασία που θεωρούσαμε αυτονόητο το «όποιο» βάρος, έχει την ιστορική της σημασία η δοκιμασία αυτή. Εγώ είχα ήδη πάει σε δύο Στρατοδικεία μέχρι τότε. Δηλαδή στο Πολυτεχνείο ήμασταν αποφασισμένοι, τελεία. Η σύγκρουση ήταν χωρίς περιστροφές. Έπρεπε μια από τις δύο πλευρές να ηττηθεί και αυτοί, επειδή ήταν ο Μαρκεζίνης στη μέση, ξέραμε τα όριά τους. Δηλαδή, υπήρχαν ορισμένα όρια μέχρι πού θα γίνει η αναμέτρηση από τη δική τους πλευρά. Δεν ήταν όπως το 1967 που βγήκαν και σαρώναν με τη CIA και το είχαν κάνει Αμερικανικό Πεντάγωνο. Έτσι, είχαμε τη δυνατότητα και τα βιώματα να πάμε σε μια αναμέτρηση στα ίσια.

Στην ομάδα διαπραγμάτευσης, εκείνη τη νύχτα, με τους εκπροσώπους της Χούντας ήταν ο αείμνηστος Κυριάκος Σταμέλος και ο Κώστας Λαλιώτης, οι οποίοι πήδηξαν τη μάντρα και βγήκαν για να διαπραγματευτούν στο ξενοδοχείο «Ακροπόλ». Τότε, είχα πει στον Κώστα «μην πηδάς τη μάντρα, γιατί θα σε συλλάβουν. Να κάνουν διαπραγμάτευση από μέσα». Ο Χριστολουκάς, Αστυνομικός Διευθυντής Αθηνών, μου είχε πει «Τζουμάκα βγες και εσύ έξω» και του απάντησα «εγώ προχθές βγήκα από τη φυλακή, από μέσα η διαπραγμάτευση». Και ήρθε στα κάγκελα ο εκπρόσωπος του Στρατού, της Εισαγγελίας Αθηνών και της Νομαρχίας και είπαμε «εμπρός» γιατί εκεί βρισκόμασταν έξι-επτά χιλιάδες άνθρωποι και έπρεπε να γίνει ειρηνική έξοδος, διότι είχαμε ήδη δεκάδες νεκρούς. Μετά ο εκπρόσωπος του Στρατού ανέφερε ότι ο Στρατός δεν δέχεται διαπραγματεύσεις και του απάντησα «εσύ είσαι στρατός στην Πατησίων; Έπρεπε να είσαι στα σύνορα».

Και έτσι διακόπηκε η συζήτηση, έδωσαν σήμα στο τανκ, πέταξε τον προβολέα και όρμησε πάνω στην πύλη και εμείς βρισκόμασταν από πίσω με ψηλά τα χέρια, γιατί είχαν μπει ήδη οι λοκατζήδες με την εφ’ όπλου λόγχη. Αριστερά, καθώς το τανκ χτύπησε την πύλη, έπεσαν τα σίδερα πάνω στα πόδια της Πέπης Ρηγοπούλου, η οποία φώναζε «τα πόδια μου, τα πόδια μου». Η Πέπη είναι μία εξαιρετική γυναίκα, που άντεξε.

• Θα μπορούσατε να μας περιγράψετε τη στιγμή που εισβάλει το τανκ; Ποιες ήταν οι αντιδράσεις των φοιτητών που βρίσκονταν μπροστά στην πύλη;

Όσοι ήταν πάνω στην πύλη έκαναν ένα σάλτο και ήρθαν στα ίσια, στα όρθια, έχοντας τα χέρια ψηλά, γιατί είχαν ανοίξει οι δύο μικρές πόρτες και είχαν μπει οι λοκατζήδες με εφ’ όπλου λόγχη, όπως προείπα. Ήταν σαφής η αναμέτρηση. Κάποια από τις δύο πλευρές θα σταματούσε σε ένα σημείο, αλλιώς θα γινόταν το μακελειό. Αυτοί είχαν τη λογική να μας συλλάβουν. Γιατί είχαμε 40 νεκρούς και κανένα καθεστώς δεν θέλει τέτοια εξέλιξη, θέλει να επιβληθεί, αλλά με άλλα μέσα. Έχει σημασία αυτό. Και για αυτό είχαμε μια υπεροχή ηθική, πολιτιστική, πολιτική, εθνική. Εκείνοι ήταν υπόλογοι. Η λογική τους ήταν ότι ο στρατός δεν διαπραγματεύεται και σε δευτερόλεπτα δίνουν εντολή και χτυπούν με το τανκ, δείχνει πόσο υπόλογοι ήταν ότι πλέον έπρεπε να το κάνουν. Δεν ήταν ότι είχαν το πάνω χέρι και εκπροσωπούσαν το Έθνος, τη Δημοκρατία, τον Πολιτισμό. Ήταν υπόλογοι και ευτελείς απέναντι στη χώρα τους. Τους είδαμε πεντακάθαρα. Σε όλες τις διαδικασίες. Δεν είχαν το ανάστημα ούτε διαπραγμάτευση να κάνουν. Εγώ δεν θα ξεχάσω ποτέ τον Υποδιοικητή της Αστυνομίας που συμπεριφερόταν σαν να ήταν ένα πρόσωπο σε μεγάλη κατάπτωση, όχι σαν αυτά που γνώριζε ως τότε.

