Διαδώστε: Νομικές συμβουλές για διαδηλωτές | Left.gr

Διαδώστε: Νομικές συμβουλές για διαδηλωτές | Left.gr

ΤΟ 1917 ΚΑΙ ΤΟ ΠΛΑΝΟ (Π. Σταύρου)

Το 1917 και το Πλάνο Αλληλοαναιρούμενες διάρκειες, συνέχειες και τομές   Toυ Πέτρου Σταύρου Στις μέρες μας, ο απόηχος της επανάστασης του Οκτώβρη φτάνει με μορφές ανακλασμένες από φαινόμενα ιστορικής σκέδασης. Η «επιφάνεια» πάνω στην οποία πέφτουν τα γεγονότα του 1917 και «διασκορπίζονται» είναι η ιδεολογία του νεοφιλελευθερισμού που παρουσιάζει τον καπιταλισμό ως το πλέον φυσικό σύστημα, που επειδή είναι φυσικό, δεν μπορεί και να αμφισβητηθεί. Όμως, όπως επισημαίνει και το οπισθόφυλλο του πολύ ενδιαφέροντος βιβλίου Το διαρκές 1917,των εκδόσεων ΚΨΜ και της ομάδας Rednotebook, η επανάσταση του Οκτώβρη συνέβη, σε πείσμα των αυτονόητων “κατασκευών” εισάγοντας τη λογική της ιστορίας στις μάζες, καθιστώντας δηλαδή ορατή στα μάτια του κόσμου τη δομή της κοινωνίας και τις δυνατότητες μετασχηματισμού της. Σήμερα και η ελάχιστη παρουσία του κράτους στην οικονομία, ειδικά στην Ελλάδα που η οικονομία της καταστρέφεται μέρα με την μέρα, κατακεραυνώνεται ως μια επιβίωση μορφών της σοβιετικής οικονομίας. Ποιες ήταν όμως οι αρχές της σοβιετικής οικονομίας, τι ρόλο έπαιξε η επανάσταση στον προσδιορισμό τους, που οφειλόταν η αναποτελεσματικότητα της και σε τι μπορεί η γνώση αυτή να ωφελήσει την στρατηγική μιας σύγχρονης αριστεράς; Η επανάσταση του 1917 συνδέεται με δύο απόπειρες συνολικής ρύθμισης του οικονομικού πεδίου υπό έκτακτες συνθήκες. Η πρώτη απόπειρα συνέβη τον καιρό του Εμφυλίου πολέμου (1917 – 1921) με την εφαρμογή του λεγόμενου πολεμικού κομμουνισμού, δηλαδή, της βίαιης κοινωνικοποίησης όλων των όρων της παραγωγής που οδήγησε σε καταστροφικά οικονομικά αποτελέσματα. Η αποτυχία του πολεμικού κομμουνισμού ανάγκασε τις επαναστατικές δυνάμεις να εφαρμόσουν την λεγόμενη Νέα Οικονομική Πολιτική (ΝΕΠ) (1921 – 1928) για να αναπτερώσουν την παραγωγή, με την εισαγωγή αγοραίων λειτουργιών και με το να επιτρέψουν τη λειτουργία μιας μικτής οικονομίας. Η εφαρμογή του κεντρικού σχεδιασμού και η εγκαθίδρυση ενός ελέγχου των κλάδων, των επιχειρήσεων  και της παραγωγής με την κατάστρωση οικονομικών πλάνων ξεκίνησε εντατικά αρχές του 1930 και διαμόρφωσε αυτό που ονομάστηκε αργότερα «υπαρκτός σοσιαλισμός»[1]. Πριν, στο πεδίο των ιδεολογικών και πολιτικών συγκρούσεων, είχαν επικρατήσει δύο προσεγγίσεις που προσδιόρισαν το χαρακτήρα του νέου οικονομικού θεσμού. Ο κεντρικός σχεδιασμός αποτελεί τομή με το πνεύμα της οκτωβριανής επανάστασης, εφόσον, με πολιτικά βίαιο τρόπο «έλυσε» δύο βασικές αντιθέσεις που εμφανίστηκαν κατά τη διάρκεια της περιόδου 1917 – 1930. Η αντίθεση παραγωγικών δυνάμεων και παραγωγικών σχέσεων «λύθηκε» υπέρ των πρώτων. Αυτή η συγκεκριμένη «λύση» κατήργησε τον «πόλεμο» εναντίον του οικονομισμού που είχε αναπτυχθεί  στο εσωτερικό του μπολσεβίκικου κόμματος από τον Λένιν, την προηγούμενη περίοδο, και ανάθεσε στη κεντρική αρχή σχεδιασμού την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων με την μορφή συγκεκριμένων κλάδων της βαριάς βιομηχανίας και της παραγωγής μέσων παραγωγής. Η δεύτερη αντίθεση, που αφορά στο διαχωρισμό της πνευματικής από τη χειρωνακτική εργασία και της  λειτουργίας της διεύθυνσης από τη λειτουργία της εκτέλεσης, «λύθηκε» και αυτή υπέρ της από τα πάνω  καθοδήγησης  της παραγωγής  από την κεντρική αρχή σχεδιασμού και το πενταετές πλάνο δημιουργώντας έτσι ένα