Ο Ανατόλ Φρανς και η παρωδία της ισονομίας

 Φυσικά και είμαστε όλοι ίσοι απέναντι στο νόμο.

 Απαγορεύεται το ίδιο, 

 τόσο στους πλούσιους όσο και στους φτωχούς, 

να κοιμούνται κάτω από τις
γέφυρες, 

να ζητιανεύουν και να κλέβουν ψωμί.

Anatole France, 1844-1924

Στο νεκρό δάσος - Μιχάλης Κατσαρός

 

 

 

ΣΤΟ ΝΕΚΡΟ ΔΑΣΟΣ

Στο νεκρό δάσος των λέξεων προχωράω.

Ανάβω τα χλωμά φανάρια στους δρόμους

προσπαθώ ν' αναστήσω.

Τα ονόματα που πυρπόλησαν τις καρδιές

σε μυστικές συνεδριάσεις

τα ονόματα που οδήγησαν

όλα δολοφονούνται.

Τώρα κυκλοφορούν σε ανάκτορα ξένοι

ντύνονται επίσημα στις δεξιώσεις

σε διπλωματικά συνέδρια ανταλλάσσονται

χειραψίες

φριχτά υπομνήματα

παρευρίσκονται στις γιορτές, υποκλίνονται-

Τώρα πεθαίνουν.

Ω Ρόζα Λούξεμπουργκ, Λένιν, ποιητές,

Ω Tέλμαν, Tάνεφ

παγωμένοι σε επίσημες αίθουσες

δαφνοστεφείς ήρωες

μυθικά πρόσωπα

ελάτε.

Οι εξουσίες σήμερα χαϊδεύονται σαν

ερωτιάρες γάτες πάνω στις στέγες μας

οι πρόεδροι ανταλλάσσουν επισκέψεις

οι πατριάρχες πάλι ενθρονίζονται

κάτω από τα νόμιμα κάδρα σας

μας περιπαίζουν.

Εγώ έχω μέσα στη θύμησή μου

την ώρα που ανέβαινε το πλήθος στις σκάλες

με τη φωτιά κρατώντας τη μεγάλη ταμπέλα

Όλη η εξουσία στα Σοβιέτ.

Έχω στη θύμησή μου την ατμομηχανή που έφερε

τη νύχτα τον Λένιν

τον έξαλλο Mαγιακόφσκι που πυροβολούσε

τους υπουργούς

τους φοιτητές αγκαλιασμένους με τους χωριάτες.

Πώς βγήκανε πάλι απ' αυτή τη φωτιά

ο Kος Διευθυντής

ο διπλωματικός ακόλουθος

ο Kος πρέσβης;

Και τώρα τι πρέπει να γίνει

σ' αυτό το νεκροταφείο των ονομάτων

σ' αυτό το νεκροταφείο των λέξεων;

Πώς θα ξαναβαφτίσουμε τις πυρκαγιές

ελευθερία, ισότητα, Σοβιέτ, εξουσία;

 

Μιχάλης Κατσαρός (1919 – 1998)

Τείχη υψώνονται παντού. Ο εθνικισμός και η πολιτική των ταυτοτήτων βρίσκονται και πάλι σε άνοδο.

 

" Οι συνοριακοί φράχτες δεν ανήκουν στον κόσμο των γκουλάγκ, αλλά στον κόσμο των ηχομονωτικών παραπετασμάτων κατά μήκος των αυτοκινητοδρόμων, των θεωρείων πολυτελείας στα στάδια, των χώρων απαγόρευσης του καπνίσματος, των ζωνών ασφαλείας στα αεροδρόμια και των "περιτειχισμένων κοινοτήτων"... Καθιστούν πρόδηλα τα προνόμια των εχόντων και τον φθόνο των μη κατεχόντων, με έναν τρόπο που προκαλεί αμηχανία και στους μεν και στους δε. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι φράχτες αυτοί δεν είναι αποτελεσματικοί...

Κρίστοφερ Κάλντγουελ, εκδότης του Weekly Standard

Ο πολύτιμος χρόνος των ώριμων ανθρώπων (Mário Coelho Pinto de Andrade)

 

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ό,τι έχω ζήσει μέχρι τώρα… Έχω περισσότερο παρελθόν από ό,τι μέλλον.

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που του έδωσαν ένα γεμάτο μπολ με κεράσια: τα πρώτα τα καταβρόχθισε με λαιμαργία, αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγα, άρχισε να τα γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο να ασχοληθώ με τις μετριότητες.

Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να καταστρέψουν εκείνους που θαυμάζουν, να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και την τύχη τους.

Μισώ να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα.

Δεν έχω χρόνο για ατέλειωτες φλυαρίες, για άχρηστες συζητήσεις θεμάτων που σχετίζονται με τις ζωές των άλλων που δεν αποτελούν μέρος της ζωής τους.