• Πώς γλυτώσατε τα ξημερώματα εκείνης της βραδιάς τη φυλάκιση;

Γύρισα προς την πλευρά της Στουρνάρη και πήδηξα τη μάντρα, όπως και πάρα πολλοί άλλοι και απέναντι ήταν ανοιχτές πόρτες από σπίτια, μπήκαμε ορισμένοι, ξαναβγήκαμε. Τότε, λοιπόν, άνοιξαν ο Στρατός και η Αστυνομία όλες τις πύλες και έβγαιναν οι φοιτητές μαζικά και προς την Πατησίων και προς τη Στουρνάρη και προς την άλλη πλευρά (σσ: Τοσίτσα). Οπότε, όλες οι αστυνομικές δυνάμεις ορμούσαν με κάτι στειλιάρια (όχι με γκλοπ) πάνω μας. Βγήκαμε στην πλατεία Εξαρχείων και μετά πήραμε τον δρόμο της παρανομίας.

• Έπειτα από τη βίαιη καταστολή της Εξέγερσης, ποια ήταν η δική σας κατάληξη; Πού πηγαίνατε, πού κρυβόσασταν για να αποφύγετε τη σύλληψη;

Από σπίτι σε σπίτι, ακόμα και ανθρώπων που δεν είχαν σχέση με τον αγώνα. Αλλά οι Σύνδεσμοι πάντα ήταν άνθρωποι που είχαν σχέση με τον αγώνα μας και δεν ήταν καν φοιτητές, ήταν προοδευτικοί άνθρωποι που είχαν προοδευτικές πολιτικές απόψεις από πριν το 1967 ή τις διαμόρφωσαν στη διάρκεια της Δικτατορίας και ήταν διατεθειμένοι να βοηθήσουν. Αλλά όχι για πολύ καιρό, υπήρχε φόβος και δεν υπήρχαν κοινωνικές και οικονομικές δυνατότητες να βοηθήσουν για πολύ χρόνο και έτσι αλλάζαμε πολύ συχνά σπίτια.

Μετά από μια βδομάδα από τα γεγονότα του Πολυτεχνείου συνέλαβαν τον Παπαδόπουλο, ανέλαβε ο Ιωαννίδης –που ήταν ο κατ’ εξοχήν πράκτορας της CIA, έκαναν την καταστροφή στην Κύπρο. Στην περίοδο του Ιωαννίδη άλλαξα 33 σπίτια, γιατί ήμουν από εκείνους του νόμου 509. Μόλις έγινε η καταστροφή στο Κυπριακό παρουσιάστηκα στη στρατιωτική μονάδα και με εξεδίωξαν ως κομμουνιστή γ’ κατηγορίας.

• Σχετικά με την «αυθεντική» σημαία του Πολυτεχνείου, που επί χρόνια προκαλεί συζητήσεις το πού βρίσκεται, ποια είναι η άποψή σας;

Αφού μετά την εισβολή του τανκ πήδηξα την μάντρα προς τη Στουρνάρη, βγήκαμε από εκείνη την πύλη και τρέξαμε σε σπίτια. Στείλαμε, μάλιστα, τη σημαία στη Βραδυνή, γιατί ήταν κοντά στην Ομόνοια και αυτή η εφημερίδα στήριζε την επιστροφή του Καραμανλή. Έπειτα από τη Χούντα, με κάλεσε ο Αθανασιάδης, ο ιδιοκτήτης της Βραδυνής, και μου είπε «Στέφανε, έλα να πάρεις τη σημαία». Την πήρα και κάναμε μετά την πορεία με τη νέα Εθνική Φοιτητική Ένωση Ελλάδος, έπειτα από την πτώση της Χούντας.

Αφού έγινε η αλλαγή στην ηγεσία της ΕΦΕΕ και ανέλαβε ο Χρήστος Παπουτσής, παρέδωσα τη σημαία διότι σ’ εκείνη ανήκε. Όταν διαλύθηκε η ΕΦΕΕ, καθώς υπήρχαν μικροπολιτικές και στο προοδευτικό κίνημα –λογική του ελέγχου, της κυριαρχίας και όλα τα συναφή, δηλαδή αρρώστιες, παραδοσιακές και ιστορικές, που έχουν σχέση με μειοψηφικές πολιτικές και όχι με πολιτικές πλειοψηφίας και κοινής αγωγής και κοινής πορείας– τη σημαία την κράτησε η σπουδάζουσα νεολαίας του ΠΑΣΟΚ. 

Από την πολυδιάσπαση του ΠΑΣΟΚ, από την κρίση που πέρασε η χώρα μετά το 2010, τις αλλεπάλληλες αλλαγές κυβερνήσεων και συνθηκών, την πήρε μια ομάδα και την κατέθεσε σε μια θυρίδα τράπεζας. Πράγμα απαράδεκτο, γιατί η σημαία του Πολυτεχνείου δεν είναι λάφυρο που το παίρνει μια ομάδα και το πάει κάπου. Είναι ένα σύμβολο μιας μεγάλης αξίας εθνικού χαρακτήρα, χαρακτήρα πολιτισμού και χαρακτήρα που έχει σχέση με το δημοκρατικό πολίτευμα της χώρας. Και με αυτήν την ιδέα έπρεπε να πάει και σε έναν από τους θεσμούς που διαθέτει η χώρα. Στη Βουλή, στο Πολυτεχνείο, στον Σύνδεσμο Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων και όχι σε μια θυρίδα τράπεζας. Τώρα, λοιπόν, επειδή συγκεντρωθήκαμε μια σειρά από παλιούς συγκρατούμενους, φτιάξαμε μια πρωτοβουλία για τον εορτασμό των πενήντα χρόνων του Πολυτεχνείου και θα παραδοθεί η σημαία σε αυτήν την πρωτοβουλία για την πορεία που θα έχουμε και μετά θα δούμε αν θα πάει στη Βουλή ή στον Σύνδεσμο Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων.

