Η χαμένη άνοιξη του Στρατή Τσίρκα (αποσπάσματα)

 

Κι όταν μπήκε για καλά το πρωινό κι ο ήλιος έπιασε να καίει, ο
Σωτήρης ετοιμάστηκε για την τελευταία του κατοικία. Το μοιρολόι της
μάνας ακούστηκε πιο γοερό κι οργισμένο. Η μνηστή του, ντυμένη πάντοτε
στ’ άσπρα, έκλαιε τώρα σπαραχτικά. Είκοσι πέντε χιλιάδες συγκεντρωμένες
από νωρίς στον Κολωνό, ξέσπασαν σ’ ένα πανδαιμόνιο από ζητωκραυγές,
χειροκροτήματα, ιαχές, και κατάρες, όταν φάνηκε στο κατώφλι το λείψανο.
Σημαίες και λάβαρα υψώνονται, γέρνουν απ’ εδώ κι απ’ εκεί, μπρος και
πίσω, πάνω απ’ τα κεφάλια του ξέφρενου πλήθους.

-Ο Σωτήρης ζει!

Ένα δάσος από χέρια πασχίζει ν’ αγγίξει για τελευταία φορά το
φέρετρο. Το πλήθος βογκά, θάλασσα φουρτουνιασμένη από σηκωμένες γροθιές,
η κατάσταση κινδυνεύει να ξεφύγει, ξεφεύγει από κάθε έλεγχο. Θα
χρειαστούν πολλές προσπάθειες των υπεύθυνων και ψυχραιμία, για να
κοπάσει η τρικυμία και να μπει κάποια τάξη. Επιτέλους σχηματίζεται η
πομπή.

Προπορεύεται η σημαία του 114, το Κεντρικό Συμβούλιο των Λαμπράκηδων
με τον Μίκη Θεοδωράκη επικεφαλής, αντιπροσωπείες της νεολαίας,
πολιτικοί. Πίσω από το νεκρό οι συγγενείς του κι ύστερα η Αθήνα
ολόκληρη… Άξαφνα μια μεγάλη ομάδα από νέους και νέες, αγκαλιασμένοι μέσα
στο πλήθος αρχίζει να τραγουδά. Δεν πιάνω ακόμη τα λόγια. Μα σε λίγο
ξεχωρίζω:

Σωτήρη Πέτρουλα

Αηδόνι και λιοντάρι, βουνό και ξαστεριά.

-Είναι το καινούριο του Μίκη, μου λέει η Ματθίλδη, που έχει
ξαναγυρίσει και μου πιάνει το χέρι. Ν’ ακούσεις τον Τάκη τον Μπενά, να
διηγείται πώς γράφτηκε… Τη νύχτα, στα γραφεία της ΔΝΛ, αυτοί να
συζητούν, μες στους καπνούς των τσιγάρων, και να προσπαθούν να λύσουν τα
προβλήματα της κηδείας, κι ο Μίκης κάτι να γράφει βιαστικά σ’ ένα
χαρτί, αλλοπαρμένος:

«-Το λόγο έχει ο πρόεδρος, λέει κάπως έντονα ο Τάκης.

-Το λόγο έχει το τραγούδι αποκρίνεται ο Μίκης, ακούστε:

Σωτήρη Πέτρουλα

σε πήρε ο Λαμπράκης, σε πήρε η Λευτεριά».

Η πομπή περνάει από την οδό Λένορμαν, από την πλατεία Μεταξουργείου, τη λεωφόρο Αχιλλέως, την Αγίου Κωνσταντίνου:

Σωτήρη Πέτρουλα

οδήγα το Λαό σου, οδήγα μας μπροστά.

Είδα χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες Λαού, να στριμώχνονται στα
πεζοδρόμια, στα παράθυρα και τους εξώστες, και τα λουλούδια να πέφτουν
βροχή κι είδα τη λαοθάλασσα που ακολουθούσε κι άκουσα τα συνθήματα και
κατάλαβα πως αυτή δεν ήταν κηδεία, ήταν μια γιγάντια διαδήλωση, σε πάθος
και σε όγκο, η τελευταία διαδήλωση του Σωτήρη:

Μάρτυρες, ήρωες οδηγούνε

τα γαλάζια μάτια σου

μας καλούνε.