μετακαπιταλιστικό πλαίσιο παραγωγής ενός κοινωνικού σχηματισμού που βρισκόταν σε πορεία μετάβασης προς τον σοσιαλισμό[2]. Η σε κρατική βάση κοινωνικοποίηση της παραγωγής δεν σήμαινε και αναίρεση του διαχωρισμού των εργαζόμενων από τα αποτελέσματα της εργασίας τους. Αντίθετα, όπως θα φανεί από τη μετέπειτα πορεία εξέλιξης του «υπαρκτού σοσιαλισμού», αυτή η κρατική κοινωνικοποίηση των όρων παραγωγής, η βίαιη κολεκτιβοποίηση της γης και ο πολιτικός αυταρχισμός – ολοκληρωτισμός του σταλινικού καθεστώτος θα διευρύνουν τη διάσταση εργαζόμενων – αποτελεσμάτων παραγωγής. Οι μετακαπιταλιστικές κοινωνίες του «υπαρκτού» έμειναν για πάντα μετακαπιταλιστικές χωρίς να γίνουν ποτέ σοσιαλιστικές. Ο κεντρικός σχεδιασμός, μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του 70, είχε να επιδείξει σοβαρά επιτεύγματα σε σύγκριση με τις οικονομίες της «ελεύθερης» αγοράς. Οι ανατολικές κοινωνίες βιομηχανοποιήθηκαν γρήγορα, αναπτύσσονταν με πολύ υψηλούς ρυθμούς αλλά ποτέ δεν απόκτησαν την ανταγωνιστικότητα των δυτικών οικονομιών. Από το 1970 και μετά, οι κεντρικά σχεδιασμένες οικονομίες άρχισαν να φθίνουν μέχρι και τη κατάρρευση τους στα τέλη της δεκαετίας του 80. Οι κριτικές που αναπτύχθηκαν για τις λειτουργίες και τα αποτελέσματα του κεντρικού σχεδιασμού ήταν δύο ειδών: Μια δεξιά και μια αριστερή. Η δεξιά κριτική επικαλούνταν τις απόψεις των νεοκλασικών οικονομολόγων και των οικονομολόγων της πληροφορίας και υποστήριζε πως η κεντρικά κατευθυνόμενη οικονομία των κρατικών επιχειρήσεων δεν λειτουργεί στο βέλτιστο σημείο και γενικά δεν μπορεί να παράγει βέλτιστες τιμές που αποτελούν τον πραγματικό καθοδηγητή των οικονομικών υποκειμένων. Βέλτιστες τιμές επιτυγχάνει μόνο η ελεύθερη αγορά. Στο ίδιο πλαίσιο, μια ελαφρά αναβαθμισμένη κριτική, υποστήριζε ότι δεν είναι τόσο η έλλειψη των βέλτιστων τιμών όσο η έλλειψη αυτονομίας των παραγωγικών μονάδων. Οι επιχειρήσεις δεν μπορούν να επενδύσουν, ούτε να απευθυνθούν στη πελατεία που θέλουν, ούτε να καθορίσουν τις τιμές και κατά συνέπεια τα ποσοστά κέρδους που επιθυμούν. Από την άλλη, η αριστερή κριτική επικεντρωνόταν στο ακριβώς αντίθετο πεδίο. Ισχυριζόταν ότι στις οικονομίες του κεντρικού σχεδιασμού επικρατούν σε τέτοιο βαθμό οι εμπορευματικές σχέσεις που είναι αδύνατη η εμβάθυνση του σοσιαλιστικού τρόπου παραγωγής και είναι σχεδόν βέβαιη η παλινόρθωση του καπιταλισμού, αν δεν έχει ήδη παλινορθωθεί, στις λαϊκές δημοκρατίες. Εν συντομία, μπορούμε να πούμε ότι και οι δύο κριτικές είχαν λάθος. Η κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία λειτουργούσε κοντά στο βέλτιστο σημείο που είχε αποφασίσει ή ίδια. Η κατανομή των πόρων μεταξύ των οικονομικών δραστηριοτήτων που είχε αποφασίσει το πλάνο γινόταν, τουλάχιστον ως προς την ποσοτική διάσταση, αποτελεσματικά. Ο οικονομολόγος Peter Murrell διεξήγαγε πλήθος εμπειρικών μελετών και διαπίστωσε πως οι κρατικές επιχειρήσεις λειτουργούσαν πολύ κοντά στο βέλτιστο σημείο της τεχνολογίας τους και πως η εφαρμογή στο μακροοικονομικό επίπεδο των αμερικάνικων αναπτυξιακών προτύπων θα επέφερε μια μικρή και μόνο βελτίωση στο ΑΕΠ[3] της Σοβιετικής Ένωσης. Από την άλλη, η αυτονομία των επιχειρήσεων είχε επιτευχθεί σε αρκετές οικονομίες της ανατολικής Ευρώπης, με τη διευρυμένη  εισαγωγή θεσμών της αγοράς, αλλά και πάλι παρατηρούνταν μεγάλες ελλείψεις στην αγορά σε καταναλωτικά προϊόντα κυρίως. Άρα, ούτε στο μη βέλτιστο χαρακτήρα, ούτε στην έλλειψη επαρκούς αυτονομίας