Δεν έχω πια χρόνο για να διαχειριστώ τις ευαισθησίες των ανθρώπων που παρά τη χρονολογική τους ηλικία είναι ανώριμοι.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται πράγματα που γνωρίζω από πριν ότι δε θα καταλήξουν πουθενά.

Δεν μπορώ να δεχτώ και να ανεχτώ τους καιροσκόπους.

Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο, μετά βίας κάνουν λόγο απλά για τις ετικέτες. Ο χρόνος μου είναι σπάνιος για να συζητώ για τους τίτλους, τις ετικέτες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται…

Δεν υπάρχουν πια πολλά κεράσια στο μπολ…

Θέλω να ζήσω δίπλα σε ανθρώπους που παραμένουν άνθρωποι. Που ξέρουν να γελούν με τα λάθη τους. Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους. Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους. Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους. Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.

Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων… Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.

Σκοπεύω να μην πάει χαμένο κανένα από τα κεράσια που μου απομένουν… Είμαι σίγουρος ότι ορισμένα θα είναι πιο νόστιμα απ’ όσα έχω ήδη φάει.

Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.

Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ…»

Σκέψεις μετά το τραγικό θέαμα στη Βουλή αυτές τις μέρες (Δημήτρης Κανταλής)

Θα μπορούσαμε, χωρίς διάθεση υπερβολής, να πούμε ότι στη χώρα μας ο Μητσοτακισμός είναι το ανώτατο στάδιο του Νεοφιλελευθερισμού. Επιγραμματικά και αντιγράφοντας δύο κορυφαίους ποιητές μας θα περιγράφαμε το χάλι μας κάπως έτσι:

Το δίλημμα " ή σκύβεις ή απογειώνεσαι" εν προκειμένω μπαίνει για το λαό και τα κόμματα που φιλοδοξούν να τον εκφράζουν, τα κόμματα της  Αριστεράς συνεπώς. Παραβιάζουμε ανοιχτές θύρες όταν λέμε πως η "μιζέρια" της Αριστεράς είναι να αποδέχεται, εν πολλοίς, ότι είναι πεπερασμένη η "εκλογική της πελατεία" και προεκλογικά υπάρχει ένας "σκυλοκαβγάς" για τη μοιρασιά όσων προσέρχονται στις κάλπες. Δείχνουν τα αριστερά κόμματα μια αμηχανία ή αβελτηρία στο να πάνε στη ρίζα του προβλήματος, δηλαδή, ενώ η Δεξιά εκφράζει στην ουσία τα συμφέροντα μιας ελίτ, στις εκλογές καταφέρνει να αποσπά τη μερίδα του λέοντος των ψηφοφόρων. Κι αυτό το καταφέρνει πείθοντας  την "πελατεία " της με γνωστά τερτίπια (ρουσφέτια, έλεγχο των ΜΜΕ, στημένες δημοσκοπήσεις) και σπρώχνοντας ένα ολοένα και μεγαλύτερο μέρος του εκλογικού σώματος στη αποχή. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι η συντριπτική πλειοψηφία όσων απέχουν από την ψηφοφορία βρίσκονται ταξικά και ιδεολογικά στο φάσμα της Αριστεράς. Παραδόξως, κανένα κόμμα δεν έχει δει επισταμένως τους λόγους που η αποχή κατάντησε να είναι η επιλογή σχεδόν του ημίσεος του εκλογικού σώματος όπως δείχνει και ο παρακάτω πίνακας: 

Δεν φιλοδοξούμε να δώσουμε λεπτομερώς τα αίτια αυτού του ολοένα επιδεινούμενου φαινομένου. Θα μπορούσαμε, ωστόσο, να πούμε ότι η Αριστερά έχει συμβιβαστεί να σκέφτεται μέσα στο "κουτί" που έντεχνα την οδηγεί η Δεξιά. Να νομίζει ότι θα αβγατίσει το ποσοστό της πείθοντας ψηφοφόρους του Κέντρου ή της Δεξιάς να δουν ποιο είναι το πραγματικό τους συμφέρον. Τώρα, αν μέσα σε 15 χρόνια περίπου 2.000.000 πολίτες κατέληξαν αμέτοχοι και αδιάφοροι για τα κοινά, δεν την απασχολεί παρά μόνο "στολίζοντας" με σκαιούς χαρακτηρισμούς και αναθέματα αυτούς/αυτές που μας παίρνουν στο λαιμό τους με την αποχή τους από τα κοινά! 