Κι όταν είδα στην πλατεία Ομονοίας τους οικοδόμους με ξεγυμνωμένα
στήθη να σταματούν τη νεκροφόρα και να σηκώνουν στα χέρια τους το
φέρετρο, είπα μέσα μου πως απ’ εδώ αρχίζει πια η αποθέωση. Κι όταν είδα
τον πατέρα τού ήρωα, που τον είχαν σηκώσει στα χέρια οι φίλοι του
παιδιού του, να βαστάει στ’ αριστερό ένα μπουκέτο κόκκινες γλαδιόλες και
στο δεξί μια τσαλακωμένη φωτογραφία, να τη σφίγγει πάνω στο στήθος του
και να τη δείχνει στα πλήθη, που χειροκροτούσαν και ζητωκραύγαζαν, όχι,
δεν έκλαιγαν και δε θρηνούσαν, και τον άκουσα να λέει: «Αδέρφια του
παιδιού μου… Ο Σωτήρης ζει… Αγωνισθείτε για το ξερίζωμα του φασισμού… Ο
Σωτήρης μου γι’ αυτό θυσιάστηκε… Δε θέλω να κλαίτε… Εμπρός στον αγώνα
για τη Δημοκρατία…».

Έτσι με συνεπήρε και μένα το παραλήρημα του κόσμου και πίστεψα μαζί
με τον πατέρα του, και πίστεψα μαζί με τον κόσμο, πως ο Σωτήρης δεν
πέθανε. Κι όταν στην οδό Σταδίου, στο σημείο, που όπως θα πει σε λίγο ο
Μίκης, οι εχθροί επισήμαναν, απομόνωσαν και σκότωσαν το γελαστό παιδί,
τα πλήθη αυθόρμητα παραμέριζαν, αφήνοντας στην άσφαλτο και το πεζοδρόμιο
ένα κενό… Τι κενό; Ένα λοφίσκο από κόκκινα γαρίφαλα και τριαντάφυλλα,
που ψήλωνε από στιγμή σε στιγμή:

…τα γαλάζια μάτια σου

μας καλούνε.

Κι όταν εμπρός στη Μητρόπολη, μέσα στην έντονη μυρωδιά της
φρεσκοκομμένης δάφνης και το τραγούδι που αναθεμάτιζε αυτούς που
σκότωσαν το Σωτήρη, είδα να έρχονται οι ανάπηροι της Εθνικής Αντίστασης,
με τα στεφάνια και τις σημαίες τους, είδα το Γλέζο, είδα τον Ηλιού,
είδα το Βάρναλη, είδα τον Παπανδρέου και τους άλλους υπουργούς της Ε.Κ.
κι αντιλαλήσαν τα συνθήματα:

-Ενότητα.

– Ο στρατός με το λαό.

γονάτισα κι εγώ μέσα στο δρόμο και σα μικρό παιδί που πρωτοπάει σχολειό συλλάβιζα σ’ ένα πανώ:

ΚΙ ΑΝ ΕINΑΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ

ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΑΦΝΗ.

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΝΕΙΣ ΠΕΘΑΙΝΕΙ.

Και είπα μέσα μου: «Εκατοντάδες χιλιάδες Αθηναίοι τον ανακήρυξαν ήρωα
κι αθάνατος θα μένει». Κι όταν, μέσα από διπλή, ατέλειωτη σειρά
στεφάνια και βουνά λουλούδια, εμπρός στον ανοιχτό τάφο, άκουσα το Μίκη,
ν’ αποχαιρετά το πρώτο παλικάρι της Σπουδάζουσας Νεολαίας. «Όλος ο
μάρτυρας λαός μας σ’ ακολουθεί. Ολόκληρη η Δημοκρατική Νεολαία της
πατρίδας μου σε λατρεύει, σε θαυμάζει, σε ζηλεύει, θέλει να σου μοιάσει»
και να ορκίζεται πως η πρωτοπόρα γενιά των Λαμπράκηδων θα φέρει στην
Ελλάδα τη Μεγάλη Άνοιξη, είπα μέσα μου: «Και γιατί όχι; Κι αν χάθηκε μια
άνοιξη, στο χέρι τους είναι να την ξαναφέρουν ακόμη πιο μεγάλη και
λαμπρή. Ο Σωτήρης ζει. Ο παλμός της ζωής του μεταπλάστηκε σ’ ενέργεια,
γίνηκε κινητήρια δύναμη, που εμψυχώνει κι ενθουσιάζει κι εμπνέει και
οδηγεί. Ευλογημένοι όσοι στα μαρμαρένια αλώνια νικούν το Χάρο, όπως ο
Σωτήρης Πέτρουλας».