των παραγωγικών μονάδων θα μπορούσε κανείς να αποδώσει τα προβλήματα του κεντρικού σχεδιασμού. Στο άλλο άκρο, η αριστερή κριτική κατέφυγε στον «φετιχισμό» προκρίνοντας την κατάργηση των εμπορευματικών σχέσεων. Οι ανεπτυγμένες εμπορευματικές σχέσεις είναι βέβαια ίδιον του καπιταλισμού αλλά η εξαφάνιση τους δεν σημαίνει αυτόματη επικράτηση του κομμουνισμού. Οι αριστεροί κριτές μπερδεύουν τη μορφή των παραγωγικών σχέσεων (εμπορευματικές σχέσεις) με τις ίδιες τις παραγωγικές σχέσεις. Θεωρητικά και πρακτικά είναι δυνατόν να υπάρξει άμεση κοινωνικοποίηση της παραγωγής με πλήρη εξαφάνιση των εμπορευματικών σχέσεων και ταυτόχρονα ολικός χωρισμός των εργαζόμενων από τους όρους και τα αποτελέσματα της παραγωγής, δηλαδή, με ολική οπισθοχώρηση των παραγωγικών σχέσεων. Ο στρατός και η μοναστική ζωή είναι δύο τέτοια συστήματα απολυταρχικού τρόπου παραγωγής με εξαλειμμένη την εμπορευματική παραγωγή. Δεν πρόκειται βέβαια για σοσιαλιστικά συστήματα. Ανακεφαλαιώνοντας, θα λέγαμε πως, κυρίως, στον κεντρικό σχεδιασμό οφείλονται τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που πήραν οι οικονομίες του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Η αναποτελεσματικότητα τους δεν οφείλεται στην έλλειψη των λειτουργιών της αγοράς και των βέλτιστων τιμών, ούτε βέβαια στην επικράτηση των εμπορευματικών σχέσεων ως μορφών παλινορθωμένου καπιταλισμού. Η κρίση, πρώτα, και η κατάρρευση, έπειτα, των κεντρικά σχεδιασμένων οικονομιών οφείλονται στην ανυπαρξία ενός σημαντικού αναπαραγωγικού μηχανισμού. Η έλλειψη συγκεκριμένης αγοράς κεφαλαίου στάθηκε πολύ σημαντική αιτία για αυτό. Χωρίς την αγορά κεφαλαίου οι κρατικές επιχειρήσεις έχουν δύο επιλογές, ή να παλιώσουν και να σταματήσουν να παράγουν, ή το κράτος να τις διασώσει παρατείνοντας με κάποιο τρόπο τη ζωή τους. Αντίθετα, με την αγορά κεφαλαίου η επενδυτική απόφαση θα λαμβάνονταν εγκαίρως αυξάνοντας την αποδοτικότητα του συστήματος[4]. Περιορίζοντας την κουβέντα στο οικονομικό πεδίο θα λέγαμε πως ο κεντρικός σχεδιασμός απέτυχε στο στόχο που ο ίδιος είχε βάλει, και που ήταν η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Χωρίς οργανωμένη αγορά κεφαλαίου η ορμή των αρχικών επενδύσεων χάνει το momentum της και οι παραγωγικές δυνάμεις δεν αναπτύσσονται. Σήμερα που το κεφάλαιο «απεργεί» ή απέχει από τις επενδύσεις, σήμερα που ο ιδιωτικός έλεγχος των παραγωγικών δομών της οικονομίας εκφράζεται μέσω χρηματικών τίτλων, η σύγχρονη αριστερά πρέπει να σκεφτεί ξανά τι μπορεί να κοινωνικοποιηθεί και με ποιο τρόπο. Ίσως, η κοινωνικοποίηση των αποφάσεων επένδυσης, δηλαδή, ενός σοβαρού τμήματος της κεφαλαιαγοράς να είναι μια σοβαρή στρατηγική πρόταση, στην εποχή που το κεφάλαιο κοινωνικοποιεί το χρέος και τις ζημιές. Χρειάζεται όμως διατήρηση και έλεγχος των κοινωνικοποιημένων όρων παραγωγής και αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς αλλαγή των παραγωγικών σχέσεων, χωρίς κλείσιμο της απόστασης του εργαζόμενου από το αποτέλεσμα της δουλειάς του, χωρίς δηλαδή ένα ξαναδιάβασμα του «πνεύματος του 1917».    Ο Πέτρος Σταύρου είναι οικονομολόγος. Το κείμενο δημοσιεύεται στιςΑναγνώσεις της Κυριακάτικης Αυγής και στηρίζεται στην παρέμβαση του Πέτρου Σταύρου στην εκδήλωση-παρουσίαση του βιβλίου του Red Notebook "Το Διαρκές 1917", που έγινε στις 5 Φεβρουαρίου. Τις επόμενες μέρες θα δημοσιευτούν επίσης τα κείμενα των Δημήτρη Μπελαντή, Κώστα Γούση και Αναστασίας Ματσούκα από την ίδια εκδήλωση.

