Εκδήλωση με την Ε. Αχτσιόγλου, ΓΣΕΒΕΕ και ΕΚΠΟΙΖΩ για την Ακρίβεια, 20 Φλεβάρη Οργανώσεις ΣΥΡΙΖΑ - ΠΣ Αγίας Παρασκευής

Οι Οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ Αγίας Παρασκευής σας προσκαλούν σε ανοιχτή εκδήλωση την Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου στις 6.30μ.μ., στο 2ο Γυμνάσιο (Νεαπόλεως 7) με θέμα:

Ακρίβεια Χωρίς Τέλος
Αισχροκέρδεια και Πολιτικές Επιλογές

Ομιλητές:

• Έφη Αχτσιόγλου, Τομεάρχης Οικονομικών, Βουλευτής Επικρατείας ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ 
• Σταμάτης Βαρδαρός, ΓΣΕΒΕΕ* - Επιστημονικός συνεργάτης 
• Παναγιώτα Καλαποθαράκου, Πρόεδρος Ε.Κ.ΠΟΙ.ΖΩ**

 

Συντονίζει ο Δημοσιογράφος Νίκος Σβέρκος

 

*   Γεν. Συνομοσπονδία Επαγγελματιών Βιοτεχνών Εμπόρων Ελλάδος

**Ένωση Καταναλωτών-Η ποιότητα της ζωής

 

thessi.gr

Ο Αλέξης, το αλεξιβρόχιον, οι ακκισμοί με Στουρνάρα, Μπλίνκεν ...μια ωραία ατμόσφαιρα.

 

Τι παθαίνεις αν χαζεύεις στο διαδίκτυο... 

Γελάς μέχρι δακρύων με το πολιτικό οπαδιλίκι που κοντράρει στα ίσια την καλογερική υποκρισία 

• όπου  το κρέας γίνεται ψάρι,
• όπου η γκρίνια για αστοχίες του ηγούμενου κόβεται με το μαχαίρι στην υπενθύμιση-απειλή για την τύχη των προβάτων που εγκαταλείπουν τη στάνη
• όπου πάντα πρέπει να το βουλώνεις γιατί αλλιώς είσαι ανεπιθύμητος...

Και για να το καταλάβουμε καλά αυτό που θέλει να πει ο ποιητής, ας θυμηθούμε το ανέκδοτο που πάει γάντι με την πολιτική (παλιο) κατάσταση...

Ο Μήτσος, κλασσική περίπτωση Ελληναρά φαλλοκράτη, αποφάσισε να βγάλει τη σύζυγο να φάνε σε μια χασαποταβέρνα στα Μεσόγεια. Πιάσανε τραπέζι σε περίοπτη θέση, παραγγείλανε τα κοκορέτσια, κοντοσούβλια, γαρδούμπες, και όλα τα ορεκτικά μαζί με ένα κιλό Αγιωργίτικο οίνο και πέσανε με τα μούτρα να κατασπαράξουν τα εδέσματα. 

Αίφνης, εμφανίζεται μια αιθέρια γυναικάρα που κυριολεκτικά "χυμάει" πάνω στο Μήτσο, του σκάει ένα ρουφηχτό φιλί και αφού του λέει πόσο χαρούμενη είναι που τον ξαναείδε και ότι περιμένει τηλεφώνημά του για να τα πούνε οι δυο τους, επιστρέφει στο τραπέζι που καθόταν.

Τρελαμένη, η σύζυγος του Μήτσου τολμάει να τον ρωτήσει:

- Μήτσο, ποια ήταν αυτή που σε ρούφηξε και σου ζήτησε ραντεβού;

Ο Μήτσος κοιτάει τη σύζυγο με ένα θανατερό βλέμμα και της απαντάει κοφτά:

-Τουμπεκιάσου, μωρή , που όλα θες να τα μαθαίνεις!