 

ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ S09E29: ΝΑΥΑΓΙΟ ΣΤΗΝ ΠΥΛΟ

Ρόζα- Σταύρος Κουγιουμτζής

Λίγο πιο κάτω από μας έμενε η Pόζα με τη μητέρα της. Mια νέα ώς δεκαοχτώ χρονώ. Ήταν μελαχρινή με μαύρα μαλλιά, χτενισμένα προς τα πίσω. Eίχε και μια χωρίστρα στη μέση.      Ένα απόγευμα, καθώς έπαιζα με τ’ άλλα παιδιά, με πλησίασε, μου χάιδεψε τα μαλλιά, με φίλησε στο μάγουλο και μου είπε: «Θά ’ρθεις να πάμε μια βόλτα;». Eγώ πέταξα από τη χαρά μου. Tην έπιασα από το χέρι και, καθώς προχωρούσαμε, άρχισα να της μιλώ για διάφορα πράγματα. Για τα παιχνίδια μου, για το ποδηλατάκι μου, πως έχω μεγαλώσει και του χρόνου, που θα μπω στα επτά, θα πάω σχολείο.      H Pόζα μ’ άκουγε αφηρημένη. Mπορεί και να μη με άκουγε. Όμως, μ’ αυτά και μ’ αυτά, βγήκαμε έξω από το συνοικισμό, προς τα χωράφια. Eκεί τη Pόζα την έπιασε μια ανησυχία. Kάτι σαν απογοήτευση. Για μια στιγμή που θέλησα να πω πάλι κάτι, με σταμάτησε νευριασμένη. «Mα πάψε πια, επιτέλους». Ύστερα απ’ αυτό έμεινα αμίλητος. H Pόζα κοίταζε διαρκώς το ρολόι της. H ώρα περνούσε και στο πρόσωπό της διαγράφονταν μια πίκρα.      Γυρίσαμε πίσω και σε λίγο με φώναξε η μητέρα μου. «Έλα μέσα, νύχτωσε, φτάνει πια το παιχνίδι».      Πέρασαν μερικές μέρες χωρίς να δω τη Pόζα.      Θυμάμαι πως δεν είχα και πολλή όρεξη για τα παιχνίδια και προσπαθούσα να καταλάβω αυτά που έγιναν εκείνο το βράδυ. Ώσπου, ένα σούρουπο, πάλι χάδια, πάλι φιλιά και «θα ’ρθείς να πάμε βόλτα;». Mεμιάς χάθηκε η πίκρα μου και την έπιασα από το χέρι.      Mε τη Pόζα ένιωθα μια ευχαρίστηση, όταν την έβλεπα. Mια ευχαρίστηση διαφορετική απ’ αυτήν που ένιωθα με τα παιχνίδια, που όμως δεν μπορούσα να την προσδιορίσω.      Σε λίγο ήμασταν πάλι έξω από το συνοικισμό, όπως και την πρώτη φορά. Όμως αυτή τη φορά μάς περίμενε κάποιος. Ένας στρατιώτης. Tο πρόσωπο της Pόζας έλαμψε, και σε λίγο: «Σταυράκη, πας να παίξεις πιο κάτω;». Άρχισα ν’ απομακρύνομαι με μισά βήματα, νιώθοντας ένα βαθύ πόνο.      Ήταν φανερό πως δε με ήθελαν κοντά τους. H ώρα περνούσε κι εγώ έκανα πως παίζω. Ώσπου οι σκιές (είχε πια νυχτώσει) χώρισαν.      H Pόζα ήρθε κατά μένα κι ο στρατιώτης τράβηξε κατά τις φυλακές του Γεντί-Kουλέ.      Στο γυρισμό, μου είπε, σφίγγοντάς μου τρυφερά το χέρι. «Δε θα πεις τίποτα γι’ αυτή τη συνάντηση, ε;».      Nαι, της είπα, και κράτησα το λόγο μου.      Όταν αργότερα ήρθαν οι Γερμανοί, είδα τη Pόζα μ’ ένα άστρο στο πέτο. Pώτησα τη μητέρα μου και κείνη μου είπε: «Eπειδή είναι Eβραία, γι’ αυτό».      Ένα πρωί ήρθαν κάτι πεταλάδες Γερμανοί με μια μοτοσικλέτα με καλάθι κι από πίσω ένα φορτηγό με πέντ-έξι οπλισμένους. Στη γειτονιά μας δεν είχαμε πολλούς Eβραίους. Όλο κι όλο καμιά δεκαριά. Tους πήραν όλους. Mαζί και τη Pόζα.      Ήταν η τελευταία φορά που την έβλεπα. Ήμουν δέκα χρονώ κι ήταν εικοσιδύο.