Γενική Απεργία, Τετάρτη 20 Φλεβάρη

Γενική Απεργία 20 Φλεβάρη - Παίρνουμε τη ζωή μας στα χέρια μας

Διώχνουμε την κυβέρνηση της καταστροφής και του αυταρχισμού - ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΟΡΘΙΟΙ, παίρνουμε τη ζωή μας στα χέρια μας

Γενική Απεργία, Τετάρτη 20 Φλεβάρη

Με την οριακή υπερψήφιση του τρίτου μνημονίου η τρικομματική κυβέρνηση υπέγραψε την καταδίκη του κόσμου της εργασίας, της κοινωνικής πλειοψηφίας και της ίδιας της οικονομίας. Τώρα επιχειρεί να ξεπληρώσει το συμβόλαιο, ξεπουλώντας το δημόσιο πλούτο του ελληνικού λαού, κατεδαφίζοντας κατακτήσεις και δικαιώματα  δεκαετιών, βάζοντας στο στόχαστρο την ίδια του την αξιοπρέπεια! 

Δίπλα στα ποσοστά της συνεχιζόμενης ύφεσης της οικονομίας και της αποτυχίας του οικονομικού προγράμματος της κυβέρνησης, βρίσκεται η πραγματική επίθεση: Κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, απολύσεις, διαδοχικά χαράτσια, ιδιωτικοποιήσεις, διάλυση της παιδείας και της υγείας, κατάργηση των δημόσιων, κοινωνικών αγαθών, αυταρχισμός και, προσφάτως, κυβερνητικές διαρροές για την καταστρατήγηση ακόμα και του δικαιώματος στην απεργία και τον συνδικαλισμό…

Οι εργαζόμενοι αντιστέκονται και σημαντικοί αγώνες ξεπηδούν ξανά. Αντιμετωπίζουν όμως τη σκληρή, αυταρχική πολιτική της βίας και των ΜΑΤ, την κυβερνητική πολιτική της μηδενικής ανοχής, που με καταχρηστικές, αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις πήρε την απόφαση για την επιστράτευση των απεργών στο Μετρό και στα λιμάνια. 

Τη στιγμή που διακόσιες χιλιάδες νοικοκυριά αδυνατούν να ικανοποιήσουν τα δάνειά τους, η ανεργία καλπάζει, οι απλήρωτοι, οι ανασφάλιστοι, οι επισφαλείς εργαζόμενοι αποτελούν καθημερινότητα, τη στιγμή που οι μικρομεσαίοι μετατρέπονται σε υπερχρεωμένους άνεργους και οι αγρότες αδυνατούν να ζήσουν από τη δουλειά τους, η ανελαστική πολιτική της κυβέρνησης Σαμαρά δεν μπορεί παρά να βρει απέναντί της τον παλλαϊκό ξεσηκωμό.

Στις 20 Φλεβάρη πρέπει να είναι η αφετηρία αυτού του ξεσηκωμού.

Κάθε αγώνας που δίνεται από τους εργαζόμενους, μικρός ή μεγαλύτερος, βρίσκει μπροστά του τον «καταναγκασμό» του μνημονίου και των ακροδεξιάς έμπνευσης μέτρων της κυβέρνησης. Το ερώτημα αυτό τίθεται πλέον ξεκάθαρα σε όλους τους χώρους δουλειάς και εκπαίδευσης, στο συνδικαλιστικό κίνημα, στην κοινωνία.    

Η Γενική Απεργία της 20ής Φλεβάρη έχει πολιτικά χαρακτηριστικά και στόχους: 

- Να πέσει η κυβέρνηση και να ακυρωθούν το μνημόνιο και τα μέτρα.

- Ν’ ανοίξει ο δρόμος για την κατάργηση των πολιτικών λιτότητας, για την επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και του βασικού μισθού στο επίπεδο προ του μνημονίου. 

- Να υψώσουμε ασπίδα κοινωνικής προστασίας που θα αποσοβήσει την ανθρωπιστική καταστροφή.

- Να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για την παραγωγική και οικολογική ανασυγκρότηση της χώρας με βασικό κριτήριο την απασχόληση και γνώμονα την κάλυψη των κοινωνικών αναγκών.

- Να θέσουμε το τραπεζικό σύστημα υπό την ιδιοκτησία και τον έλεγχο του δημοσίου, με ριζική τροποποίηση του τρόπου λειτουργίας του και των στόχων που σήμερα υπηρετεί. 