• Εσείς, όπως και μερικά ακόμα μέλη του αντιδικτατορικού κινήματος, υποβληθήκατε σε φρικτά βασανιστήρια. Πέρασε ποτέ από το μυαλό σας να εγκαταλείψετε τον αγώνα;

Ούτε κατά διάνοια! Πιο πολύ δυναμώναμε, γιατί ήταν θέμα τοποθέτησης απέναντι στο σύστημα. Εγώ δήλωνα το όνομά μου και «είμαι κρατούμενος σε φασιστικό στρατόπεδο και δεν έχω να πω τίποτε άλλο». Γιατί ο σκοπός ήταν να καταθέσεις και να δώσεις. Αυτό ήταν το ζήτημα. Περνούσες από την άλλη πλευρά στο επίπεδο των βασανιστηρίων και των ανακρίσεων. Το δεύτερο είναι η συνολική στάση, γιατί σε άλλαζαν από φυλακή σε φυλακή. Yπήρχε αυτή η πρωτοφανής βία, γιατί υπήρχε ασυδοσία και το αδιέξοδο. Το διαβάζαμε το αδιέξοδο των Χουντικών. Εγώ, μάλιστα, τους είπα σε μία από τις ανακρίσεις «Τι να ασχοληθώ με εσάς; Είστε σύμπτωμα. Το σύστημα είναι πίσω από εσάς. Εσείς είστε μαριονέτες του συστήματός, γιατί περί αυτού πρόκειται». Πίσω ήταν το Αμερικάνικο Πεντάγωνο, η CIA και ορισμένα συστήματα του ελληνικού στρατού που είχαν προσχωρήσει σε αυτήν την λογική, με βάση τη διαίρεση του κόσμου.

Η Χούντα ήταν αποτέλεσμα και σύμπτωμα αυτής της πολιτικής, της διαίρεσης του κόσμου. Υπήρχε ήδη Δικτατορία στην Πορτογαλία και στην Ισπανία, που ήδη το καθεστώς Φράνκο είχε αποκτήσει και λαϊκή βάση. Εκεί υπήρχαν φασίστες πια, πράγμα που δεν συνέβη σε άλλη χώρα, και επιχειρήθηκε πραξικόπημα στην Ιταλία τουλάχιστον τρεις φορές, όμως απέτυχε. Στις Ανατολικές χώρες υπήρχαν μονοκομματικά καθεστώτα. Δηλαδή, η Χούντα στην Ελλάδα, όπως και ο Εμφύλιος, είναι αποτέλεσμα της διαίρεσης του κόσμου, ότι έπρεπε δηλαδή κάποιοι να είναι από τη μια πλευρά και να εξοντώσουν την άλλη πλευρά που δεν συμφωνούσε με τη διαίρεση. Και γι’ αυτό τους λέγαμε ότι είναι σύμπτωμα.

• Οι εμπειρίες και οι μαρτυρίες σας έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην αναζήτηση δικαιοσύνης κατά τη διάρκεια των Δικών των Βασανιστών και του Πολυτεχνείου. Θα μπορούσατε να αναλύσετε μια στιγμή ή μια μαρτυρία κατά τη διάρκεια αυτών που έπαιξε κομβικό ρόλο στην καταδίκη των βασανιστών;

Εγώ κατέθεσα μια σειρά από βασανιστήρια και από τα στρατόπεδα, όπου την πιο μεγάλη δοκιμασία υπέστην σε μια στρατιωτική μονάδα στη Νέα Χαλκηδόνα, κοντά στη Νέα Φιλαδέλφεια και εκεί μου κατέστρεψαν το μισό σώμα, θα έλεγα. Με πήγαν στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο 401 και με δήλωσαν ως στρατιώτη που έπεσε από σκάλα. Ξέραμε τι είναι ο στρατός, όταν δεν είναι στρατός. Δηλαδή, τόσο λίγοι ήταν, που δεν είχαν ανάστημα να πουν ότι με τσάκισαν.

Όπως όταν ήμουν ένα διάστημα κρατούμενος στο Γουδί και ήταν ατελείωτες οι ώρες, κράτησα το ψωμί 2 ημερών και έφτιαξα σκάκι και έπαιζα και τον έναν παίκτη και τον άλλον. Με συνέλαβαν την ώρα που έπαιζα σκάκι, που είχα φτιάξει τα πιόνια και με σακάτεψαν περισσότερο από ό,τι στην ανάκριση, δηλαδή υπήρχε σε ορισμένους ενσταλαγμένο το φασιστικό. Δηλαδή και γελοίοι και τραμπούκοι. Χαρακτηριστικό του Χίτλερ: γελοίος και τραμπούκος. Χαρακτηριστικό του Παπαδόπουλου. Χαρακτηριστικό του Κασιδιάρη. Όλοι οι φασίστες έχουν κάτι γελοίο και βέβαια και το στοιχείο του τραμπούκου.

Το τανκ μπροστά από την κεντρική πύλη του Πολυτεχνείου

• Τέλος, έπειτα από 50 χρόνια που μεσολάβησαν από το ηρωικό γεγονός ως τον παρόν, θα μπορούσατε να μας πείτε τί ήταν για εσάς το Πολυτεχνείο;

Ήταν μια περίοδος που συνέχισε η επόμενη γενιά τον αγώνα για τα ελάχιστα. Ήμουν μαθητής όταν πριν τη Δικτατορία μια σειρά επώνυμοι πολιτικοί έλεγαν ότι «δεν θα γίνει Χούντα, δεν θα τολμήσει κανένας, θα βγει ο λαός στους δρόμους» και εμείς γελάγαμε στο σχολείο. Αυτούς τους συνέλαβαν όλους την πρώτη νύχτα. Δεν μπορούσαν να λένε τέτοια πράγματα, ενώ η Χούντα ερχόταν. Χρειαζόταν, δηλαδή, μια άλλη στάση. Όχι αυτό το πολιτεύεσθαι.