(από το βιβλίο: Σταύρος Kουγιουμτζής, Aνοιχτά παράθυρα με κλειστά παντζούρια, Eκδόσεις Eντευκτηρίου, 1998)

[ Pόζα ]

Κουγιουμτζής Σταύρος

 

Αναστάζια συγγνώμη

Αναστάζια συγγνώμη. Την ώρα που εσύ πάλευες για την ζωή σου, εμείς δίναμε μάχες να πείσουμε τι σημαίνει γυναικοκτονία και γιατί πρέπει να περάσει στον ποινικό κώδικα.

Ανεξάρτητα από χρώμα, από θρησκεία, από φυλή, η γυναικοκτονία καλά κρατεί και σήμερα θρηνούμε την δολοφονία της Αναστάζια, το κορίτσι που ήρθε από την Πολωνία για να εργαστεί στην χώρα μας και βρήκε τραγικό θάνατο στην Κω. Έχουμε δώσει ισχυρά πλήγματα στην πατριαρχία που βασίζεται στην αρχή ότι ο άντρας είναι ανώτερος από την γυναίκα. Ότι η γυναίκα είναι κατώτερη και ότι είναι ιδιοκτησία του. Όμως αντιλήψεις και στερεότυπα χιλιάδων ετών αλλάζουν πολύ αργά και βασανιστικά.

Σήμερα πενθούμε την Αναστάζια, μαζί με την μητέρα της που ήρθε από την Πολωνία και έσκαβε με τα χέρια της στην περιοχή για να βρει το κοριτσάκι της. Πόσες γυναικοκτονίες εντός του 2023; Ποιοι είναι αυτοί και αυτές που λένε ότι το θέμα της ισότητας των φύλων είναι πεπερασμένο; Κάθε βήμα πίσω στην ισότητα των φύλων είναι βήμα μπροστά στις γυναικοκτονίες.

Σήμερα πενθούμε την Αναστάζια και δεν λησμονούμε την Ελένη, την Καρολάιν, την Γαριφαλιά, την Ερατώ, την Σούζαν. Αυτά τα τραύματα και αυτές τις πληγές δεν πρόκειται να τις θεραπεύσει το Υπουργείο Οικογένειας. Τα αιτήματά μας τα υποβάλουμε και τα διεκδικούμε χρόνια τώρα, από τα αστυνομικά τμήματα, την κοινωνική πολιτική, την ένταξη του όρου γυναικοκτονία στο ποινικό μας σύστημα.

Τον νόμο της υποχρεωτικής συνεπιμέλειας που έστειλε την Άννα από το χωριό  Λεκάνη στην Καβάλα μαζί με το μωρό της κατευθείαν στα χέρια του δολοφόνου της.

Αναστάζια συγγνώμη. Την ώρα που εσύ πάλευες για την ζωή σου, εμείς δίναμε μάχες να πείσουμε τι σημαίνει γυναικοκτονία και γιατί πρέπει να περάσει στον ποινικό κώδικα.

Με πολύ πόνο

Φωτεινή Σιάνου

left.gr

Φραντς Κάφκα, Μπροστά στο νόμο (Από τη "Δίκη")

 

 

Φραντς Κάφκα, Μπροστά στο νόμο

 