- Να αναστείλουμε τις ιδιωτικοποιήσεις και τη λεηλασία του δημόσιου πλούτου, να επαναφέρουμε υπό δημόσιο έλεγχο, αλλά ταυτόχρονα να ανασυγκροτήσουμε πλήρως, τις επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας που έχουν ιδιωτικοποιηθεί ή βρίσκονται σε διαδικασία ιδιωτικοποίησης. 

- Να δημιουργήσουμε υψηλού επιπέδου, δημόσια εγγυημένα συστήματα Υγείας, Παιδείας και Ασφάλισης για όλους. 

- Να κάνουμε πραγματικότητα την εναλλακτική απάντηση στην κρίση από την κυβέρνηση της Αριστεράς!

Στην απεργία της 20ής Φλεβάρη και στις απεργιακές συγκεντρώσεις πρέπει να πάρουμε μέρος όλοι: Οι εργαζόμενοι/ες στο δημόσιο τομέα, στον ιδιωτικό τομέα, οι επαγγελματίες και οι αυτοαπασχολούμενοι, οι αγρότες, οι άνεργοι/ες, η νεολαία, οι συνταξιούχοι. Όσοι/ες συμμετείχαμε στις μάχες του παρελθόντος μα και όσοι/ες δεν κατεβαίναμε μέχρι χθες στην απεργία και στη συγκέντρωση.

Για την υπεράσπιση της εργασίας, του μισθού, των δικαιωμάτων, του μέλλοντος των παιδιών μας, της δημοκρατίας, της αξιοπρέπειας, της ίδιας της ζωής. Για να φύγουν το συντομότερο η συγκυβέρνηση της καταστροφής μαζί με την τρόικα των δανειστών και τα μνημόνια. 

Όλοι μαζί μπορούμε! 

Άνεργος σημαίνει (αναδημοσίευση από http://anergoigeitonion.espivblogs.net

Άνεργος σημαίνει…

Άνεργος σημαίνει η καθημερινή «full time απασχόληση» αναζήτησης εργασίας, σε σημείο που έχεις την αίσθηση πως αν πληρωνόσουν για κάθε ώρα που έφαγες μπροστά σε οθόνες υπολογιστή, σε εφημερίδες, σε εξετάσεις και συνεντεύξεις, θα είχες θησαυρίσει. Κανείς δεν θα σε δικαιολογήσει αν κουραστείς, και σκεφτείς πως «αυτή η δουλειά δεν κάνει για μένα και θέλω κάτι άλλο.» Δεν έχεις κι άλλη επιλογή, γιατί αυτή η «δουλειά» δεν είναι σαν τις άλλες…

Άνεργος σημαίνει άνθρωποι που έχουν να βγουν χρόνια και χρόνια στην αγορά εργασίας και που την κρίση την αντιλαμβάνονται σαν ένα αντικείμενο προς ανάγνωση στις οικονομικές εφημερίδες, να σε ρωτούν κάθε λίγο και λιγάκι αν βρήκες δουλειά και να απορούν, ή στην χειρότερη να μειδιούν, όταν παίρνουν αρνητική απάντηση…

Άνεργος σημαίνει πως κάθε φορά τρέχεις να πάρεις τις εφημερίδες της Δευτέρας και της Τρίτης, που έχουν τα ένθετα με τις προκηρύξεις των «νέων θέσεων εργασίας» στο Δημόσιο και στους διάφορους οργανισμούς. Κι αφού συμπληρώσεις τις μακροσκελείς αιτήσεις, πάρεις τα παράβολα από τις εφορίες, συγκεντρώσεις όλα τα έγγραφα και φας με το κουτάλι όλη την γραφειοκρατία, συνειδητοποιείς πως μετά από όλα αυτά πάλι δεν είχες κανένα αποτέλεσμα. Και τότε θυμάσαι αυτό που σου είχαν πει, πως αυτές τις αιτήσεις τις στέλνεις για την «τιμή των όπλων» και πως ενδείκνυνται μόνο για τους υποψηφίους που έχουν εκείνον τον πασίγνωστο σε όλους μπάρμπα στην Κορώνη. Κι αν τότε είχες αναρωτηθεί ποιος είναι αυτός ο μυστήριος τύπος απ’ το όμορφο χωριό της Μεσσηνίας, τώρα το πρώτο πράγμα που σου ‘ρχεται στο μυαλό από μόνο του είναι  «Μπάρμπα, τοίχο-τοίχο μη σε πετύχω…»