Έντρομη και υπάκουη η σύζυγος βγάζει το σκασμό και συνεχίζει το φαγητό της επειδή " όταν τρώμε δεν μιλάμε"

Κοντεύανε να τελειώσουν το φαγητό τους όταν η σύζυγος βλέπει έκπληκτη ένα κοινό τους φίλο να μπαίνει στην ταβέρνα συνοδευόμενος όχι από τη γυναίκα του αλλά από κάποια άλλη, προφανώς ερωμένη. Και σκουντάει τον Μήτσο, λέγοντάς του:

-Μήτσο, κοίτα το Γιώργο! Μόλις  μπήκε στην ταβέρνα με γκόμενα

Έξω φρενών ο Μήτσος, χτυπάει το χέρι στο τραπέζι, αγριοκοιτάει τη σύζυγο και της λέει: 

-Γιατί μωρή νοιάζεσαι με ποια νταραβαρίζεται ο φίλος μου ο Γιώργος; Τουμπεκιάσου!

Και η πανικόβλητη σύζυγος:

- Εντάξει, Μήτσο μου. Απλώς, ήθελα να σου πω ότι η δικιά μας είναι καλύτερη από του Γιώργου!

Πέπε Μουχίκα (ο πιο φτωχός πρόεδρος στον κόσμο)

 

Άρης Αλεξάνδρου, «Το μαχαίρι»

 

  Σαλβαντόρ Νταλί

Άρης Αλεξάνδρου, «Το μαχαίρι»

Όπως αργεί τ’ ατσάλι να γίνει κοφτερό και χρήσιμο μαχαίρι

έτσι αργούν κ’ οι λέξεις ν’ ακονιστούν σε λόγο.

Στο μεταξύ

όσο δουλεύεις στον τροχό

πρόσεχε μην παρασυρθείς

μην ξιπαστείς

απ’ τη λαμπρή αλληλουχία των σπινθήρων.

Σκοπός σου εσένα το μαχαίρι.

ΠΑΡΙΣΙ (ΚΟΥΒΕΝΤΟΛΟΪ ΜΕ ΤΟΝ ΠΥΡΓΟ ΤΟΓ ΑΪΦΕΛ) -ΒΛΑΝΤΙΜΙΡ ΜΑΓΙΑΚΟΦΣΚΙ (μετάφραση Γιάννης Ρίτσος)

 

ΠΑΡΙΣΙ

(ΚΟΥΒΕΝΤΟΛΟΪ ΜΕ ΤΟΝ ΠΥΡΓΟ ΤΟΓ ΑΪΦΕΛ)

Από μυριάδες βήματα θορυβοποιημένο,

ψιθυροποιημένο από μυριάδες αυτοκινητολάστιχα

το Παρίσι, το περνοδιαβαίνω —

τρομαχτικά μονάχος

τρομαχτικά κανείς

τρομαχτικά μήτε ψυχή.

Γύρω μου —

τα ωτό χορογραφία φανταστική,

γύρω μου —

μες από ψάρια ζωόμορφα, από τον καιρό

των Λουδοβίκων,

πιδακίζοντας σφυρίζει το νερό.

Βγαίνω

Στην Place de la Concorde.

Προσμένω

ώσπου

ανασηκώνοντας το εγχάρακτο μικρό κεφάλι του,

απ’ την παρακολούθηση εξουθενωμένος των ψηλών σπιτιών,

βγαίνει από την ομίχλη ο Πύργος του Άϊφελ

φτάνοντας προς εμέ,

εμέ τη γιάφκα,

εμέ τον μπολσεβίκο αυτόν.

— Σσσ…

Πύργε,

σιγότερα, μην πλατσουρίζεις έτσι! —

θα μας πάρουν χαμπάρι!

είναι μια γκιλοτινική αγωνία το φεγγάρι.

Να τί θα πω σε σένανε

(επάνω του όλος έχω γαντζωθεί

σιγανοψιθυρίζοντας

στο ραδιοαυτί,

ατέλειωτο μουρμουρητό

ζουζουνητό):

-Έχω διαφωτίζει πέρα ως πέρα πράγματα και κτίρια.

Μόνο

προσμένουμε και τη δική σου συμφωνία εμείς.

Πύργε,

θάθελες νάμπεις στην εξέγερση επικεφαλής ;

Πύργε —

εμείς

σ’ εκλέγουμε Αρχηγό!

Δε σου ταιριάζει —

εσένα πούσαι υπόδειγμα ιδιοφυίας μηχανικής

απ’ τους απολλιναιρικούς πανάθλιους στίχους

να μαραγκιάζεις εδώ.