Στη Δικτατορία υπήρχαν αγωνιστές πολύ σπουδαίοι. Μακελεύτηκε κόσμος. Το βασικό ήταν ότι οι Χουνταίοι κατέλυσαν το Σύνταγμα. Αυτό ήταν βασικό για όλους μας. Και μετά υπάρχει το θέμα της Δημοκρατίας. Πολύ σημαντικό. Δεύτερον, το ζήτημα των δικαιωμάτων, των ελευθεριών. Συν του ότι υπήρχε το βιοτικό επίπεδο, που λένε ότι «η Χούντα είχε οικονομική πολιτική επιτυχημένη». Αλλά συνέβαινε μόνο με τους «άρχοντες». Ρωτούν εμάς που δεν είχαμε τίποτα; Αλλά δεν είναι εκεί το ζήτημα. Πρόκειται για ένα κοινωνικοπολιτικό γεγονός κατάλυσης ελευθεριών και δικαιωμάτων που έχει σχέση με τις συνειδήσεις των ανθρώπων, με την ιστορία της χώρας, με τους αγώνες του ελληνικού λαού. Αυτά αποτέλεσαν για εμάς έναν βασικό πυλώνα για να συγκεντρωθούμε ως δυνάμεις και να τελειώνουμε με αυτό το καθεστώς. Πολλοί προπαγανδίζουν κατά καιρούς και κάνουν λόγο για καθεστώτα κάποιες κυβερνήσεις. Αυτό είναι ανέκδοτο, γιατί εκείνο ήταν καθεστώς. Να ξέρουμε τι σημαίνει καθεστώς. Για να μην μεγεθυνθούν τα πράγματα, να τα φέρουμε στη βάση που βρίσκονται. Με αυτή την έννοια, λοιπόν, έχει την αξία του, αλλά ως έναν βαθμό.

Η «Γενιά του Πολυτεχνείου» είναι η πρώτη γενιά νίκης μετά τη Δικτατορία του Μεταξά. Ύστερα από 50 χρόνια τότε, ήμασταν η πρώτη γενιά νίκης, είχαμε 7 ήττες από τη Δικτατορία του Μεταξά και μετά. Και εμείς, στην ουσία, φέραμε τους πατεράδες μας που είχαν ηττηθεί 7 φορές πίσω. Αυτό που λένε ότι η «Γενιά του Πολυτεχνείου» έφερε την καταστροφή και κυβερνούσε, όχι. Δεν κυβερνούσαμε εμείς τη χώρα. Συμμετείχαμε στην προσπάθεια. Αν κυβέρναγε η «Γενιά του Πολυτεχνείου», δεν θα ήταν εδώ η χώρα.

Και εμείς ήμασταν αντίθετοι, κριτικοί, εκτός από ελάχιστες περιπτώσεις που πέρασαν στο αντίθετο στρατόπεδο, βρισκόμαστε στην ίδια κατεύθυνση και σήμερα που συγκεντρωθήκαμε και πήραμε την πρωτοβουλία για τα πενήντα χρόνια. Είμαστε αντίθετοι στο σύστημα, γιατί το σύστημα γεννάει Χούντες και γεννάει όλα τα καθεστώτα, τα οποία συμπεριφέρονται και λειτουργούν με αυθαίρετο τρόπο και υπέρ συγκεκριμένων συμφερόντων. Βέβαια, απαλλάχθηκε η χώρα από τον Γκλύξμπουργκ και τη Βασιλεία, αλλά απέκτησε νέα «ανάκτορα», τα οποία είναι στην ευθύνη των πολιτικών καιροσκόπων, όπου σήμερα ένα μεγάλο μέρος της εξουσίας το έχουν οι καναλάρχες και ένα μέρος της εξουσίας το έχουν ομάδες επιχειρηματιών, οι οποίοι δεν παρήγαγαν πλούτο από την επιχειρηματικότητά τους, αλλά από άλλους τρόπους και επιβάλλουν στη χώρα μια αντίληψη ότι τα πράγματα είναι αλλού, ενώ η χώρα και ο ελληνικός λαός είναι αλλού. Υπάρχει ένα σοβαρό θέμα πια ότι η χώρα δεν έχει ουσιώδη Δημοκρατία και ουσιαστική πολιτική, διότι την πολιτική και την ατζέντα την καθορίζει μια ομάδα που δεν έχει καμία σχέση με τα συμφέροντα της χώρας.

Ευχαριστούμε τον κύριο Τζουμάκα για την ευγενική παραχώρηση της συνέντευξης!

Συνέντευξη στον Νικόλαο Ερμή

offlinepost.gr

«Διέξοδος Αριστερά»: Πρώτη εμφάνιση με δύο πανό στην πορεία για το Πολυτεχνείο

Οι αποχωρήσαντες από τον ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία μετά τη δραματική Εκτελεστική Επιτροπή του κόμματος, που οδήγησε στη διάσπασή του, κάνουν την πρώτη τους επίσημη εμφάνιση στην πορεία για τα 50 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Με ανακοίνωσή τους, επισημαίνουν ότι η παρουσία τους στην πορεία είναι «πρώτο βήμα για τη συσπείρωση και την ανασύνταξη του χώρου της Ανανεωτικής Ριζοσπαστικής Αριστεράς».

Η προσυγκέντρωση έχει οριστεί στην οδό Σταδίου, μπροστά από το υπουργείο Εργασίας, στις 3.30.