Άνεργος σημαίνει πως πρέπει να είσαι έτοιμος να υποστείς τις εξυπνάδες, τις ειρωνείες, τους εξευτελισμούς και την ανάκριση του κάθε Διευθυντή Προσωπικού, που νοιώθει πως του ανήκεις επειδή εκείνη την στιγμή βρέθηκες μπροστά στο γραφείο του τυλιγμένος σε ένα γελοίο κοστούμι ψάχνοντας για δουλειά. Ακόμα χειρότερα, να είσαι έτοιμος να υποστείς όλα τα παραπάνω από κάποιον «μαθητευόμενο μάγο» του H.R., που κι αυτός πριν από ένα μήνα ήταν στην ίδια θέση με σένα κι έφτυσε αίμα για να βρει αυτή την δουλειά των 3 και 60, και νοιώθει έτοιμος να σε «ξετινάξει»  εντός δεκαλέπτου με ένα «εξονυχιστικό» ψυχογράφημα, με βάση εκείνα τα μαθήματα ψυχολογίας που είχε πάρει προ δεκαετίας στο πανεπιστήμιο…

Άνεργος σημαίνει πως ακολουθείς μια διαρκή καθοδική πορεία έκπτωσης των «standards» που είχες θέσει με αρκετή δόση αφέλειας και αισιοδοξίας κάποια στιγμή στο παρελθόν σου. Από το «θα δουλέψω αυτό που σπούδασα» μετατοπίζεσαι στο «κάτι που να έχει την παραμικρή σχέση με αυτό που σπούδασα», από εκεί στο «έστω σε κάτι σε κάποιο παρεμφερή ή συσχετιζόμενο κλάδο», και τέλος στο «μια δουλειά γραφείου ρε παιδιά!»… για να δείξεις με κάποιο τρόπο τις δυνατότητες σου, πως δεν έφαγες τσάμπα τα μάτια σου στα βιβλία τόσα χρόνια. Μέχρι που ένα πρωί ξυπνάς και συνειδητοποιείς πως δεν έχεις πλέον «standards». Αφού συνειδητοποιήσεις ποιοί είναι οι δρόμοι που σου ανοίγονται μπροστά σου για την συνέχεια της ζωής σου,  είσαι έτοιμος να περάσεις στο επόμενο στάδιο…

…αλλά άνεργος σημαίνει επίσης, πως αφού έχεις ξεχάσει στην πορεία όλα τα «standards» σου και έχεις περάσει στο επόμενο στάδιο, αντιλαμβάνεσαι πως το πτυχίο, αυτό που κάποτε θεωρούσες εφόδιο, στον «λαμπερό κόσμο» του εμποροϋπαλλήλου, ρεσεψιονίστ, τηλεφωνητή κλπ.  που φιλοδοξείς να μπεις, θεωρείται βαρίδι, και «πως καλύτερα να το κρύβεις και να μην λες στις συνεντεύξεις πως έχεις πτυχίο», λες κι έχεις κάνει κανένα έγκλημα, γιατί κανείς εργοδότης δεν θέλει να του ζητήσεις κάποια στιγμή επίδομα ενώ μπορεί να βολευτεί με την ανειδίκευτη και φτηνότερη εργασία, για να καλύψει την θέση του ταμία, πωλητή κ.ο.κ.

Άνεργος σημαίνει πως για το Κράτος, δεν υπάρχεις ως μια ωφέλιμη παραγωγική μονάδα, αλλά απλά ως μια στατιστική. Υπάρχεις, μόνο αφού καταγραφείς στους καταλόγους του ΟΑΕΔ, για να έχεις το «προνόμιο» να περιέχεσαι και να προσμετρείσαι κι εσύ στις επόμενες ανακοινώσεις για τους δείκτες της ανεργίας. Βγάζοντας την κάρτα ανεργίας, έχεις την ευκαιρία να επισκέπτεσαι τα σχετικά καταστήματα μια φορά τον μήνα, και να καλημερίζεσαι με τους βαριεστημένους και νυσταγμένους υπαλλήλους. Από δουλειές που σου προσφέρει ο ΟΑΕΔ; Να φαν’ κι οι κότες! Άπειρα προγράμματα επίσημης και θεσμοθετημένης ανασφάλιστης εργασίας του τύπου της πιο άγριας εκμετάλλευσης. Είπαμε, όσο είσαι άνεργος υπάρχεις μόνο ως στατιστική, που κι αυτή πολλές φορές πάνε να την σκουπίσουν κάτω απ’ το χαλί, οπότε μην έχεις και πολλές απαιτήσεις…

Άνεργος σημαίνει πως και τα πιο απλά όνειρα που είχες κάνει για την ζωή σου στο παρελθόν πάνε περίπατο. Αν κάποια στιγμή πριν μερικά χρόνια είχες πει «μέχρι την x ηλικία θέλω να έχω κάνει το y πράγμα» και τώρα είσαι άνεργος, δεν χρειάζεσαι εμένα για να σου πω πως έχεις ήδη βγει εκτός προγράμματος. Σκέφτεσαι τα εντελώς απλοϊκά και –δεδομένου της ταξικής σου θέσης-  καθόλου μεγαλεπήβολα σχέδια του παρελθόντος και σου φαίνονται σαν κακόγουστο, σαν μακάβριο αστείο.