Για σένανε

δεν είναι μέρος — τούτη δω η σαπίλα —

των πορνών το Παρίσι,

των ποιητών,

των χρηματιστηρίων.

Τα μέτρο έχουν κιόλας συμφωνήσει,

είναι μαζί μου τα μετρό —

τούτα δω

μες απ’ τα σπλάχνα τους τα πετροδουλεμένα,

θα φτύσουν έξω το κοινό —

και θα ξεπλύνουν απ’ τους τοίχους μ’ αίμα

τις ρεκλάμες

των αρωμάτων και των ψιμυθίων.

Ετούτα έχουν πειστεί —

δεν πρέπει να ξεχύνονται μες από κει

τα βαγόνια των πλουσίων.

Αυτά δεν είναι δούλοι!

Αυτά έχουν πειστεί —

σ’ αυτά

ταιριάζουν πιότερο

οι δικές μας αφίσες,

του αγώνα τα πλακάτ.

Πύργε —

μη φοβάσαι τους δρόμους!

Αν το θεμέλιο του δρόμου εμποδίσει το μετρό,

το θεμέλιο αυτό

οι ράγες θα το σκίσουν σε λουρίδες.

Τις ράγες ξεσηκώνω σ’ ανταρσία εγώ.

Φοβάσαι;

Κι αν πάρουνε το μέρος σου σμάρι τα καπηλεία ;

Φοβάσαι πιά;

‘Η Ριβ-γκος θάρθει σε βοήθειά σου.

Μη φοβάσαι!

Με τις γέφυρες συμφωνία έχω κάμει.

Εύκολο δα,

δεν είναι, κολυμπώντας,

να περάσεις

το ποτάμι!

Οι γέφυρες,

πυρακτωμένες πιά απ’ την οργισμένη κίνηση των οχημάτων,

θα σηκωθούν μεμιάς απ’ τα πλευρά του Παρισιού.

Οι γέφυρες θα εξεγερθούν.

Στο πρώτο κάλεσμα —

θ’ άποτινάξουν τους διαβάτες πάνω στα λιθάρια των αντερεισμάτων.

Όλα τα πράγματα θα σηκωθούν στα πισινά τους πόδια.

Τα πράγματα πιά δε μπορούνε να το αντέξουν.

θα περάσουν

δεκαπέντε

είκοσι χρόνια

θα σαπίσει το ατσάλι,

και τα ίδια αυτά

τα πράγματα πάλι

εδώ να

θα παν

να πουληθούν για μια νύχτα στη Μονμάρτρη.

Πάμε, Πύργε!

Σ’ εμάς!

’Εσύ —

’Εκεί,

στη χώρα μας,

είσαι πολύ πιο χρειαζούμενος, πολύ !

Έλα σ’ εμάς!

Μες από το στραφτάλισμα του χάλυβα,

μες από τούς καπνούς,

εμείς θα σέ προϋπαντήσουμε

με τρυφεράδα πιότερη θα σέ καλωσορίσουμε

απ’ όση οι πρωταγαπημένοι νιώθουνε για τους αγαπητούς.

Πάμε στη Μόσχα!

Σ’ εμάς

στη Μόσχα

υπάρχει ευρυχωρία μεγάλη.

Εσύ

— το κάθε πόδι σου —

κι απόναν δρόμο θάχει.

Εμείς, κει πέρα,

θα σέ χαϊδεύουμε:

κάθε στιγμή εκατό φορές

τη μέρα

ώσπου σαν ήλιους να λαμποκοπήσουμε το μπρούντζο σου όλον και

τ’ ατσάλι.

Ας

τελειώνει η πόλη σας,

των κουτοθηλυκών και των δανδήδων το Παρίσι,

ετούτο το Παρίσι των βουλεβαρδιάτικων χασκοσεργιανητών,

μονάχο του ας τελειώσει, μια νεκραποθήκη Λούβρο ας καταντήσει

μες στις παλιατσαρίες των μουσείων και των Βουλωνικών δασών.

Εμπρός !