Μπροστά στο νόμο στέκει ένας θυρωρός, σ' αυτό το θυρωρό έρχεται ένας χωρικός και
ζητά να μπει μέσα. Μα ο θυρωρός λέει πως δεν μπορεί να τον αφήσει τώρα να μπει.
Ο άνθρωπος συλλογιέται και ύστερα ρωτά μήπως θα μπορούσε να μπει αργότερα.
"'Ίσως", λέει ο θυρωρός, "τώρα όμως όχι". Η πόρτα είναι ανοιχτή όπως πάντα και
καθώς παραμερίζει ο θυρωρός, σκύβει ο άνθρωπος, για να κοιτάξει μέσα από την
πόρτα. Μόλις το αντιλήφθηκε αυτό ο θυρωρός, γελά και λέει: "Αν το τραβά η όρεξη
σου, δοκίμασε να μπεις, μ' όλο που σου το απαγόρεψα. Πρόσεξε όμως: είμαι
δυνατός. Και δεν είμαι παρά ο πιο κάτω απ' όλους τους θυρωρούς. Από αίθουσα σ'
αίθουσα είναι κι άλλοι θυρωροί, ο ένας πιο δυνατός από τον άλλο. Τη θέα του
τρίτου μόλις, ούτ’ εγώ μπορώ να την αντέξω". Τέτοιες δυσκολίες δεν τις περίμενε
ο χωρικός. Ο νόμος ωστόσο πρέπει να 'ναι στον καθένα και πάντα προσιτός,
σκέπτεται, και καθώς τώρα κοιτάζει προσεχτικά το θυρωρό, τυλιγμένο στο γούνινο
πανωφόρι του, τη μεγάλη σουβλερή του μύτη, τη μακριά, αραιή, μαύρη, τατάρικη
γενειάδα, αποφασίζει να περιμένει καλύτερα ίσαμε να πάρει την άδεια να μπει. Ο
θυρωρός του δίνει ένα σκαμνί και τον αφήνει να καθίσει πλάι στην πόρτα. Εκεί δα
κάθεται μέρες και χρόνια. Κάνει πολλές προσπάθειες να του επιτρέψουν να μπει,
και κουράζει τον θυρωρό με τα παρακάλια του. Ο θυρωρός του κάνει συχνά
μικρορωτήματα, σαν αυτά που κάνουν οι μεγάλοι κύριοι, και στο τέλος του λέει
ολοένα, πως δεν μπορεί ακόμα να τον αφήσει να μπει. Ο άνθρωπος, που ήταν καλά
εφοδιασμένος για το ταξίδι του, τα ξόδεψε όλα, ακόμη κι ό,τι πολύτιμο είχε, σε
δωροδοκίες για το θυρωρό. Εκείνος τα δέχεται όλα και ύστερα λέει: "Τα δέχομαι
μόνο και μόνο για να μη νομίσεις πως παρέλειψες τίποτα." Όλα αυτά τα πολλά
χρόνια ο άνθρωπος παρατηρεί το θυρωρό σχεδόν αδιάκοπα. Αποξεχνά τους άλλους
θυρωρούς, κι αυτός ο πρώτος του φαίνεται το μοναδικό εμπόδιο για να μπει στο
νόμο. Καταριέται την κακή τύχη. Τα πρώτα χρόνια χωρίς συγκρατημό και δυνατά,
αργότερα, όσο γεράζει, μουρμουρίζει μόνο. Αρχίζει να παιδιαρίζει, και, μια και
μελετώντας χρόνια το θυρωρό γνώρισε και τους ψύλλους του γούνινου γιακά του,
παρακαλεί και τους ψύλλους να τον βοηθήσουν και ν' αλλάξουν τη γνώμη, του
θυρωρού. Τέλος, το φως λιγοστεύει και δεν ξέρει, αν γύρω του αλήθεια
σκοτεινιάζει, ή αν μονάχα τα μάτια του τον απατούν. Ωστόσο, αναγνωρίζει τώρα μια
λάμψη μέσα στο σκοτάδι, που ξεχύνεται άσβεστη μέσα από του νόμου την πόρτα. Δεν
έχει πια πολλή ζωή. Πριν από το θάνατο του σμίγουν όλες οι πείρες όλης του της
ζωής σε ένα ρώτημα, που δεν είχε κάνει ως σήμερα στο θυρωρό. Του γνέφει, γιατί
δεν μπορεί πια ν' ανασηκώσει το ξυλιασμένο του κορμί. Ο θυρωρός πρέπει να σκύψει
πολύ κοντά του, γιατί το ύψος του ανθρώπου έχει πολύ αλλάξει. "Τι θες λοιπόν
ακόμα να μάθεις;" ρωτά ο θυρωρός, "είσαι αχόρταγος...". "'Όλοι μάχονται για το
νόμο", λέει ο άνθρωπος, "πώς τυχαίνει να μη ζητά κανένας άλλος εκτός από μένα να
μπει;" Ο θυρωρός νιώθει πως ο άνθρωπος αγγίζει κιόλας στο τέλος και, για να
φτάσει την ακοή του που χάνεται, ουρλιάζει: "Κανένας άλλος δε μπορούσε να γίνει
δεκτός εδώ, γιατί η είσοδος ήταν για σένα προορισμένη. Πηγαίνω τώρα να την
κλείσω."

Ανοιχτή επιστολή σε γυναίκες ψηφοφόρους

Αγαπητές φίλες,

Οι γυναίκες ψηφοφόροι είμαστε η πλειονότητα του εκλογικού σώματος και είμαστε εμείς που θα καθορίσουμε με την ψήφο μας την 25η Ιουνίου το εκλογικό αποτέλεσμα.