Η ανακοίνωση της ομάδας

Έτοιμα τα πανό με τα οποία θα κατέβουμε σήμερα στην πορεία για το Πολυτεχνείο, όσοι/ες αποχωρήσαμε από τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. 

Η παρουσία μας στην πορεία για τα 50 χρόνια από την εξέγερση του Νοέμβρη, πρώτο βήμα για τη συσπείρωση και την ανασύνταξη του χώρου της Ανανεωτικής Ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Η προσυγκέντρωση έχει οριστεί για τις 3:30 στη Σταδίου, μπροστά από το Υπουργείο Εργασίας.

efsyn.gr

ΤΟ ΜΠΟΥΜΠΟΥΝΙΣΑΜΕ - Μαζική αποχώρηση από τον ΣυΡιζΑ στελεχών της Νομαρχιακής Β. Αθήνας

ΔΗΛΩΣΗ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗ ΝΕ ΒΟΡΕΙΑΣ ΑΘΗΝΑΣ ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ

ΔΗΛΩΣΗ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΟΜ ΒΟΡΕΙΑΣ ΑΘΗΝΑΣ ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ

ΔΗΛΩΣΗ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ

Στην πρόσφατη κρίσιμη ΚΕ καταδείχθηκε με τον πιο σαφή τρόπο ότι τελικά οι ιδέες της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς δεν χωράνε μέσα στον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ υπό την ηγεσία του Στέφανου Κασσελάκη.

Για όλους τους λόγους που αναλυτικά αναπτύσσονται στο κείμενο αποχώρησης των 46 μελών της ΚΕ αλλά και στο κείμενο των 1300 που έχουμε συνυπογράψει παραιτούμαστε από το όργανο της Νομαρχιακής Επιτροπής Βόρειας Αθήνας, τις Συντονιστικές Επιτροπές ΟΜ Βόρειας Αθήνας ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ αλλά και από μέλη του κόμματος.

Στα 4,5 χρόνια που πέρασαν μέσα από διαδοχικά κύματα κρίσης ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ όχι μόνο δεν κατόρθωσε να αμφισβητήσει την ηγεμονία της ΝΔ και να αποτρέψει την άνοδο της ακροδεξιάς, αλλά διόγκωσε το έλλειμμα αξιοπιστίας του στην κοινωνία. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την τριπλή εκλογική του συντριβή.

Με αυτά τα δεδομένα, η κοινή λογική απαιτούσε πέρα από την ανάληψη ευθυνών από την προηγούμενη ηγεσία, τη διεξαγωγή εσωκομματικού διαλόγου με σκοπό την αναζήτηση των αιτιών και την αναγκαία αναθεώρηση της πολιτικής μας. Αντί αυτού όμως, την παραίτηση του σ. Αλέξη Τσίπρα ακολούθησε η άμεση εκλογή νέου προέδρου χωρίς καμία ουσιαστική πολιτική συζήτηση. Έτσι, η διαδικασία αυτή ανέδειξε ένα δήθεν “φωτεινό” αλλά άπειρο πολιτικά και ξένο ιδεολογικά προς την Αριστερά πρόσωπο, το οποίο συνεχίζει με μεγαλύτερη ένταση μια καταστροφική πολιτική, αποδίδοντας ασυλλόγιστα τις εκλογικές ήττες στον “εσωτερικό εχθρό”, δηλαδή την υπονόμευση από όσους/-ες στάθηκαν μεν επικριτικά στις επιλογές της προηγούμενης ηγεσίας, όντας όμως στην πρώτη γραμμή κάθε μάχης του κόμματος. 

Η νέα αυτή ηγεσία, αντί να σταθμίσει και να αναθεωρήσει την αδιέξοδη πολιτική προσέγγισης της αφηρημένης «μεσαίας τάξης» και της επιδίωξης μιας άνευ όρων συμμαχίας με το Κέντρο που μας εξέθεσε προεκλογικά και μας αποξένωσε από τα κοινωνικά στρώματα που ο χώρος μας παραδοσιακά προσπαθεί να υπερασπιστεί (τα λαϊκά στρώματα του κόσμου της εργασίας και τη νεολαία), και αντί να λυτρώσει το Κόμμα από τον αρχηγισμό και τον αντι-μητσοτακισμό, που μας κόστισε εκ του αποτελέσματος σε αξιοπιστία και κοινωνική γείωση, προχώρησε σε μεσσιανικές διακηρύξεις περί αδιαμεσολάβητης σχέσης με τον λαό και σε εσωκομματικές διαγραφές ιστορικών στελεχών επιζητώντας να επιβάλλει ένα καθολικό εσωκομματικό σιωπητήριο. Όλα τα παραπάνω, αψηφώντας επικυρωμένες ομόφωνα από το τελευταίο συνέδριο πολιτικές θέσεις και καταστρατηγώντας, από την πρώτη κιόλας ημέρα, το καταστατικό του Κόμματος.

Το τραγικό, ωστόσο, είναι πως σε μία περίοδο που μία νέα διεθνής οικονομική κρίση εκκολάπτεται και η κυβέρνηση ΝΔ επιτίθεται εκ νέου στα εργασιακά δικαιώματα και το επίπεδο διαβίωσης των πολιτών, η ηγεσία του κ. Στέφανου Κασσελάκη προτάσσει την ταξική συνεργασία και υποταγή των εργαζομένων στους εργοδότες, με νεοφιλελεύθερες συνταγές τύπου stock options, παρακάμπτοντας προγραμματικές μας θέσεις όπως η Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή και το 35ωρο και αποδεχόμενη την αξίωση του ΣΕΒ για αύξηση των ωρών εργασίας αρκεί να αμείβονται.  Υπόσχεται δε, την οριζόντια μείωση της φορολογίας αντί της φορολόγησης του πλούτου, που είναι το μόνο μέσο αναδιανομής πλούτου και χρηματοδότησης του κοινωνικού κράτους.