Με την τετράδα βάδισε των δυνατών ποδιών σου

που του Άιφελ τα σχέδια τάχουν καρφώσει εδώ

για να ραδιωθεί το μέτωπό σου στο δικό μας ουρανό,

να φοβηθούν τ’ αστέρια μας εμπρός σου.

Παρ την απόφασή σου, Πύργε

όλοι ας εξεγερθούν σήμερα κιόλας,

ακέραιο το Παρίσι, απ’ την κορφή ως τα νύχια του, χαλώντας

Σ’ εμάς, στην ΕΣΣΔ !

Έλα σ’ εμάς το δίχως άλλο —

όσο για τη θεώρηση

εγώ θα σου τη βγάλω !

1928

Εμείς που μείναμε - Νίκος Γκάτσος

 

«Εμείς που μείναμε
θα τρώμε το πρωί
μια φέτα από του ήλιου το καρβέλι,
ένα τσαμπί σταφύλι από τ’ αμπέλι
και δίχως πια του φόβου το τριβέλι,
μπροστά θα προχωράμε στη ζωή.»

Νίκος Γκάτσος

"Σώπα μη μιλάς"- Αζίζ Νεσίν

 

"Σώπα μη μιλάς"- Αζίζ Νεσίν

Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή κόψ τη φωνή σου σώπασε επιτέλους 

κι αν ο λόγος είναι αργυρός η σιωπή είναι χρυσός. Τα πρώτα λόγια που

 άκουσα από παιδί έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα μου λέγανε: «σώπα». 

Στο σχολείο μου κρύψαν την αλήθεια τη μισή, μου λέγανε : 

«εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!» Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι 

που ερωτεύτηκα και μου λέγανε: «κοίτα μην πεις τίποτα,

 σσσσ….σώπα!» Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε. 

Και αυτό βάσταξε μέχρι τα είκοσι μου χρόνια. 

Ο λόγος του μεγάλου η σιωπή του μικρού. 

Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο, 

«Τι σε νοιάζει εσένα;», μου λέγανε, «θα βρεις το μπελά σου, σώπα».

 Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι 

«Μη χώνεις τη μύτη σου παντού, κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα»

 Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά, η γυναίκα μου ήταν τίμια κι εργατική

 και ήξερε να σωπαίνει. Είχε μάνα συνετή , που της έλεγε «Σώπα». 

Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε : 

«Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα»

Μπορεί να μην είχαμε με δαύτους γνωριμίες ζηλευτές, 

με τους γείτονες, μας ένωνε , όμως, το Σώπα.

 Σώπα ο ένας, σώπα ο άλλος σώπα οι επάνω, σώπα η κάτω, 

σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο. 

Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι. 

Κατάπιαμε τη γλώσσα μας. Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.

 Φτιάξαμε το σύλλογο του «Σώπα». και μαζευτήκαμε πολλοί 

μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη ,αλλά μουγκή! 

Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα, 

τα πάντα κι όλα πολύ. Εύκολα , μόνο με το Σώπα.

 Μεγάλη τέχνη αυτό το «Σώπα». 

Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου 

κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσα σου 

και κάν’ την να σωπάσει. Κόψ’ την σύρριζα. Πέτα την στα σκυλιά. 

Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι

 σωστά. Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες , τύψεις κι αμφιβολίες. 

Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις από το βραχνά 

να μιλάς , χωρίς να μιλάς να λες «έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς» 

Αχ! Πόσο θα 'θελα να μιλήσω ο κερατάς. και δεν θα μιλάς ,

θα γίνεις φαφλατάς , θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς .

Κόψε τη γλώσσα σου, κόψ’ την αμέσως. Δεν έχεις περιθώρια. 

Γίνε μουγκός. Αφού δε θα μιλήσεις , καλύτερα να το τολμήσεις 

Κόψε τη γλώσσα σου. Για να είσαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και

 στα όνειρά μου ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ

 τη γλώσσα μου, γιατί 

νομίζω πως θα’ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω και θα ξεσπάσω

 και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω και κάθε στιγμή το λαρύγγι

 μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο , με έναν ψίθυρο , με ένα

 τραύλισμα , με μια κραυγή που θα μου λέει: ΜΙΛΑ!….