Στην κρίσιμη αυτή συγκυρία για το μέλλον του τόπου μας ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. μας καλεί να τον ψηφίσουμε στις εκλογές της 25ης Ιουνίου, λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη ότι είναι το μόνο κόμμα που έχει τόσο ψηλά στην πολιτική του ατζέντα την ισότητα των φύλων και των ίσων ευκαιριών.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. έχει αποδείξει πως αντιμετωπίζει την ισότητα των φύλων ως οικουμενική αρχή, γι’ αυτό και στο τελευταίο συνέδριό του ψήφισε και εφάρμοσε την καθιέρωση του 50/50 σε όλα τα όργανα του κόμματος. Είναι το μόνο ελληνικό κόμμα που έκανε πράξη το μεγάλο αίτημα των γυναικών για ισόρροπη συμμετοχή των φύλων στα κέντρα λήψης των πολιτικών αποφάσεων, γεγονός που τον φέρνει στην πρωτοπορία των πολιτικών ευρωπαϊκών σχηματισμών.

Στην Ελλάδα, η πολύπλευρη επίθεση της κρίσης και των μνημονίων, σε συνδυασμό με τις κυρίαρχες νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις που πρυτάνευσαν τα τελευταία χρόνια, πολλαπλασίασε τα εμπόδια ισότιμης ένταξης των γυναικών στη δημόσια σφαίρα. Φόρτωσε στις πλάτες μας την απουσία υπηρεσιών του κοινωνικού κράτους, με την απλήρωτη παροχή ευρέος φάσματος υπηρεσιών φροντίδας, που μας αποστερεί επιπλέον από προσωπικό χρόνο και δυνατότητα ενασχόλησης με τα κοινά και την πολιτική. Ταυτόχρονα συσκοτίζει τις πολλαπλές μορφές βίας που υφιστάμεθα και που έχει αυξήσει και ο νόμος για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια –ενδοοικογενειακή βία, σεξουαλική παρενόχληση στους χώρους εργασίας– που συχνά οδηγούν σε γυναικοκτονίες. Και φυσικά οι πολλαπλές εξαρτήσεις τις οποίες αντιμετωπίζουμε συμπιέζουν ασφυκτικά τις επιλογές ζωής μας και θέτουν σημαντικά εμπόδια στην πορεία χειραφέτησής μας.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. αποτελούν άμεσες προτεραιότητες η αντιμετώπιση των διακρίσεων που συνδέονται με τα φύλα στους τομείς της αγοράς εργασίας, η αντιμετώπιση της βίας κατά των γυναικών, η τροποποίηση του νόμου 4800/2021 της υποχρεωτικής συνεπιμέλειας, η άμεση συμπερίληψη του φαινομένου της γυναικοκτονίας στον Ποινικό Κώδικα, η ενθάρρυνση της μητρότητας ως επιλογής, η διασφάλιση όλων των αναγκαίων μέσων, οικονομικών, ιατρικών και κοινωνικών.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. προχώρησε στην κύρωση της Σύμβασης του Συμβουλίου της Ευρώπης 4531/2018 (Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης) για την πρόληψη και την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών (χρόνιο αίτημα των γυναικείων οργανώσεων), ψήφισε τον Νόμο 4604/2019 για την προώθηση της Ουσιαστικής Ισότητας των Φύλων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. αναγνωρίζει και σέβεται τα αναπαραγωγικά και σεξουαλικά δικαιώματα, όπως αυτά προσδιορίστηκαν το 2011 από τη Διεθνή Ομοσπονδία Οικογενειακού Προγραμματισμού (IPPF).

Εφόσον ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας, δεσμεύεται να αντιμετωπίσει άμεσα τα ζητήματα των διακρίσεων στο πεδίο των εργασιακών σχέσεων και της ανεργίας, του κοινωνικού αποκλεισμού, της έμφυλης βίας, της εκπαίδευσης, της οικογένειας και των σχέσεων φύλου στο εσωτερικό της κοινωνικής αναπαραγωγής, των στερεοτύπων και προκαταλήψεων κ.λπ., και για τον σκοπό αυτό βρίσκεται ήδη στη διαδικασία διαμόρφωσης Εθνικού Σχεδίου Δράσης για την Ισότητα των Φύλων. Είναι απόλυτα καθαρό για τον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. πως οι πολιτικές και τα μέτρα στήριξης και προώθησης της Ισότητας των Φύλων και της Ισης Μεταχείρισης μεταξύ ανδρών και γυναικών απαιτούν γνώση και κατανόηση της έμφυλης κοινωνικής πραγματικότητας στην Ελλάδα της κρίσης και των μνημονίων, προσεκτικό σχεδιασμό, με θέσπιση στόχων και προτεραιοτήτων και προς αυτή την κατεύθυνση κινείται.

Αγαπητές φίλες, η ανησυχία μας για την επόμενη μέρα και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας ως ανθρωπίνων δικαιωμάτων αποτέλεσε την αφορμή γι’ αυτή μας την επιστολή απεύθυνσης προς εσάς.