Πέραν των οικονομικών δε, η νέα ηγεσία τηρεί μια ανιστόρητη στάση ουδετερότητας στο επίκαιρο θέμα της εισβολής του Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας, αδιαφορώντας τόσο για την επίσημη θέση του Κόμματος για το παλαιστινιακό, όσο και για την ίδια τη θέση του ΓΓ του ΟΗΕ, ο οποίος ουσιαστικά μιλά για γενοκτονία των Παλαιστινίων.

Αυτή η ιδεολογική και πολιτική αποξένωση που κομίζει η νέα ηγεσία, είναι αναμφίβολο ότι οδηγεί στη δραματική μετάλλαξη του μεγαλύτερου κόμματος της Αριστεράς της Ελλάδα και της Ευρώπης. Σε αυτόν τον κατήφορο του ΣΥΡΙΖΑ, που η ίδια η ευρωπαϊκή ιστορία έχει καταδείξει που καταλήγει, εμείς, σύντροφοι/-ες, απαντούμε με την αποχώρηση μας.

Αποχώρηση από το Κόμμα, όχι όμως την πολιτική. Αποχώρηση από το κόμμα, όχι όμως από τους αγώνες. Γιατί η ανάγκη για μια Αριστερά πέραν του δογματισμού και της σοσιαλδημοκρατίας είναι υπαρκτή. Η ανάγκη για μια Αριστερά που θα εμπνέεται από τους κοινωνικούς αγώνες ενάντια στον πόλεμο, το νεοφιλελευθερισμό και το ρατσισμό.

Στους αγώνες αυτούς παραμένουμε σύντροφοι/-ες και είμαστε βέβαιοι/-ες πως η Αριστερά σύντομα θα ανασυγκροτηθεί και εκεί θα ξανασυναντηθούμε. Τα κόμματα, εξάλλου, είναι απλά εργαλεία. Η ουσία της Αριστεράς είναι ο κόσμος της και η επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης.

ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΒΟΡΕΙΑΣ ΑΘΗΝΑΣ 

Λεωνίδας Καρίγιαννης, συντονιστής

Ελένη Μαριόλη, αναπληρώτρια συντονίστρια

Αγγελική Παπάζογλου, μέλος, πρώην συντονίστρια

Μαχαίρα Χριστίνα, μέλος συντονιστικού, πρώην αναπληρώτρια συντονίστρια

Πέγκυ Δημητρακοπούλου, μέλος συντονιστικού

Θοδωρής Μόσχοβος, μέλος συντονιστικού
Αγγέλικα Σαπουνά, μέλος συντονιστικού
Μάγδα Σκούντζου, μέλος συντονιστικού

Kώστας Διαμαντόπουλος, μέλος

Αντιγόνη Ζύγρα, μέλος
Κώστας Καλωνιάτης, μέλος
Μαρία Κεχρινιώτη, μέλος

Σωτήρης Κρυωνάς, μέλος

Παύλος Μαρίνος, μέλος
Σπύρος Νιάκας, μέλος

Λίνα Σκιαδά, μέλος

ΟΜ ΓΑΛΑΤΣΙΟΥ 

Κοσμάς Παυλίδης, αναπληρωτής συντονιστής  

Βάσω Κοκοτή, μέλος συντονιστικού

Βίκυ Λίγκα, μέλος συντονιστικού

Αικατερίνη Αρβανιτάκη, μέλος συντονιστικού

ΟΜ ΔΥΤΙΚΟΥ ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ 

Κατσούλα Έφη, μέλος συντονιστικού 

Γκόγκογλου Γεωργία, μέλος συντονιστικού 

Καμπουρακης Βαγγέλης, μέλος συντονιστικού

ΟΜ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ (Α1)

Δημήτρης Μυγδάνης, αναπληρωτής συντονιστής 

Αναστασία Δεληγιαννίδου, μέλος συντονιστικού

Αθηνά Παναγιωτακοπούλου, μέλος συντονιστικού

ΟΜ ΧΟΛΑΡΓΟΥ

Εφη Παρίση, συντονίστρια 

Αγκυ Ταμπουρά, μέλος συντονιστικού

ΟΜ ΠΕΝΤΕΛΗΣ – ΜΕΛΙΣΣΙΑ 

Κώστας Κουτρουμάνος, μέλος συντονιστικού

ΟΜ Κηφισιάς

Ορσαλία Προίσκου, αναπλ. συντονίστρια

Εριφύλη Νικολούζου, μέλος συντονιστικού

Κατερίνα Γεωργαντά, μέλος συντονιστικού

Κώστας Πλατανησιώτης, μέλος συντονιστικού

ΟΜ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ

Ελένη Μαυρομμάτη, συντονίστρια

Γιάννης Μουσουλίδης, αναπληρωτής συντονιστής 

ΟΜ Ν. ΙΩΝΙΑΣ

Ιωάννα Λάμπρου, αναπληρώτρια συντονίστρια

Σωτήρης Κριωνάς, μέλος συντονιστικού

Ολγα Ακιανίδου, μέλος συντονιστικού

Ψαθάς Κώστας, μέλος συντονιστικού

Ρούλα Γιαννουλοπούλου, μέλος συντονιστικού

Χρήστος Γιαγλής, μέλος συντονιστικού

ΟΜ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ

Φώτης Λαμπράκης, συντονιστής

Γιάννης Κανιαμός, αναπληρωτής συντονιστής

Νίκος Μαυρουδής, μέλος συντονιστικού

Οκταποδάς Στέφανος, μέλος συντονιστικού

Παναγιώτης Κατζιλιέρης, μέλος συντονιστικού

Αμαλία Μανωλοπούλου, μέλος  συντονιστικού

Παρασκευή Γκογκορώση, μέλος  συντονιστικού

ΟΜ ΠΕΥΚΗΣ

Γιώργος Χαραλάμπους, μέλος συντονιστικού

Λίνα Πανταζή, μέλος συντονιστικού

Γεωργία Χρυσάνθου, μέλος συντονιστικού

Πετροπούλου Ελένη μέλος συντονιστικού

kamini.gr

Ιστορίες με το Νασρεντίν Χότζα

 