Είναι λάθος όσων λένε πως το καπιταλιστικό σύστημα δεν δίνει στον άνεργο νεολαίο καμιά διέξοδο. Τουναντίον. Το σύστημα σε σπρώχνει με όλη του την δύναμη, προς τις «διεξόδους» των ναρκωτικών και του εγκλήματος. Η απελπισία και ο φόβος για το αύριο, δεν ήταν ποτέ οι καλύτεροι σύμβουλοι. Το θέμα όμως δεν είναι που σε σπρώχνουν αυτοί. Το θέμα είναι που θες να πας εσύ. Αν θες να γίνεις εύκολη λεία στα χέρια του Κράτους, κλεισμένος σε ένα μπουντρούμι αντικείμενο βασάνων κι εξευτελισμών, ή ακόμα χειρότερα πεθαμένος σε κάποια γωνία, τότε οι δύο παραπάνω δρόμοι είναι ό,τι πρέπει για σένα. Να είσαι σίγουρος όμως, πως αυτή σου η πορεία δεν θα βλάψει, δεν θα ενοχλήσει, δεν θα στεναχωρήσει καθόλου ούτε αυτούς που σε έριξαν σε αυτή την θέση, ούτε κανέναν άλλο, παρά μόνο εσένα και τους δικούς σου ανθρώπους. Και η μόνη αλλαγή για σένα θα είναι πως θα προσμετρείσαι πλέον σε άλλες κλίμακες και σε άλλες στατιστικές, που θα είναι και οι τελευταίες που θα έχεις την «τιμή» να περιλαμβάνεσαι.

Κάθε μέρα που περνάς ως άνεργος σε οδηγεί στην όλο και πιο μεγάλη συνειδητοποίηση του πόση ασχήμια υπάρχει στον κόσμο που ζούμε. Αυτό δεν είναι αιτία για να βουλιάξεις μέσα στο «μαύρο» και στο «γκρίζο», να παραιτήσεις κάθε ελπίδα και να χαθείς μέσα στα σκοτάδια. Είναι ακριβώς οι λόγοι που σου ανοίγουν διάπλατα τα μάτια για να δεις πως αυτός ο κόσμος είναι στα τελειώματα του, να δεις τα λουλούδια που μπορούν να ανθίσουν πάνω στο τσιμέντο, γιατί δεν πρέπει να πάψεις να προσπαθείς και ν’ αγωνίζεσαι, και σαν «Εγώ» αν νόμιζες πως απέτυχες, τότε σαν «Εμείς» να ξέρεις πως μπορούμε να πετύχουμε πολύ περισσότερα απ’ ότι είχες ποτέ σου φανταστεί…

Κ.

Ολομέλεια την Τετάρτη 13/2/13 στις 7μμ ,στα γραφεία μας

11o Χαριστικό Ανταλλακτικό παζάρι Ανοιχτής Συνέλευσης

Η Ανοιχτή Συνέλευση Κατοίκων Αγίας Παρασκευής σας καλεί στο 11ο Χαριστικό - Ανταλλακτικό παζάρι της, που θα γίνει την Κυριακή 10 Φεβρουαρίου και ώρα από τις 12 το μεσημέρι, στο 1ο Δημοτικό σχολέιο ( Αγίου Ιωαννου 25 ).


Φέρνουμε ότι δεν χρειαζόμαστε και παίρνουμε ότι έχουμε ανάγκη, όπως ρούχα για παιδιά και για ενήλικες, παιχνίδια, βιβλία , cd , κλπ

Ενάντια στην υποκριτική ευαισθήσια των θεσμών, παίρνουμε πρωτοβουλία και καλύπτουμε συλλογικά κάποιες ανάγκες μας. 

Δ. Παπαδημούλης: H τακτική τους έχει στόχο «τον εκφοβισμό και την ταπείνωση»

Ημερομηνία: 04/02/2013

Συγγραφέας: left.gr

Συνέντευξη του Δ.Παπαδημούλη, Κοινοβ. Εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ στο ραδιοφωνικό σταθμό Alpha 989 (Σπ. Χαριτάτος)

Μερικά από τα σημεία της συνέντευξης:

Οι συλληφθέντες της Κοζάνης κατηγορούνται για ένα βαρύ ποινικό αδίκημα -ληστεία τράπεζας- και πρέπει να δικαστούν και να τιμωρηθούν αυστηρά γι’ αυτό που διέπραξαν.Όμως, αυτό είναι κάτι διαφορετικό από την κακοποίηση, τους βασανισμούς, το χοντροκομμένο photoshop. Ήταν μάλιστα εντυπωσιακή η σημερινή δήλωση του κ. Δένδια που είπε ότι οι φωτογραφίες των συλληφθέντων παραποιήθηκαν προκειμένου να γίνουν αναγνωρίσιμα τα πρόσωπά τους. Ομολογεί δηλαδή ο ίδιος ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη ότι τους είχαν κάνει αγνώριστους στο ξύλο. Επειδή μιλούν για νομιμότητα, το άρθρο 137 του Ποινικού Κώδικα απαγορεύει τα βασανιστήρια, τα θεωρεί κατάχρηση εξουσίας και βαρύ ποινικό αδίκημα, το οποίο τιμωρείται με φυλάκιση έως και δέκα χρόνια.