• Μαρία Γκασούκα, ομότιμη καθηγήτρια Πανεπιστήμιο Αιγαίου
• Ιλεάνα Σακκά, φεμινίστρια, πρ. συνδικαλιστικό στέλεχος
• Φωτεινή Σιάνου, ακτιβίστρια για την Ειρήνη, Μη Βία και Ανθρώπινα Δικαιώματα των Γυναικών

efsyn.gr

Γιώργος Ιωάννου, Μες στους Προσφυγικούς Συνοικισμούς

 

 

Γιώργος Ιωάννου, Μες στους Προσφυγικούς Συνοικισμούς

 

 Στέκομαι και κοιτάζω τα παιδιά· παίζουνε μπάλα. Κάθομαι στο ορισμένο καφενείο·
σε λίγο θα σχολάσουν και θ’ αρχίσουν να καταφτάνουν οι μεγάλοι. Κουρασμένοι απ’
τη δουλειά, είναι πολύ πιο αληθινοί. Οι περισσότεροι γεννήθηκαν εδώ σ’ αυτή την
πόλη, όπως κι εγώ. Κι όμως διατηρούν πιο καθαρά τα χαρακτηριστικά της ράτσας
τους και την ψυχή τους, από μας τους διεσπαρμένους. Ιδίως όταν τους βλέπω εδώ,
μου φαίνονται πιο γνήσιοι. Κάπως αλλιώτικοι μοιάζουν μακριά, σε άλλα
περιβάλλοντα συναντημένοι.

Η
αλήθεια πάντως είναι πώς στο ζήτημα της αναγνωρίσεως έχω φοβερά εξασκηθεί. Όπου
κι αν είμαι, τον Πόντιο, ας πούμε, τον διακρίνω από μακριά· κι από μια γραμμή
του κορμιού του μονάχα. Δεν είναι ανάγκη ν' ακούσω την ομιλία του, ούτε να
διαπιστώσω την αλλιώτικη μελαχρινάδα. Σπανίως να πέσω έξω. Από κοντά όμως είμαι
ολότελα αλάνθαστος. Το ίδιο και με τους Καραμανλήδες, τους Καυκάσιους, τους
Μικρασιάτες απ’ τις ακτές, τους άλλους απ' τά βάθη, τους Κωνσταντινουπολίτες,
από μέσα ή απ’ τα περίχωρα, κι ας επιμένουν όλοι τους πως είναι απ' την καρδιά
της Πόλης, κι απ' το Γαλατά. Οι Θρακιώτες όμως έρχονται πιο καστανοί· ξανθοί
πολλές φορές, κι ευκολότερα μπερδεύονται με πρόσφυγες από μέρη άλλα. Εξάλλου σα
να έχουν χάσει την ιδιαίτερη προφορά τους ή ίσως εγώ να την έχω συνηθίσει.
Μπερδεύονται κυρίως μ' αυτούς πού ήρθαν απ' τη Ρωμυλία. Αυτό συμβαίνει κι
ανάμεσα στους Ηπειρώτες και στους άλλους απ' τις περιοχές του Μοναστηρίου.

Όταν τους μπερδεύω, το καταλαβαίνω συνήθως αργά· γιατί έχω τόση πεποίθηση πάνω
σ' αυτό το ζήτημα, ώστε σπανίως ρωτώ. Κατά βάθος βέβαια αυτό δεν είναι σφάλμα,
είναι διαπίστωση.

Κι
όμως πόση συγκίνηση έχει να κοιτάζεις ή να συζητάς στα καφενεία και να
διαισθάνεσαι τη δική σου ή μια άλλη πανάρχαια ράτσα. Ακούς εκείνες τις φωνές με
τη ζεστή προφορά και σού 'ρχεται ν' αγκαλιάσεις. Ονόματα από σβησμένους τάχα
λαούς και χώρες δειλιάζουν μέσα στο νου· μεθώ μονάχα και που τα λέω από μέσα
μου, καθώς ολοένα βεβαιώνομαι. Χαίρομαι να κοιτάζω τις αδρές και τίμιες
φυσιογνωμίες τους, κι ανατριχιάζω βαθιά, όταν σκέφτομαι πώς αυτός πού μου μιλά
είναι δικός μου άνθρωπος, της φυλής μου. Κάτι σα ζεστό κύμα με σκεπάζει ξαφνικά,
θαρρείς και γύρισα επιτέλους. Δεν έχει σημασία που δε γνώρισα ποτέ αυτή την
πατρίδα ή που δε γεννήθηκα καν εκεί. Το αίμα μου από κει μονάχα τραβάει· εκτός
κι αν είναι αληθινό πώς ο άνθρωπος αποτελείται απ' αυτά πού τρώει και πίνει,
οπότε πράγματι είμαι από δω. Και πως εξηγείται τότε όλη αυτή ή λαχτάρα;