Ο Χότζας κατής (δικαστής)

Στο Μεγάλο Παζάρι της Πόλης είχε στήσει το μαγειριό του ένας τσιφούτης εστιάτορας ξακουστός για τις νόστιμες σούπες του. Όταν έβραζε η σούπα, η μυρωδιά της απλωνόταν σε ολόκληρη την Πόλη και, παρόλο που ο εστιάτορας τη χρέωνε σε αλμυρή τιμή, γινόταν ανάρπαστη. Έτυχε μια μέρα να περνάει από κει ένας ζητιάνος που κρατούσε μια μπαγιάτικη φραντζόλα ψωμί, πεσκέσι από ένα φούρναρη που ετοιμαζόταν να την πετάξει στις κότες. Μεθυσμένος από την ευωδία της σούπας, ο ζητιάνος πλησίασε το καζάνι που άχνιζε και κράτησε για λίγο τη φραντζόλα πάνω από τον ατμό να πάρει μυρωδιά. Σαν τον είδε ο τσιφούτης μάγειρας, τον άρπαξε από το μανίκι και του είπε απειλητικά:

 -" Δώσε μου ένα γρόσι, τώρα αμέσως!

 Ο ζητιάνος ζάρωσε από την τρομάρα του και ψέλλισε:

-" Μα εγώ δεν πείραξα τη σούπα σου. Λίγο άφησα το ψωμί μου από πάνω για να πάρει μυρωδιά".

Η κουβέντα ήταν αδιέξοδη κι ο οργισμένος εστιάτορας έσυρε τον άμοιρο ζητιάνο στο Χότζα που ήταν δικαστής ζητώντας να τον τιμωρήσει σαν κλέφτη.

Ο Χότζας άκουσε προσεκτικά την ιστορία με τα λόγια και των δυο που διαφωνούσαν για την πληρωμή, έξυσε το κεφάλι του, έβγαλε μερικούς παράδες από την τσέπη του και ζήτησε από τον τσιφούτη μάγειρα να σταθεί κοντά του. Έκλεισε τους παράδες στις χούφτες του, πλησίασε στο αυτί του μάγειρα κι άρχισε να τους κουδουνίζει. Κατόπιν είπε και στους δυο να φύγουν και η υπόθεση θεωρείται πως έληξε.

-" Μα δεν πληρώθηκα, πώς τον αφήνεις ελεύθερο το ζητιάνο;" γκρίνιαξε ο εστιάτορας.

- "Πήρες την αμοιβή σου και με το παραπάνω. Το κουδούνισμα των παράδων αξίζει όσο και η μυρωδιά από τη σούπα σου!" απάντησε ο Χότζας

Στο κολαστήριο της Μακρονήσου ( Άρης Αλεξάνδρου)

 