Διπλός ο στόχος της ατζέντας νόμου και τάξης: εκφοβισμός και ταπείνωση

Για το λόγο αυτό, ζητάμε να υπάρξει άμεσα, ανεξάρτητη δικαστική έρευνα και να ενεργήσει ο σιωπών υπουργός Δικαιοσύνης κ. Ρουπακιώτης. Μία κοινοβουλευτική, ευρωπαϊκή δημοκρατία πρέπει να διώκει το έγκλημα, ακόμη και το έγκλημα που ισχυρίζεται ότι ελαύνεται από ιδεολογικά ελατήρια. Αλλά να τιμωρεί με βάση το νόμο κι όχι παραβιάζοντάς τον. Τα βασανιστήρια είναι αντίθετα με το Σύνταγμα και τον ποινικό Νόμο. 

Ο στόχος πάντως αυτής της τακτικής είναι διπλός: ο πρώτος είναι, μέσα από μια ατζέντα νόμου και τάξης να εκφοβίσουν τον ελληνικό λαό που διαμαρτύρεται, υποφέρει και αγανακτεί με την ατιμωρησία και την ασυλία των ισχυρών και ο δεύτερος στόχος είναι να στείλουν ένα σήμα σε κάθε διαμαρτυρόμενο πολίτη ότι τον θέλουν εξαθλιωμένο, ταπεινωμένο και αναξιοπρεπή.

Σε ό,τι αφορά τη δημοσιοποίηση των φωτογραφιών των δραστών, εντυπωσιάζουν τα δύο μέτρα και τα δύο σταθμά. Όταν πρόκειται για ιερόδουλες ή αναρχικούς δίνονται οι φωτογραφίες. Όταν πρόκειται για τον ρατσιστή δολοφόνο του 25χρονου Πακιστανού ή τον βομβιστή της Σπάρτης, στο σπίτι του οποίου βρέθηκαν εξήντα βόμβες δεν δίνονται οι φωτογραφίες. Ή όλοι ή κανείς. Στην αντίθετη περίπτωση, η υπόθεση «μυρίζει» σκοπιμότητα και ανομία.

Περιμένουμε έντονες και όχι πλατωνικές διαμαρτυρίες από ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜ.ΑΡ

Όταν βλέπουμε τον κ. Δένδια να κυβερνά σε συνεργασία με τις αντιλήψεις και τις πρακτικές της Χρυσής Αυγής, περιμένουμε εντονότερες και όχι πλατωνικές διαμαρτυρίες από τα συγκυβερνώντα κόμματα του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜ.ΑΡ. Οι διαμαρτυρίες του τύπου «καταδικάζω μεν, στηρίζω δε», είναι μόνο για ξεκάρφωμα. Η δε Χρυσή Αυγή είναι γνωστό ότι είναι οπαδός της Χούντας και είναι λογικό να υμνεί και να ευχαριστιέται με τα βασανιστήρια, διότι υποστηρίζει ένα καθεστώς αντιδημοκρατικό, φασιστικό, το οποίο στηρίχθηκε και έκανε θρησκεία του τα βασανιστήρια.

Με το φανατισμό του νεοφώτιστου η κυβέρνηση επιμένει στη συνταγή του Μνημονίου, παρά την ομολογία του ΔΝΤ

Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση προσπαθεί να κρύψει πίσω από αυτές τις ενέργειες την ανεργία, τη φτώχεια, τα λουκέτα, την ύφεση, την άδικη κατανομή των βαρών και την επιλογή της να συνεχίζει να εφαρμόζει με το φανατισμό του νεοφώτιστου την καταστροφική συνταγή του Μνημονίου που ακόμη και οι αρχιτέκτονές της, το ΔΝΤ, ομολογούν ότι είναι λανθασμένη.

Το μόνο που έχει πετύχει το Μνημόνιο είναι ένα σύστημα μαζικής φτωχοποίησης χαμηλών και μεσαίων εισοδημάτων και τεράστιας ανεργίας, με άλλα λόγια φορτώνονται όλα τα σπασμένα στην πλάτη των πιο αδύναμων πολιτών και «βγαίνουν λάδι» οι  κυβερνώντες και οι πολιτικοί και οικονομικοί τους φίλοι που δεν έχουν δώσει ούτε ένα ευρώ από την τσέπη τους, προστατευμένοι από λίστες τύπου Λαγκάρντ

. Ωστόσο εκείνο που θα πρέπει να ξέρει ο ελληνικός λαός είναι ότι αυτή είναι η ατζέντα που θα κρίνει τις προσεχείς πολιτικές και κοινωνικές αναμετρήσεις και το σχέδιο εκφοβισμού εις βάρους του δεν θα περάσει.