Γυρνώ μες στους προσφυγικούς συνοικισμούς με δυνατή ευχαρίστηση. Θράκες,
Χετταΐοι, Φρύγες, όμορφοι Λυδοί, πάλι, θαρρείς, ανθούν ανάμεσά μας. Οι ίδιοι δεν
ξέρουν βέβαια αυτά τα ονόματα· για μένα όμως είναι φορτωμένα μυστήριο και αγάπη.
Κι αν ακόμα δεν είναι, πολύ θα ήθελα να ήταν έτσι η αλήθεια.

Κι
όμως τα τελευταία χρόνια έχουν κάνει το παν για να σκορπίσει ή ομορφιά αυτή
στους τέσσερεις ανέμους. Οι εγκληματίες των γραφείων εκμεταλλεύτηκαν τη ζωηράδα
τους και την αγνότητα τους. Τους εξώθησαν να σφάξουν και να σφαχτούν να
φαγωθούν, ιδίως μεταξύ τους. Τώρα φυσικά τους τρέμουν και προσπαθούν να τους
ξεφορτωθούν με τη μετανάστευση. Πολύ αργά, νομίζω.

Κάθε φορά πού φεύγω από κει, με αποχαιρετούν χωρίς να δείξουν παραξένεμα, αν και
άγνωστοι μου άνθρωποι. Τους πληροφορεί το αίμα τους για μένα, όπως και το δικό
μου με κάνει να τους κατέχω ολόκληρους. Πάντως ποτέ τους δεν επιμένουν να με
κρατήσουν στις παρέες τους.

Ολομόναχος, ξένος παντάξενος, χάνομαι στις μεγάλες αρτηρίες. Όταν ανάβει το
κόκκινο και σταματούν τα' αυτοκίνητα, μού φαίνεται για μια στιγμή πώς παύει
εντελώς κάθε θόρυβος. Ερυθρά και λευκά αιμοσφαίρια σα να κυκλοφορούν. Κι όμως
βλέπω πώς το πλήθος εξακολουθεί να περπατά, να κουβεντιάζει ή να γελάει. Σταματώ
πολλές φορές στη μέση τού πεζοδρομίου, κι όπως στο κούτσουρο πού κόβει το νερό,
έτσι περιστρέφονται γύρω μου οι διαβάτες. Τώρα που δεν εμποδίζουν οι μηχανές,
ακούω χιλιάδες βήματα στο πλακόστρωτο. Μού 'ρχεται να καμπυλώσω τη ράχη μου για
να περάσει χωρίς εμπόδια αυτό τα ποτάμι. Της Γονατιστής, όταν περνάει από πάνω
μου το βουβό ποτάμι των προγόνων, γονατισμένος πάνω στα καρυδόφυλλα, σκύβω βαθιά
στο χώμα, για να μη βγάλουν οι ψυχές εξαιτίας μου τον παραμικρότερο
παραπονιάρικο βόμβο.

Εγώ όμως από τώρα είμαι βαριά παραπονεμένος. Μέσα στους ξένους και στα ξένα
πράγματα ζω διαρκώς· στα έτοιμα και στα ενοικιασμένα. Συγκατοικώ με ανθρώπους
πού αδιαφορούν τελείως για μένα, κι εγώ γι' αυτούς. Ούτε μικροδιαφορές δεν
υπάρχουν καν μεταξύ μας. Ο ένας αποφεύγει τον άλλο, όσο μπορεί. Μα κι αν τύχει
να σού μιλήσουνε, κρύβουν συνήθως τα πραγματικά τους στοιχεία σα να 'ναι τίποτε
κακοποιοί. Το ιδανικό, ή τελευταία λέξη τού πολιτισμού, είναι, λέει, να μη
ξέρεις ούτε στη φάτσα το γείτονα σου. Πονηρά πράγματα βέβαια· προφάσεις
πολιτισμού, για να διευκολύνονται οι αταξίες.

Γι' αυτό ζηλεύω αυτούς πού βρίσκονται στον τόπο τους, στα χωράφια τους, στους
συγγενείς τους, στα πατρογονικά τους. Τουλάχιστο, ας ήμουν σ' ένα προσφυγικό
συνοικισμό με ανθρώπους της ράτσας μου τριγύρω.