Στη Μακρόνησο, μάς συντάξανε κατά εξάδες και μας
οδήγησαν στην πλαγιά, όπου περίμεναν κιόλας τα συνεργεία διαφωτίσεως. Ένας
ανθυπολοχαγός, περιστοιχισμένος από ροπαλοφόρους αλφαμίτες, μάς έβγαλε ένα
σύντομο λογίδριο (οι Έλληνες από δω, οι Βούλγαροι από κει). Τα ρόπαλα είχαν
μήκος 50 έκ. περίπου, με διάμετρο πάχους από 4 ως 5 εκ. αν δε με γελάει το
οφθαλμόμετρό μου – μικρότερη η διάμετρος στη
λαβή, μεγάλωνε ομαλά και αποκτούσε το μέγιστο μήκος της στην άκρη. Ένας
αλφαμίτης κράταγε μια χοντρή, φιδωτή ρίζα πουρναριού, πολύ μεγαλύτερη απ' τα
ρόπαλα. Σιδερένιους λοστούς δεν είχανε. Μετά το τέλος του λογίδριου, δεν
κουνήθηκε κανένας. Είπαν τότε στην πρώτη εξάδα να προχωρήσει και οι αλφαμίτες
εφορμήσανε αμέσως και αρχίσανε να χτυπάνε με τα ρόπαλα, ένας ή και δυο τον κάθε
κρατούμενο. Κοίταζα, θυμάμαι, να δω όσο το δυνατόν περισσότερα ανεβοκατεβάσματα
των ροπάλων ταυτόχρονα, ήθελα να μη μου διαφύγει καμιά λεπτομέρεια, αλλά το μάτι
δεν έχει βέβαια αυτή τη δυνατότητα, αναγκαζόμουνα να μετατοπίζω συνεχώς το
βλέμμα μου και τελικά το κάρφωσα σε έναν και μόνο βασανιζόμενο, που είχε πέσει,
όπως και οι άλλοι στο καταπράσινο χορτάρι - θα έπρεπε νάταν άνοιξη, είχε και
αγριολούλουδα, αν δεν κάνω λάθος, λιακάδα, χαρά θεού –
και είχε κουβαριαστεί, σαν έμβρυο στην κοιλιά της
μάνας του, για να αποφύγει τα χτυπήματα και άκουγα τους ξύλινους γδούπους πάνω
στα κόκκαλα και που και που ένα ήχο διαφορετικό, κάτι σαν κρακ, όταν έσπαγε
πιθανότατα κάποιο κόκκαλο – παΐδι είτανε,
καλάμι ή ωλένη;— και άκουγα τα ουρλιαχτά των βασανιζόμενων και είχα την εντύπωση
πως το παρακάνουν, πως οι κραυγές τους δεν αντιστοιχούν επακριβώς στον πόνο, λες
και θέλανε να δείξουν πως πονάνε περισσότερο απ’ ό,τι πράγματι πονούσαν,
ελπίζοντας έτσι να προκαλέσουν τον οίκτο των βασανιστών τους, μα εκείνοι
προσπαθούσαν να ουρλιάξουν ακόμα δυνατότερα, βρίζοντας όσο χυδαιότερα μπορούσαν
και σήκωναν όσο περισσότερο μπορούσαν τα ρόπαλα, να διαγράψουν τα ρόπαλα μια όσο
το δυνατόν μεγαλύτερη καμπύλη και να πέσουν έτσι με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη
δύναμη πάνω στα κόκκαλα («θα υπογράψετε, παλιοπούστηδες, τί είμαστε εμείς,
πουτάνες είμαστε πού υπογράψαμε;») φωνάζοντας και χτυπώντας, για να δει ό
αξιωματικός (ανανήψας κι αυτός) με πόσο ζήλο εκτελούν το καθήκον τους και μόνο
δυο τρεις χτυπάγανε με λιγότερη δύναμη, όπως μου φάνηκε, ίσως γιατί είταν
κουρασμένοι, ίσως γιατί δεν είχαν μάθει ακόμα το νέο τους επάγγελμα και θυμάμαι
πως την ώρα εκείνη μου πέρασε η σκέψη πως πριν από 100 χρόνια ακριβώς (το 1849)
ο Ντοστογιέβσκη είχε βρεθεί σε μια παρόμοια εξάδα και είχε δει να δένουν τους
συντρόφους του στους πασάλους για να τούς τουφεκίσουν (σκηνοθετημένα όλα αυτά
όπως αποδείχτηκε) μα εδώ δεν επρόκειτο βέβαια για σκηνοθεσία και η ψυχρή μου
λογική (ξέχασα να σημειώσω ότι παρακολουθούσα τον βασανισμό σαν ψύχραιμος
παρατηρητής) μου υπέβαλε τη σκέψη πως δε θα το αντέξω (όχι τον πόνο, αν
χτυπάγανε με κνούτο, θα το άντεχα, σκεφτόμουνα τότε και το σκέφτομαι ακόμα, έστω
κι αν μου οργώνανε τις σάρκες μου στην πλάτη, κι ας γινόντουσαν κιμάς οι σάρκες)
μα τα σπασμένα κόκκαλα, το σακάτεμα εφ’ όρου ζωής δε θα το άντεχα, δε θα
δεχόμουνα να το ρισκάρω (είχα ακούσει και είδα αργότερα σακάτες, με σπασμένα
χέρια και πόδια, είδα κατάκοιτους στα ατομικά αντίσκηνα, είδα τρελλούς) κ’ έτσι,
όταν πέρασαν δυο εξάδες ακόμα (ο σωφρονισμός της κάθε εξάδας δεν κράταγε και
πολύ, 5 με 7 λεφτά υπολογίζω κι ούτε θυμάμαι πόσοι υπέκυψαν και πόσοι άντεξαν
εκείνη την πρώτη φορά, οι αλφαμίτες δεν βιαζόντουσαν, κάνανε ένα πρώτο
κοσκίνισμα, είχαν όλον τον καιρό μπροστά τους) όταν έφτασε η σειρά της εξάδας
μου, προχώρησα πεντέξη βήματα προς τα δεξιά, έφτασα στο τραπέζι με τις έντυπες
δηλώσεις (ο αλφαμίτης που καθότανε μπροστά στο τραπέζι μου χαμογέλασε φιλικά και
βιάστηκε να μου δώσει το μολύβι και το χαρτί, υποδείχνοντας μου που ακριβώς
έπρεπε να υπογράψω) και πήρα τη δήλωση, τη διάβασα προσεχτικά και υπέγραψα
φαρδιά-πλατιά και ευανάγνωστα, με το πραγματικό μου όνομα (δεν ξέρω τι θάκανα,
μα μου φαίνεται πως αν μου ζητάγανε να αποκηρύξω τα ποιήματα μου θα
αντιστεκόμουνα περισσότερο) αργότερα όμως δεν έγραψα επιστολές στις εφημερίδες ή
στον Ιερέα του χωριού, να τις διαβάσει από άμβωνος την Κυριακή· κι ούτε ζήτησα
από τους συντάκτες των Γραφείων Ηθικής Αγωγής να μου γράψουν την ομιλία μου (οι
ομιλίες είχαν καταντήσει στερεότυπες και είχαμε πια βαρεθεί να τις ακούμε απ' τα
μεγάφωνα και πολύ σπάνια διασκεδάζαμε, όπως λόγου χάρη τότε που ακούσαμε κάποιον
να λέει ότι ανέβλεψε μόλις πέρασε την πύλη, ενώ ήτανε γνωστό ότι οι αλφαμίτες
του είχανε βγάλει το δεξί του μάτι και είχε μείνει μονόφθαλμος και κάγχασε όλο
το στρατόπεδο και γελάγανε ως και οι αλφαμίτες)...

 

Ο Άρης ανακάλεσε σε λίγο τη δήλωση του εγγράφως και έμεινε άλλα δυο χρόνια
εξόριστος.