Μια από τις φοβερές "επιτυχίες" του Νεοφιλελευθερισμού είναι ότι έχει οδηγήσει το 1/4 του πληθυσμού σε σοβαρά ψυχικά προβλήματα που μας δυσκολεύουν να σκεφτόμαστε καθαρά και να παίρνουμε σωστές αποφάσεις για τη ζωή μας. Να θεωρούμε ότι οι επιλογές που έχουμε είναι αυτές μονάχα, που το σύστημα μάς "προσφέρει" στο κουτί που διαρκώς και μικραίνει. Για να το δούμε σε μεγέθυνση, μη τυχόν και αποφασίσουμε να σκεφτούμε τη σωτηρία μας "έξω από το κουτί",  ας συλλογιστούμε το παρακάτω ανέκδοτο:

Ζορισμένος από  την οικονομική κρίση, τα βάσανα με τον κόβιντ, την χείριστη κυβέρνηση του Μητσοτάκη, τις αναδουλειές στην μικρή του βιοτεχνία, ένας συνάνθρωπός μας αρχίζει να αμφιβάλλει για την ψυχική του υγεία και καταφεύγει σε μια ψυχιατρική κλινική για να δει αν "στέκει καλά". Ζητά να δει τον διευθυντή και τον παρακαλεί να τον "ξεναγήσει" στο χώρο και κατόπιν, να συζητήσουν για την ψυχική του υγεία. Έμεινε ικανοποιημένος από το περιβάλλον, τους γιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό και στο τέλος κατέληξαν στο γραφείο του ψυχιάτρου να κουβεντιάσουν χαλαρά. 

-Λοιπόν, γιατρέ μου, μπορείτε να μου πείτε πώς καταλαβαίνετε ότι κάποιος άνθρωπος έχει ανάγκη νοσηλείας στην ψυχιατρική σας κλινική;

-Βεβαίως, μπορώ να σας το πω. Τον υποβάλλουμε στο τεστ της μπανιέρας!

-Θέλετε να γίνετε πιο σαφής; Τι ακριβώς είναι το τεστ της μπανιέρας;

-Απλώς γεμίζουμε την μπανιέρα με νερό και δίνουμε στον "ασθενή" ένα μπρίκι, μια κατσαρόλα και ένα κουβά. Κατόπιν του λέμε να αδειάσει γρήγορα την μπανιέρα...

Καταχαρούμενος ο βιοτέχνης μας και γεμάτος αυτοπεποίθηση λέει στο γιατρό:

-Α... μα αυτό είναι απλό! Παίρνουμε τον κουβά και την αδειάζουμε

Και η απάντηση του ψυχιάτρου:

-Θέλετε κρεβάτι που να είναι κοντά στο παράθυρο ή δεν σας πειράζει; Ξέρετε, η σωστή απάντηση είναι : Απλώς τραβάμε την τάπα!

ς

ΣΥΡΙΖΑ Αγίας Παρασκευής: «Η μεγάλη προσέλευση στην κοπή πίτας ζωντάνεψε την ελπίδα μας»

Στην κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας προχώρησαν οι οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ -Προοδευτική Συμμαχία Αγ. Παρασκευής.

Οι συντονίστριες Ελίνα Σταματάκη και Χαρά Στάγκου έκαναν λόγο για μεγάλη επιτυχία της σχετικής εκδήλωσης την Παρασκευή 13 Ιανουαρίου, σημειώνοντας ότι «ο χώρος γέμισε ασφυκτικά και συναντηθήκαμε με παλιά, αλλά κυρίως νέα μέλη, φίλους & φίλες μας!»

Οι διοργανωτές τόνισαν ότι τη βραδιά τίμησαν με παρουσία τους οι: Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, Πάνος Σκουρλέτης, Γιώργος Κατρούγκαλος, Κώστας Ζαχαριάδης Παναγιώτης Κουρουμπλής, Γιάννης Μουζάλας, Ρένα Δούρου, Ζανέτ Τσίπρα, Ανέττα, Καββαδία, Φωτεινή Σιάνου, Ελένη Αυλωνίτου, Δημήτρης Σακελλάρης, Παναγιώτης Παναγιώτου, Δημήτρης Χαλαζωνίτης Αλέξης Χριστόπουλος, Γιώργος Αποστολόπουλος και Χριστίνα Μαλακού

«Η μεγάλη προσέλευση, ζωντάνεψε την ελπίδα μας και μας γέμισε χαρά και αισιοδοξία για την εκλογική μας νίκη! Σας ευχαριστούμε για τη στήριξη! Καλή και νικηφόρα χρονιά!», τόνισαν, σε μήνυμά τους, οι δύο συντονίστριες.

amarysia.gr

Ο Ανδρέας ζητά να ανοίξει ο φάκελος της Κύπρου

 

20 Δεκέμβρη 1977

Ο Ανδρέας Παπανδρέου, ζητά από την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή το άνοιγμα του «φακέλου της Κύπρου» και την τιμωρία των υπευθύνων της κυπριακής τραγωδίας. Η κυβέρνηση θα απορρίψει το αίτημα την επόμενη μέρα.